ทะลุมิติไปก็หนีไม่พ้นท่านอ๋องทรราช

บทที่หนึ่ง เป็นนักโทษกับบุรุษหน้าหนวดกึกกัก กึกกักรถม้าสะเทือนเป็นจังหวะ กรงเหล็กที่โอบล้อมส่งเสียงครืดคราดไปตามทางที่ขรุขระนางกำลังสำรวจสถานที่แห่งใหม่เพื่อประเมินงานแล้วตอนนั้นก็เกิดสุริยุปราคาโดยไม่คาดคิด และใช่...นางก็มาโผล่อยู่ที่นี่อย่าบอกนะ...ว่านางทะลุมิติมาที่ยุคโบราณจริง ๆ หรือเนี่ย!หลินอวี่ถงที่เงียบไปพักใหญ่เพราะถูกความจริงตบหน้า สมองมีแต่ความสับสนเต็มไปด้วยความไม่เข้าสุดท้ายนางตัดสินใจถามเสียงแผ่วออกไปอีกรอบ“นี่พวกคุณ รู้ไหมว่าพวกเราจะถูกพาไปที่ไหน”เสียงของนางสั่นเครือทว่าเต็มไปด้วยความอยากรู้ แต่ไม่มีผู้ใดตอบแม้แต่คำเดียว มีเพียงสายตาเฉยชาของเหล่านักโทษร่วมกรงขังที่เหลือบมองแล้วเมินเก็บสายตากลับไป ไม่มีใครปริปากแม้แต่น้อยกลับกลายเป็นบุรุษหนวดเคราเฟิ้มที่แผ่มวลน่าเกรงขามมากที่สุดตรงหน้าหันหน้ามาสบตานาง แววตาคมดุจสัตว์ป่าทำให้นางใจหายวาบ“สงบปากเสีย ข้ารำคาญเจ้ายิ่งนัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยือก กดข่มจนหัวใจนางสะท้านหลินอวี่ถงสะดุ้งเฮือก รีบเม้มปากแน่น น้ำตาคลอเอ่อ นางขยับร่างกายถอยกลับไปชิดมุมกรงอย่างหวาดหวั่น นั่งกอดเข่าเงียบงัน ทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดในหัวเองคนเด

บทที่สอง หน้าที่ตัดสินเป็นตายกุบกับ กุบกับเสียงล้อรถม้าหนักบดไปบนพื้นหินกรวดเป็นระยะ กระทั่งหยุดลงหน้าประตูไม้สูงใหญ่ หลินอวี่ถงถูกทหารพาลงมา นางก้าวขาแข็งๆ ลงจากรถม้าด้วยความงุนงง สายตากวาดมองไปรอบกายภาพที่เห็นคือเรือนตากอากาศโอ่อ่าเงียบสงบ มีแสงตะเกียงแขวนเรียงรายสว่างไสว ขับให้เงาไม้เต้นระยิบระยับนี่น่ะหรือจวนพักตากอากาศของบุรุษหน้าหนวดที่นามว่าจ้าวสี่เย่ อ๋องผู้เป็นพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน“ช่างยิ่งใหญ่สมฐานะจริง ๆ” นางพึมพำเบา ๆ ก่อนหันหน้าเอ่ยถามทหารที่เดินขนาบอยู่สองข้างมาด้วยกัน “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้านายพวกเจ้าจะให้ข้าทำสิ่งใด”ไม่มีผู้ใดตอบ ทุกคนเพียงเดินนิ่งราวกับรูปสลัก เหมือนคำพูดของนางเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่าน ทำให้หลินอวี่ถงยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นอนาคตที่ไม่อาจคาดเดายิ่งกว่าเดิมเมื่อถูกพาเดินเข้าไปลึกในจวนโอ่อ่า นางถูกผลักส่งให้บ่าวหญิงสามคนกลุ่มหนึ่งรับช่วงต่อ ใบหน้าเหล่าบ่าวช่างไร้อารมณ์ พวกนางไม่พูดไม่จา เพียงพาหลินอวี่ถงเข้าไปยังห้องอาบน้ำขนาดกว้าง เต็มไปด้วยไอระเหยอุ่นจากอ่างไม้ที่เตรียมน้ำหอมดอกไม้ไว้“นี่จะทำอะไร ข้าอาบน้ำเองได้…”หลินอวี่ถงยังพยายามขืนตัว

บทที่สาม ช่วยผ่อนคลายก่อน 18“ฉะนั้นหน้าที่แรกในคืนนี้คือการที่แม่นางหลินต้องพิสูจน์ว่าตนเองสามารถทำหน้าที่เป็นพาหนะตัวนำยาถอนพิษเข้าร่างกายของท่านอ๋องได้หรือไม่”“มะ หมายความว่าคืนนี้ข้าต้องเอากับเขาหรือท่านเจ้าคะ ท่านอู๋เจี้ยน”“วาจาตรงไปตรงมาเกินไปนัก ไม่กระดากปากสตรีอย่างเจ้าเลยรึ”แหมนั่งเงียบมาตั้งนาน เปิดปากได้ก็ด่ากันเชียวนะอ๋องหน้าหนวด หลินอวี่ถงเหลือบตามองเขาแปบนึงแล้วเก็บสายตากลับมาส่ายหน้าอย่างไม่สะทกสะเทือน “เรื่องธรรมชาติไยต้องอายด้วยเพคะท่านอ๋อง”“หึ”ชิ หึทำไม เป็นเมะหึหรืออย่างไร ช่างเหมือนผู้ชายขี้เก๊กในยุคของนางยิ่งนัก หากไม่ติดว่ากลัวตัวเองโดนบั่นคอนะ หลินอวี่ถงพูดแรงได้มากกว่านี้อีก โทษฐานทำให้นางเครียดจนจะบ้าตายหลายรอบต่อวันตั้งแต่ทะลุมิติมาโผล่ที่นี่“เอ่อ ความจริงแล้วคืนนี้แม่นางหลินไม่จำเป็นต้องถึงขนาด...เอ่อ...เอา อืม ขนาดเสพสังวาสกัน เพียงลองใกล้ชิดกับท่านอ๋องดูก่อน ดูว่าพระองค์รังเกียจแม่นางหรือไม่ก็พอ”“อ้อ สรุปทั้งหมดที่ท่านพูดมาคือหน้าที่ของข้าแลกกับการไว้ชีวิตข้าคือเอากับเจ้านายท่านเพื่อช่วยถอนพิษ หากสำเร็จข้ารอดหากไม่สำเร็จข้าตายใช่หรือไม่”“ใช่ สรุปตา

บทที่สี่ เจ้าช่างบ้าบิ่นนักหลินอวี่ถงชุบน้ำผ้าขาวสะอาด บิดหมาดแล้วลูบไล้ไปตามแผงอกและต้นแขนแข็งแรงของจ้าวสี่เย่ ทุกสัมผัสระมัดระวังราวกับกำลังบรรเลงท่วงทำนองบนหยกเนื้อเนียน น้ำอุ่นผสมสมุนไพรช่วยชะล้างคราบเหนื่อยล้าจากร่างชายผู้ผ่านศึกหนักมานานหลายเดือนนางเอื้อมมือเล็กนวดคลึงเบาๆ ที่ไหล่และต้นคอ รู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อที่ตึงเกร็งค่อย ๆ คลายลง ดวงตาคมเข้มหลับพริ้มชั่วขณะ เงียบสงบคล้ายเคลิ้มหลับไปกับสัมผัสนั้นเสียงหวานของนางดังขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “หม่อมฉัน...พอจะเอ่ยถามได้หรือไม่เพคะ เหตุใดท่านอ๋องถึงมิทรงโปรดสตรี ทั้งที่ทุกคนต่างหมายปองจะได้อยู่ใกล้ชิด”จ้าวสี่เย่ไม่ลืมตา เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาช้า ๆ “เจ้ากำลังอยากรู้สิ่งที่ไม่ควรรู้”หลินอวี่ถงกัดริมฝีปาก กลั้นใจถามต่อ “หม่อมฉันเพียงคิดว่า หากได้รู้สาเหตุที่แท้จริง บางทีหม่อมฉันอาจช่วยท่านอ๋องได้ดีมากขึ้นเพคะ หม่อมฉันเองก็อยากมีชีวิตรอด ท่านเองก็อยากหายจากพิษร้าย ความจริงพวกเราเปรียบเสมือนลงเรือลำเดียวกันแล้ว”สายน้ำกระเพื่อมเพียงเล็กน้อย ร่างใหญ่ที่ยังคงเอนพิงขอบอ่าง สุดท้ายเขาเปิดเปลือกตาขึ้น ดวงตาคมลึกสบกับนางตรง ๆ คล้ายทะลุทะลวง

บทที่ห้า ปากและมือเป็นอะไรหลินอวี่ถงนั่งทับบนหน้าท้องแกร่ง พลางหันแผ่นหลังให้บุรุษผู้ถูกปิดตามัดมืออยู่บนหมอน ความร้อนจากร่างกายเขาแผ่ขึ้นมาสัมผัสต้นขานางจนสั่นไหวหัวใจนางเต้นแรง ริมฝีปากแห้งผากต้องทำให้เขาพอใจและปลดปล่อยไวที่สุดหลินอวี่ถงสูดลมหายใจลึก ปลายนิ้วลูบไล้ตามความแข็งแกร่งที่เต้นตุบสอดคล้องกับลมหายใจหนักหน่วงของจ้าวสี่เย่ ร่างสูงใหญ่นอนนิ่งถูกมัดมือปิดตาแต่กลับยังแผ่อำนาจร้อนแรงยิ่งกว่าผู้ใดนางกัดริมฝีปากแน่น หากทำได้สำเร็จ คืนนี้เขาย่อมไม่ฆ่านาง…ร่างบอบบางค่อย ๆ โน้มกายลง เส้นผมดำปลิวไล้แผ่นท้องแข็งแรง เสียงลมหายใจอุ่นรินรดผิวเนื้อชายหนุ่มทำให้ร่างสูงสะท้านชั่วขณะ แล้วจังหวะถี่แรงของหัวใจเขายิ่งดังชัดขึ้นทุกขณะเมื่อริมฝีปากนุ่มแนบสัมผัสลงไป บุรุษผู้เคยเย็นชาอย่างภูผาก็พลันปล่อยเสียงครางต่ำแผ่ว “อืม…” เสียงทุ้มพร่าดังก้องสะท้านไปทั่วห้องเงียบหลินอวี่ถงไม่หยุดเพียงเท่านั้น นางใช้มือเล็กประคองท่อนหยกใหญ่ล้นมือนั้น ปลายนิ้วรูดลูบเป็นเส้นทางเชื่องช้าแล้วเร่งเร้าเป็นช่วง ๆ ริมฝีปากเคลื่อนเข้าหาครอบลงบนหัวบานอย่างแนบแน่นลิ้นอ่อนนุ่มสัมผัสวนเวียน เสียงสูดหายใจแรงของจ้าวสี่