บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปก็หนีไม่พ้นท่านอ๋องทรราช: บทที่ 71 - บทที่ 80

“พวกเราจะรับพวกนางไว้ใช่หรือไม่เจ้าคะคุณหนู”ชุนฮวาเหลือบสายตามองสาวใช้คนใหม่สองคนนามว่าอาอีและอาเอ้ออย่างระแวงพลางหันมากระซิบกระซาบสนทนากับเจ้านายสาว“รับไว้สิ หึ ท่านแม่หวังดีขนาดนี้ ข้าคงไม่อาจปฏิเสธได้จริง ๆ”ซูซิวเหยารู้ดีว่าในความหวังดีมาจากแม่เลี้ยงของนางซึ่งเป็นความหวังดีที่แฝงไปด้วยเจตนาร้าย“จะดีหรือเจ้าคะ”“เอาเถอะน่า...เจ้าจับตาดูสาวใช้ใหม่พวกนี้ให้ดีก็พอ...”“เจ้าค่ะ”แม้จะไม่สามารถปฏิเสธบ่าวใหม่ได้ แต่ซูซิวเหยาก็เตรียมแผนการรับมือไว้ในใจ นางรู้ดีว่าหมากกระดานนี้จะต้องดำเนินต่อไปอย่างระมัดระวัง...ครั้นเมื่อเวลาผ่านไปเพียงสองวัน บ่าวใหม่สองคนกลับแสดงพฤติกรรมที่ตรงกันข้ามกับคำพูดในวันแรกโดยสิ้นเชิงทุกการกระทำล้วนอยู่ในสายตาของชุนฮวาอย่างใกล้ชิดและทุกวันหญิงสาวจะเข้าไปรายงานทุกอย่างให้เจ้านายสาวของตนฟังวันนี้เองก็เช่นเดียวกัน...“คุณหนูเจ้าคะ พวกเขาทำความสะอาดเรือนเหมือนแค่พอทำให้ผ่าน บ่าวเห็นว่าพื้นยังเต็มไปด้วยฝุ่น เครื่องเรือนก็ไม่ได้เช็ดเลยเจ้าค่ะ”ชุนฮวากระซิบบอกซูซิวเหยาด้วยความไม่พอใจ นางมีท่าทีฮึดฮัดมากกว่าคุณหนูของตนอีกด้วยซ้ำขณะที่ชุนฮวาเองต้องรับภาระงานที่เพิ่

สิบสี่อาอีกับอาเอ้อหลังจากเฝ้าสังเกตการณ์พฤติกรรมของอาอีกับอาเอ้อ ซูซิวเหยาก็เริ่มวางแผนจัดการบ่าวสองคนที่แม่เลี้ยงส่งมาอย่างแนบเนียน นางรู้ดีว่าการเอ่ยปากฟ้องตรงไปตรงมาคงไม่ได้ผล และอาจส่งผลดีต่อตัวแม่เลี้ยงสาวอีกด้วยซ้ำซูซิวเหยาตัดสินใจแกล้งป่วย นางมอบหมายหน้าที่ให้ชุนฮวาปล่อยข่าวไปทั่วจวนว่าคุณหนูใหญ่ล้มป่วยหนักจากการทำงานหนักในเรือนของตนเอง ทั้งการอ่านหนังสือการเข้าครัว และการจัดการเรือนของตนตลอดหลายวันมานี้ชุนฮวาทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดข่าวการล้มป่วยของซูซิวเหยาแพร่สะพัดไปทั่วจนไปถึงหูของซูเหวินอี้ที่เพิ่งกลับมาจากการทำงานในกรมโยธาหลังจากไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันดังนั้นไม่แปลกเลยที่พอมาถึงจวนของตนได้ยินข่าวร้ายของบุตรีคนโตก็รู้สึกเป็นห่วงจึงตัดสินใจมาเยี่ยมซูซิวเหยาที่เรือนปีกซ้ายอันเป็นทางผ่านก่อนกลับเรือนใหญ่พอดีเมื่อเขามาถึงเรือน ประมุขชรากลับพบว่าสภาพของเรือนนั้นสกปรกรกรุงรัง เครื่องเรือน คานไม้บางอันมีฝุ่นจับหนา พื้นไม่ได้ปัดกวาดมีเศษใบไม้เกลื่อนกลาดซูเหวินอี้ขมวดคิ้วแน่น“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเรือนของลูกสาวข้าจึงสกปรกเช่นนี้”เมื่อเข้าไปในห้องของซูซิวเหยาเห็นนางนอนซม

“หากท่านยังอยู่ที่นี่อีกสักอึดใจ หม่อมฉันจะกรีดร้องจนคนทั้งจวนรู้ว่าท่านอ๋องทำเรื่องน่าอายอย่างการมาแอบดูคนอื่นอาบน้ำที่เรือนของคุณหนูต่ำต้อยเช่นหม่อมฉันเพคะ”เฟิงหยางหายใจลึกพยายามสงบใจก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เรียบเย็นเวลานี้วาจาโต้ตอบของเขาออกมาจากปากโดยไม่ผ่านการกลั่นกรองจากสมองใดทั้งสิ้น หากคิดเขาคงเถียงสตรีตรงหน้าไม่ทันแน่!“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมาดูเจ้าในสภาพนี้ ข้าเพียงต้องการตรวจสอบว่าสุขภาพของเจ้าเป็นอย่างไรก็เท่านั้น หากร่างที่มีเบาะแสสำคัญเช่นเจ้าตายไปข้าคงเสียดายไม่น้อย เหอะ!”ซูซิวเหยาหัวเราะเยาะน้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “หม่อมฉันไม่ใช่สิ่งของนะเพคะ มาตรวจสอบสุขภาพหรือมาชื่นชมความงามของหม่อมฉันกันแน่ เมื่อสักครู่หม่อมฉันเหมือนเห็นน้ำลายท่านเกือบหยอดเพราะความงามของหม่อมฉันเชียว”“เจ้า!” มือหนาเผลอยกปาดน้ำลายอย่างลืมตัวจึงพบว่าตนเองโดนหลอกเสียแล้ว พอเงยหน้าจึงเห็นว่าซูซิวเหยากำลังหัวเราะเยาะอ๋องอย่างเขานั่นยิ่งทำให้เฟิงหยางรู้สึกเหมือนถูกเปิดโปง เขากัดฟันกรอดและตอบกลับด้วยถ้อยคำอย่างไม่ยอมรับความผิด“เจ้าช่างปากกล้าเสียจริง...” เสียงของเขาแข็งกร้าวเอาแต่ใจแต่ดวงต

สิบเจ็ดคนรับใช้ตอนสายของวันเดียวกันรถม้า ซูซิวเหยากำลังนั่งบนรถม้าที่แล่นไปบนถนนในเมืองหลวงอย่างมั่นคงทว่าภายในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความกังวลและครุ่นคิดหลังจากเมื่อเช้ารู้สึกร่างกายตนเองเริ่มแสดงอาการไม่ปกติเหมือนคนเจ็บป่วยบางอย่างออกมาทำให้นางก็เริ่มหวาดกลัวสิ่งที่ปนเปื้อนอยู่ในร่างกายซึ่งยังไม่สามารถหาคำตอบได้นั่นก็คือพิษดอกอู่โถวเคี่ยวสด ที่ร่างเดิมเคยได้รับยังคงเป็นปริศนาใหญ่ และแม้ว่าท่านหมอหลวงชราของฉินอ๋องผู้นั้นจะบอกว่าร่างกายของนางแข็งแรงขึ้นอย่างผิดธรรมชาติแล้วก็ตาม แต่ความกลัวว่าพิษจะกำเริบก็ทำให้นางไม่อาจนิ่งนอนใจได้ชีวิตที่สองนี้นางจะไม่ปล่อยให้มันต้องจบสิ้นลงเพียงเพราะพิษร้ายนั้น นางอยากใช้ชีวิตที่เป็นของตนเอง...อุตส่าห์ได้ชีวิตที่ไม่ต้องมีสังกัดถูกผูกมัดด้วยพันธะหน้าที่เหมือนชาติที่แล้ว นางย่อมต้องรักษามันให้ดีสิถึงจะถูกซูซิวเหยาขบริมฝีปากแน่นดวงตาของนางมุ่งมั่นนางศึกษาข้อมูลจากทั้งปากของชุนฮวาและหนังสือจนทราบว่าโรงหมอที่ดีที่สุดในเมืองหลวงคือโรงหมอเหอหลาน สถานที่แห่งนี้เปิดมานานและเป็นที่รู้จักกันดีว่ามีหมอฝีมือดีหลายคนเมื่อมาถึงโรงหมอเหอหลานพบว่ามีผู้คนเข้าออก

สิบเก้านางท้อง!เสียง "กริ้ง!" ดังขึ้นเมื่อถ้วยชาที่อยู่ในมือของซูซิวเหยาหล่นลงบนพื้น และแตกกระจายเป็นเสี่ยง หญิงสาวนิ่งค้าง ร่างกายชาไปชั่วขณะ ดวงตาคู่งามเบิกกว้างมองท่านหมอชราตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่เพิ่งได้ยิน“ตั้งครรภ์?” เสียงของซูซิวเหยาดังขึ้นแผ่วเบา แทบไม่ได้ยินด้วยซ้ำ หัวใจของนางเต้นรัว ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกโซ่ล่ามไป่เจี้ยนมองหญิงสาวด้วยสายตาเคร่งขรึม “ใช่ เจ้าตั้งครรภ์ได้ไม่นานนัก ข้าแน่ใจ”ซูซิวเหยากัดริมฝีปากแน่น “ตั้งครรภ์...จะเป็นไปได้อย่างไร”หญิงสาวนึกถึงคืนแรกที่นางมาอยู่ในร่างนี้ ราตรีนั้นคือความเป็นไปได้เดียวที่ทำให้นางท้องได้ หญิงสาวพยายามตั้งสติสูดลมหายใจลึก พลางคิดในใจเรื่องตามหาตัวคนทำร้ายร่างเดิมยังไม่สำเร็จ นางยังไม่ได้ตอบแทนร่างนี้ให้จากไปอย่างสงบสุขเลย...แต่ตอนนี้กลับต้องมาเผชิญปัญหาใหม่เสียแล้วในยุคนี้การตั้งครรภ์โดยยังไม่แต่งงานไม่ใช่เรื่องที่คนในสังคมจะยอมรับได้ หากเรื่องนี้หลุดรอดออกไปชีวิตคุณหนูใหญ่เช่นนางคงพังยับเยินแน่!ทั้งที่หลังจากคืนนั้นนางซื้อยาห้ามครรภ์มากินแล้วแท้ ๆ ทว่าไม่นึกเลยว่าโชคชะตาจะใจร้ายกับนางถึงเพียงนี้บิดาของเด็