All Chapters of ทะลุมิติไปก็หนีไม่พ้นท่านอ๋องทรราช: Chapter 61 - Chapter 70

จะใช่อย่างที่นางคิดก่อนหน้าหรือไม่ในจังหวะนั้นเองหลงซิ่วเฟิน แม่เลี้ยงของนางเดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน นางมองลูกเลี้ยงที่วางจอกชาไว้โดยไม่แตะต้องด้วยสายตาที่แฝงความผิดหวัง“ซิวเหยา” นางเอ่ยเสียงอ่อนโยน “เหตุใดเจ้าถึงไม่ดื่มชาล่ะ ชาที่นี่อร่อยมากแถมยังไม่เหมือนรสที่จวนของเรานะ”ซูซิวเหยาแสร้งยิ้มบาง “ข้ายังไม่กระหายเจ้าค่ะท่านแม่”หลงซิ่วเฟินเลื่อนจอกชาเข้ามาใกล้ลูกเลี้ยงมากขึ้น “ดื่มเสียหน่อยเถิด ชานี้หอมและดีต่อสุขภาพมาก ข้าชิมแล้วอร่อยนัก”น้ำเสียงและสีหน้าของหลงซิ่วเฟินดูใจดีอย่างไม่ผิดปกติ แต่นั่นยิ่งทำให้ซูซิวเหยามั่นใจว่านางกำลังถูกตื้อให้ดื่มชาที่มีพิษในจอกจากเจ้าของพิษปนเปื้อนแม่เลี้ยงคงคิดว่านางโง่งมาก แน่นอนว่านั่นเป็นผลดีทำให้ศัตรูประมาทในตัวนาง ดังนั้นซูซิวเหยาตัดสินใจแสร้งทำตัวใสซื่อว่าง่ายเหมือนร่างเดิมที่นางเข้ามาแทนเชนเคย“ท่านแม่เจ้าคะ” ซูซิวเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูซื่อและเรียบง่าย “ข้าจะดื่มทีหลังเจ้าคะ ตอนนี้กำลังอิ่มน้ำชาเก่าอยู่”หลงซิ่วเฟินมองลูกเลี้ยงด้วยสายตาที่เหมือนจะพยายามควบคุมอารมณ์ก่อนจะหัวเราะขบขันไม่รู้ขำอะไร ขำลมขำอากาศกระมัง“ก็ตามใ

แปดเผชิญหน้ากับปีศาจแห่งเมืองหลวง“เจ้าดูมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นดีนะ หรือเป็นเพราะเจ้าเองคือคนที่บงการให้เหตุการณ์เหล่านั้นเกิดขึ้นกับตระกูลซูกันเล่า?”ซูซิวเหยาชะงักนิ่งงันในทันที ร่างของนางนิ่งค้างบนกิ่งไม้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อจำเสียงนั้นได้“ท่านอ๋อง...”นางรีบมองลงไปข้างล่างและเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทของฉินอ๋องเฟิงหยางยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ดวงตาคมปลาบของเขาเงยขึ้นมองตรงมายังกิ่งไม้ที่นางนั่งอยู่“เจ้าคงไม่คิดว่าจะมีคนบังเอิญเห็นเจ้าตรงนี้หรอกกระมัง ซูซิวเหยา”เสียงของเขาเย็นเยียบและท่าทางของเขานั้นนิ่งสงบราวกับพยัคฆ์ที่กำลังจ้องเหยื่อ ทำเอาซูซิวเหยากลั้นหายใจชั่วขณะ ก่อนจะพยายามควบคุมสีหน้าและจิตใจของตัวเอง“ท่านอ๋อง...หม่อมฉันคิดว่าท่านกำลังเข้าใจผิด หม่อมฉันเพียงแต่หลบมาพักผ่อนไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งใดเลยเพคะ”ฉินอ๋องเฟิงหยางเลิกคิ้วเล็กน้อย สีหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสงสัย“งั้นหรือ...แต่สิ่งที่ข้าเห็นคือเจ้าเฝ้ามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องนั้นด้วยสีหน้าเช่นผู้มีชัย...”ซูซิวเหยาพยายามรักษาท่าที นางกระโดดลงจากกิ่งไม้อย่างสง

สิบกลิ่นดอกไม้ในเลือดซูซิวเหยานั่งอยู่ในรถม้าคันหรูหรากำลังมุ่งหน้าสู่จุดหมายอันไม่ทราบแน่ชัด นางเลิกม่านผ้าไหมเพื่อมองดูทิวทัศน์ด้านนอก เมื่อมองเห็นจวนที่ตั้งตระหง่านอยู่ปลายทาง ดวงตาของนางก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง“จวนฉินอ๋อง...”จวนแห่งนี้โอ่อ่า หรูหรา ไม่ต่างจากพระราชวัง มันถูกสร้างด้วยวัสดุชั้นเลิศ มีประตูโค้งแกะสลักลวดลายมังกรที่งดงามเสมือนมีชีวิต กำแพงสูงล้อมรอบดุจป้อมปราการ เสาอันแข็งแรงถูกตกแต่งด้วยหยกขาวและทองคำ เปล่งประกายยามต้องแสงจันทร์ดูเหมือนข่าวลือจะเป็นความจริง...เขาเป็นน้องชายสุดที่รักของฮ่องเต้จริง ๆแม้จะลังเลและรู้สึกไม่ปลอดภัยแต่ซูซิวเหยาก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะพานางมาสังหารที่นี่จึงตัดสินใจก้าวเดินตามฉินอ๋องเฟิงหยางเข้าไปในจวนอย่างไร้ทางเลือกเมื่อเดินลึกเข้าไปจนถึงห้องโถงใหญ่ ซูซิวเหยาหยุดอยู่ที่กลางห้อง เบื้องหน้าคือบัลลังก์สูงที่ประดับด้วยลวดลายมังกรทอง ฉินอ๋องเฟิงหยางนั่งอยู่บนนั้นในท่าทีสง่างามและเยือกเย็น สายตาของเขาจับจ้องมายังนางลูกน้องคนอื่นยืนเรียงรายสองข้างทางด้วยความเงียบสงบทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเต็มไปด้วยแรงกดดัน“ท่านอ๋อง มีเรื่องใดถึงกับพาหม่อมฉ

เวลานี้ดวงตาคมของเขาจับจ้องซูซิวเหยาอย่างแน่วแน่ ร่างกายของนางคือเบาะแสใหม่ที่ปรากฏในรอบหลายปีหลังจากเขาสืบจนเจอทางตันความคิดในเวลานี้ของชายหนุ่มคือหากในเลือดของนางมีกลิ่นของดอกอู่โถว แสดงว่านางต้องเกี่ยวข้องกับคนที่รู้จักพิษนี้...ท่าทางตื่นเต้นกับสิ่งที่หมอหลวงชราพูดผิดกับซูซิวเหยาที่ยิ่งฟังคำอธิบายก็ยิ่งบังเกิดความงุนงง นางไม่เข้าใจเหตุใดเลือดของตนเองจึงมีกลิ่นดังกล่าวพิษดอกอู่โถวเคี่ยวสด... นางคิดพลางขมวดคิ้ว หากเลือดของร่างนี้มีกลิ่นของดอกนั่นหมายความว่าร่างนี้เคยถูกวางยาพิษมาก่อน นั่นอาจเป็นสาเหตุที่ร่างกายเดิมอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ จนสิ้นใจตายกระทันหันในที่สุด...ใครกันที่เป็นคนวางยาพิษนี้ และวางยาร้ายแรงนี้เพื่ออะไรฉินอ๋องเฟิงหยางจ้องหน้านางนิ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เจ้าไปดื่มพิษดอกอู่โถวนั่นมาจากที่ใด”“หม่อมฉันไม่ทราบว่าตนเองโดนพิษชนิดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่และที่ไหนเพคะ”อ๋องหนุ่มหรี่ตาเล็กน้อยราวกับกำลังจับผิดคำพูดของนาง“ถ้าเช่นนั้น เจ้าคิดว่าใครมีความเป็นไปได้ว่าอาจเป็นคนวางยาเจ้า”ซูซิวเหยาก้มหน้าลงเล็กน้อย แสร้งทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะตอบอย่างระมัดระวัง“หม่อมฉัน

“เจ้า...เจ้าพูดจริงหรือ” เขาถามซูซิวเหยาพยักหน้าด้วยสีหน้าแน่วแน่ “ท่านลองคิดดูเถิดเจ้าค่ะท่านพ่อ คุณหนูจากตระกูลขุนนางเล็ก ๆ เช่นพวกเราจะมีโอกาสพบเจอและสนทนากับคนสูงส่งเช่นท่านอ๋องอีกเมื่อใด หากไม่ใช่ในงานเลี้ยงเช่นนั้น” นางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เจือการตัดพ่อน้อยใจเล็กน้อย “ลูกเห็นว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้สนทนาเรื่องบางอย่างที่ท่านอ๋องทรงสนใจเผื่อเป็นประโยชน์ต่อท่านพ่อในอนาคตบ้าง ท่านพ่อคิดหรือว่าข้าจะปล่อยโอกาสเช่นนี้ให้หลุดมือไปหรือเจ้าคะ”หลงซิ่วเฟินที่เริ่มเห็นทางตันของตนเองจึงไม่ยอมละละพยายามโต้กลับ “ใครจะเชื่อว่าเจ้าคุยกับท่านอ๋องจริง”ซูซิวเหยาหันไปมองนางด้วยสายตาเย็นชา “หากท่านแม่ ไม่เชื่อ ท่านสามารถไปสอบถามท่านอ๋องด้วยตัวเองสิเจ้าค่ะ”คำพูดนั้นเหมือนดาบที่ฟันลงกลางใจหลงซิ่วเฟิน นางกลืนน้ำลายและเงียบไปทันทีเพราะรู้ดีว่าการเข้าไปถามฉินอ๋องเฟิงหยางโดยตรงไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างนางจะทำได้ซูเหวินอี้เองก็นิ่งไปแม้ในใจจะมีความสงสัย แต่เขาก็รู้ดีว่าการเข้าไปข้องเกี่ยวกับฉินอ๋องโดยไม่มีเหตุอันควรอาจนำมาซึ่งปัญหาใหญ่ซูซิวเหยาจึงกล่าวปิดท้ายด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมแต่หนักแน่น“ลูกไม่เ