Lahat ng Kabanata ng เสน่หามาเฟียเถื่อน: Kabanata 91 - Kabanata 100

ไกอายืนนิ่งยอมให้เขากอดอยู่สักพักหนึ่ง ความเงียบสงัดเข้ามาปกคลุมภายในห้อง มีเพียงเสียงลมหายใจกับเสียงหัวใจของทั้งคู่ที่ดังสอดประสานกันอยู่“พี่คิดถึงไกอามากๆ เลยนะ” เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างใบหูหญิงสาวอีกครั้งหญิงสาวเม้มริมฝีปาก เพราะลมหายใจของคนด้านหลังมันทำให้เธอรู้สึกขนลุกขนพองไกอาก็คิดถึงพี่เหมือนกันนั่นแหละ…หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ในใจ เธอไตร่ตรองความรู้สึกของตัวเองอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่เสียงหวานจะเอ่ยขึ้นมา“ปล่อยได้แล้วค่ะ ง่วงแล้ว จะไปนอนแล้ว”“ก็ได้ครับ” ชายหนุ่มจำใจคลายอ้อมแขนร่างอรชรจึงเดินตรงไปยังเตียงนอนและนั่งลง วินเซนต์ก้มหน้างุดและตั้งท่าจะหันหลังเดินออกไปจากห้อง“จะนอนด้วยก็เดินมาค่ะ”เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นมา ทำให้ชายหนุ่มช้อนตาขึ้นมามองหน้าหญิงสาวทันที รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เรียวขาแกร่งรีบก้าวเดินมาที่เตียงนอนกลางห้องอย่างรวดเร็วไกอาทิ้งตัวนอนลงหันหลังให้ชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะเดินมาถึงเตียง และดึงรั้งผ้าห่มผืนใหญ่สีขาวขึ้นมาห่อหุ้มจนถึงเอวบาง เธอจะยอมนอนกอดกับเขาสักวันก็แล้วกัน แต่เพราะว่าเธอเมาหรอกนะ จึงยอมให้วินเซนต์แบบนี้“พี่นอนได้เหรอครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถา

“ได้พี่แล้ว จะทิ้งเหรอ” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามขึ้น ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้วใส่ชายหนุ่มทันที“ไม่แน่ไกอาอาจจะท้องลูกของพี่อยู่ก็ได้นะ ถ้าทิ้งพี่ไปแล้วของลูกเราล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยต่อ“พูดอะไรของพี่ ฉันไม่ได้ท้องสักหน่อย” ไกอาตวาดใส่ชายหนุ่ม“เดี๋ยวก็ท้อง เพราะพี่ไม่เคยป้องกันเลย”“เอาออกไป ฉันอึดอัด” น้ำเสียงของไกอาดูจริงจังขึ้นมา มันก็จริงอย่างที่วินเซนต์พูดนั่นแหละ เธอกับเขาไม่เคยป้องกันเลย“พี่ล้อเล่นครับ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มๆวินเซนต์ดึงรั้งเอ็นใหญ่ออกจากรูเล็กช้าๆ จนเกิดเสียงดังบ๊อก!น้ำกามขาวขุ่นไหลย้อยออกมาจากรูเล็ก หญิงสาวจึงรีบหุบขาเข้าหากันอย่างรวดเร็ว“หิวไหม พี่โทรสั่งอะไรขึ้นมาให้กินไหม” มือแกร่งเลื่อนไปเกลี่ยเส้นผมที่ลงมาคลอเคลียใบหน้าสวยสดที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ“ไม่ต้องค่ะ” ถึงจะตอบกลับชายหนุ่มไปอย่างนั้น แต่ท้องของเธอกลับร้องขึ้นมาเสียงดัง“หึ รอแป๊บหนึ่งนะครับคนสวย”วินเซนต์กดจูบลงบนเรียวปากเล็ก ก่อนที่เขาจะขยับตัวลงจากร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาว และทิ้งตัวนอนลงข้างๆ เธอ ร่างกำยำกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงมือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ของโรงแรมบนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาแนบห

สิบสามชั่วโมงผ่านไปวินเซนต์มาถึงอิตาลีในช่วงห้าโมงเย็นของที่นี่ แต่น่าจะเป็นช่วงสามทุ่มของไทย เมื่อลงจากเครื่อง มาเฟียหนุ่มรีบส่งข้อความหาไกอาทันทีร่างกำยำเดินเข้ามาในคฤหาสน์ของคามิลโล เขามาที่คฤหาสน์ของเพื่อนต่อ เนื่องจากมีประชุมกับเพื่อนๆ ในกลุ่มเมื่อมาเฟียร่างใหญ่เดินมาถึงหน้าห้องทำงาน บอดี้การ์ดหน้าห้องรีบเอื้อมมือไปเปิดประตูให้วินเซนต์อย่างรวดเร็ววินเซนต์เดินเข้ามาในห้อง ราฟาเอลกับลูเซียโน่นั่งอยู่ข้างๆ กันบนโซฟากลางห้อง โดยที่ตรงข้ามมีคามิลโลนั่งอยู่ และแน่นอนว่าคนสนิทอย่างรุสโซก็ต้องยืนรอหน้าห้องทำงานเหมือนดั่งเช่นทุกครั้ง“เป็นไงบ้างวะ” ลูเซียโน่เอ่ยถามขึ้นมาเป็นคนแรก“ก็ดี” วินเซนต์ตอบกลับสั้นๆ พลางเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างคามิลโล“ง้อน้องสำเร็จยัง” ราฟาเอลเอ่ยถามต่อ“ถ้าไม่สำเร็จ คงจะไม่ได้เห็นหน้ามันแบบนี้หรอก” คามิลโล ชายหนุ่มมีผิวคล้ำกับนัยน์ตาสีน้ำตาลพูดอย่างรู้ทันเพื่อน“จะประชุมไหม หรือพวกมึงจะคุยเรื่องไร้สาระ”“ระวังตัวไว้เถอะมึง ระวังจะเป็นเหมือนพวกกู” ลูเซียโน่เอ่ย“อะไรของมึง เป็นอะไร” ใบหน้าหล่อเหลาของวินเซนต์ขมวดคิ้วอย่างสงสัย“กลัวเมียไง” สิ้นเสียงลูเซียโน่ วิ

วันต่อมา หลังจากที่มาเฟียหนุ่มไปหาน้องสาวที่โรงพยาบาลเสร็จเรียบร้อยแล้ว วินเซนต์มาที่ร้านเครื่องเพชรร้านประจำของเขาต่อ เขาเลือกซื้อของมาให้ไกอาสองชิ้นอย่างพิถีพิถันชิ้นแรกเขาให้รุสโซไปส่งให้หญิงสาว แต่อีกชิ้นหนึ่งเขาอยากเอาไปให้ไกอาด้วยตัวของเขาเองวินเซนต์นั่งอยู่บนรถคันสีดำเงา และกำลังขับเคลื่อนมุ่งตรงไปยังกาสิโนต่อ หลังจากที่เขาซื้อของเสร็จเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มคิดว่ากลับไปครั้งนี้ เขาคงต้องจัดการเรื่องของเขากับไกอาให้ชัดเจนมากกว่านี้ได้แล้วหนึ่งอาทิตย์ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างราบรื่น ทั้งเรื่องความสัมพันธ์ของไกอากับวินเซนต์ และเรื่องโรงแรม เพราะฮาเดสต้องการให้เสร็จภายในอาทิตย์หน้า พี่ชายของเธอจึงยอมจ่ายเงินมหาศาล ทั้งเรื่องตกแต่งภายในและค่าแรงของช่าง ฮาเดสยอมจ่ายทุกอย่างเป็นสองเท่าเพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างรวดเร็วที่สุดวันนี้ไกอายุ่งมากๆ จึงไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ร่างอรชรยืนอยู่กลางล็อบบี้ของโรงแรมพร้อมกับริวกะ ตัวอาคารเสร็จสิ้นแล้ว เหลือเพียงการตกแต่งภายในส่วนฮาเดสเดินไปเดินมา ตรวจสอบด้านในโรงแรมบ้าง และเดินออกไปด้านหน้าโรงแรมบ้าง บางอย่างที่ไม่ได้ดั่งใจ ฮาเดสจึงให้

ร่างกำยำของฮาเดสนั่งจิบกาแฟอยู่คาเฟ่แห่งหนึ่งริมทะเลด้วยท่าทางที่ดูอารมณ์ดีกว่าปกติเหล่าบอดี้การ์ดร่างกำยำยืนอยู่ด้านหลังของมาเฟียหนุ่มนัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มทอดสายตาไปยังทะเลสีฟ้าครามที่กระทบกับแสงแดดฮาเดสยกยิ้มอย่างชอบใจ เพราะกำลังจะมีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นแล้ว“ท่านครับ คุณวินเซนต์โทรมาครับ” อเล็กซ์ คนสนิทของฮาเดสก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าวพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้เจ้านายฮาเดสยกยิ้มมุมปากด้วยชอบใจ เขาคิดเอาไว้แล้วล่ะ วินเซนต์ต้องโทรมาหาเขาอย่างแน่นอน มือแกร่งกดรับสายและแนบโทรศัพท์เอาไว้กับใบหูทันที‘ไอ้ฮาเดส รูปที่มึงส่งมาคืออะไร’ วินเซนต์ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนฮาเดสไม่ได้ใช้เบอร์โทรศัพท์ของตัวเองส่งไป แต่วินเซนต์คงให้ลูกน้องไปตามสืบจนรู้ว่าเขาเป็นคนส่งให้มัน“เอาเบอร์กูมาจากไหน” ฮาเดสทำเป็นอ้อยอิ่ง ไม่ยอมตอบคำถามของวินเซนต์‘ไม่สำคัญหรอก มึงส่งรูปพวกนั้นมาใช่ไหม’“เออ” เสียงทุ้มของฮาเดสตอบกลับสั้นๆ‘หมายความว่าไงวะ ทำไมไกอาถึงไปยืนจับมือกับเพื่อนมึงแบบนั้น’“ก็ตามที่เห็นนั่นแหละ มึงคิดว่าคนสองคนยืนจับมือกันอยู่แบบนั้น มันจะเป็นอะไรได้ละ”‘แล้วมึงจะปล่อยให้น้องสาวแต่งงานกับคนที่เพิ่งรู้จั