Lahat ng Kabanata ng เสน่หามาเฟียเถื่อน: Kabanata 81 - Kabanata 90

“ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง แถมยังไปช่วยเก็บของที่ห้องอีก” เสียงของอลิซเอ่ยขอบคุณคนสนิทของวินเซนต์เธอกับรุสโซยืนอยู่กลางสนามบินที่กว้างใหญ่ คนสนิทของมาเฟียรับหน้าที่ดูแลอลิซไปโดยปริยาย เขาพาเธอมาสนามบินในช่วงเที่ยงของวัน“ยินดีครับ” เสียงทุ้มของรุสโซตอบกลับ ก่อนที่มือแกร่งจะลากกระเป๋าของหญิง ที่เขาช่วยเธอถือมา ยื่นให้กับเธอ อลิซจึงเคลื่อนมือบางไปรับกระเป๋าลากมาจับเอาไว้“เดินทางปลอดภัยนะครับ” บอดี้การ์ดร่างกำยำเอ่ยต่อ“เช่นกันนะคะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”สิ้นเสียงตอบกลับหญิงสาว รุสโซก้มศีรษะให้เธอหนึ่งครั้ง ก่อนที่เขาจะปลีกตัวเดินออกไปจากตรงนั้นดวงตากลมโตมองตามหลังชายชุดดำ จนกระทั่งเขาเดินหายออกไปจากสนามบิน เธอแค่รู้สึกว่าตัวเองอาจจะไม่ได้เจอกับเขาอีกแล้ว ตอนที่เธออยู่ที่นี่ ก็มีแต่เขานี่แหละที่คอยดูแลเธอตลอด ถึงมันจะเป็นเพียงหน้าที่ของเขา แต่รุสโซก็คอยดูแลเธอตลอดรุสโซกลับมาที่เพนต์เฮาส์ของวินเซนต์ เมื่อคนสนิทเดินเข้ามาในห้อง วินเซนต์ยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นจึงเอ่ยถามขึ้นมา“ไปส่งเพื่อนไกอาแล้วใช่ไหม” วันนี้สภาพของวินเซนต์ดีขึ้นมาหน่อย เพราะชายหนุ่มลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวและจัดแต่งทรงผมให้เป็

ร่างกำยำของวินเซนต์เดินเข้ามาในห้องวีไอพีของผับ กว่าเขาจะบินกลับมาถึงอิตาลีเกือบเที่ยงคืนของวันแล้ว หลังจากที่โจเซฟเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง เขาก็บินกลับมาทันที“กลับมาแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มของคามิลโลเอ่ยทักทายวินเซนต์ เมื่อวินเซนต์เดินเข้ามาในห้อง“ทำไมมึงไม่บอกเรื่องนี้กับกู” วินเซนต์เดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับคามิลโล“ไอ้ฮาเดสมันขอร้องเอาไว้”“เพื่อให้กูเกลียดมันเนี่ยนะ” นัยน์ตาคมกริบของวินเซนต์ดูเหมือนรู้สึกผิดและครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา“เพื่อให้คนที่มันรักไม่เป็นคนผิดในสายตาคนอื่นมากกว่า” คามิลโลเคยบอกให้ฮาเดสบอกเรื่องราวทั้งหมดกับวินเซนต์แล้ว แต่ฮาเดสไม่ต้องการให้คนอื่นมองว่าวีนัสเป็นผู้หญิงที่ไม่ดี ฮาเดสจึงแบกรับทุกอย่างไว้เพียงคนเดียว“กูทำผิดกับไกอา” เหนือสิ่งอื่นใดเลย…คือไกอา เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่เขาก็ดึงรั้งหญิงสาวเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้“มึงแค่เอาน้องมาเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นใช่ไหม” คามิลโลเอ่ยถามต่อพลางมองจ้องไปในดวงตาคมกริบของเพื่อน“ตอนแรกก็ใช่” วินเซนต์ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา ตอนแรกที่ชายหนุ่มเข้าหาไกอาก็เพราะแค่อยากเอาคืนฮาเดส แต่พอเขาได้อยู่กับเธอ นับวันๆ เ

หลายวันต่อมาราฟาเอลกับภรรยา และวินเซนต์ เดินลงมาจากเครื่องบินส่วนตัวลำใหญ่ มีรถคันสีดำจอดรอพวกเขาอยู่ไม่ไกลสักเท่าไหร่ คนสนิทของราฟาเอลและวินเซนต์เดินตามหลังเจ้านายมาติดๆ“หน้าเครียดเชียวนะมึง” ราฟาเอลเอ่ยแซวเพื่อนเล็กน้อย เมื่อพวกเขาเดินลงมาจากเครื่องบินแล้ว“กูกลัวไกอาเกลียดกูว่ะ” วินเซนต์หันมาตอบกลับราฟาเอล“ก็อาจจะเกลียด” ราฟาเอลไม่ได้พูดเอาใจเพื่อน เพราะพวกเขาก็มักจะพูดกันตรงๆ แบบนี้เสมอ“ขอบคุณที่ให้กำลังใจ”“มึงกล้าทำก็ต้องกล้ารับ”“กูรู้แล้ว” วินเซนต์กระแทกเสียงใส่เพื่อน“แยกย้ายกันได้แล้ว กูจะรีบพาเมียไปทำธุระ”“โชคดีนะคะ” เอวาเอ่ยให้กำลังใจเพื่อนของสามี คุณแม่ลูกหนึ่งที่ยังคงสวยสดเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน เธอพอจะรู้เรื่องราวของวินเซนต์มาบ้าง เพราะราฟาเอลมาบ่นให้เธอฟังตลอดในช่วงที่ผ่านมานี้ราฟาเอลโอบไหล่แบบบางของภรรยาคนสวยพากันปลีกตัวเดินไปยังรถยนต์คันสีดำของพวกเขา วินเซนต์จึงเดินไปยังรถคันสีดำที่จอดอยู่ข้างรถของเพื่อน รุสโซจึงตามเจ้านายขึ้นมาบนรถ คนสนิทนั่งอยู่ด้านข้างคนขับรถชุดดำมือหนาของวินเซนต์ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดดูอินสตราแกรม เขาดูโพสต์ล่าสุดของหญิงสาว และเห็นว่าเธอถ่ายร

บรรยากาศมื้อเย็นเต็มไปด้วยความอึดอัด คงจะมีแค่แอรีสเท่านั้นแหละ ที่ดูร่าเริงและดีใจที่สุดในระหว่างมื้ออาหาร ชายแก่ถามไถ่วินเซนต์เกี่ยวกับชีวิตที่ผ่านมา จนกระทั่งเวลาของมื้อเย็นผ่านพ้นไปวินเซนต์มองไกอาอยู่ตลอดเวลา เขาแอบเห็นโทรศัพท์เครื่องใหม่ของไกอาที่เธอหยิบมันขึ้นมาดูเป็นครั้งคราว เขายังรู้สึกผิดอยู่เลยที่ตัวเองทำโทรศัพท์ของเธอพังหลังจากทานอาหารเสร็จ ทุกคนก็เดินมาส่งวินเซนต์ตรงหน้าประตูคฤหาสน์ ตามมารยาทของเจ้าของบ้าน“ผมกลับก่อนนะครับคุณปู่” วินเซนต์บอกกล่าวผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม ก่อนที่สายตาของเขาจะตวัดไปมองไกอาเล็กน้อย แต่หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างพี่ชายก็เอาแต่กอดอกและไม่ยอมมองหน้าเขาเลยแม้แต่นิดในระหว่างที่ทุกคนกำลังล่ำลากันอยู่ ริวกะชายหนุ่มผิวขาว ร่างสูงโปร่ง ก็เดินมายังด้านหลังของวินเซนต์พอดี“ไปไหนมา” ฮาเดสเอ่ยถามริวกะวินเซนต์หันหลังกลับไปมองยังบุคคลที่เพิ่งเดินมา และเขาจำได้ว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่ไปช่วยไกอาออกมาจากเพนต์เฮาส์ของเขา อีกทั้งเขายังจำได้ ก่อนที่ตัวเองจะหลับไป วินเซนต์เห็นผู้ชายคนนี้โอบไหล่ไกอาออกไปอย่างสนิทสนมเมื่อคิดได้อย่างนั้น วินเซนต์จึงมองริวกะด้วยความไม่พอใจ ซ

วินเซนต์มาที่คฤหาสน์แทบจะทุกวัน ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ เขาพยายามเข้าหาไกอา แต่ก็มีมารผจญ อย่างริวกะ ที่ติดสอยห้อยตามไกอาไปทุกที่ จนเขาไม่มีเวลาจะได้คุยกับไกอาสองต่อสองเลยด้วยซ้ำ ส่วนฮาเดสก็เอาแต่ไล่เขาทุกครั้งที่มันเห็นหน้าเขา แต่วินเซนต์ก็เริ่มชินแล้วล่ะร่างกำยำของวินเซนต์นั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงใหญ่ตรงข้ามกับแอรีส ใบหน้าหล่อเหลาชะเง้อคอมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบใครเลยสักคน ทั้งไกอา ฮาเดส และริวกะ“คนอื่นไปไหนกันหมดเหรอครับคุณปู่” วินเซนต์เอ่ยถาม“ไปสมุยนะ” ชายแก่ที่คราแรกนั่งก้มหน้าดูกล่องขนมอยู่ เงยหน้าขึ้นมาตอบกลับ วินเซนต์มาแทบจะทุกวัน อีกทั้งยังมีอะไรติดไม้ติดมือมาฝากเขาตลอด“ไปทำอะไรกันครับ” เสียงทุ้มถามต่อด้วยความอยากรู้“ไกอากำลังเริ่มทำธุรกิจโรงแรมอยู่นะ ก็เลยบินไปสมุยกันบ่อยๆ” ชายแก่ยิ้มอย่างมีเลศนัยพลางตอบกลับ“อ๋อครับ”“หึๆ อยากเจอน้องก็ตามไปสิ”หลังจากที่คุยกับแอรีสเสร็จสรรพ วินเซนต์เดินออกมาที่ลานจอดรถ แล้วเดินไปหยุดอยู่ข้างรถของเขา รุสโซที่ยืนอยู่ข้างรถเจ้านายจึงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย“ทำไมวันนี้ออกมาไวจังเลยครับนาย”“ไกอาไม่อยู่” เสียงทุ้มของเจ้านายตอบกลับด้วยใบหน้าเซ