Lahat ng Kabanata ng เสน่หามาเฟียเถื่อน: Kabanata 101 - Kabanata 110

ไกอาถูกทีมงานเรียกตัวมาหาที่ห้องแต่งตัว หญิงสาวจึงรีบตามทีมงานมาทันทีเมื่อเข้ามาในห้องแต่งตัว ไกอาก็พบว่านางแบบที่ต้องถ่ายงานในวันนี้ ยังไม่ได้แต่งตัวแต่งหน้าเลยสักนิด“เกิดอะไรขึ้นคะ” เรียวขาสวยย่างกรายมาใกล้นางแบบพลางเอ่ยถาม“คุณไกอาคะ ขอโทษจริงๆ นะคะ ฉันคงถ่ายงานไม่ไหว” นางแบบแสร้งทำเป็นกุมท้องตัวเองเอาไว้“ทำไมล่ะคะ”“ฉันท้องเสียค่ะ ท้องเสียหนักเลย” นางแบบสาวตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ“เอาไงดีล่ะคราวนี้” ไกอาพยายามไตร่ตรอง เพื่อหาทางแก้ปัญหา“เกิดอะไรขึ้น”ในขณะนั้น ฮาเดสกับริวกะเดินมาด้านหลังของน้องสาวพอดี เสียงทุ้มทรงพลังของฮาเดสเอ่ยถาม ทำให้ไกอาหันกลับมามองพี่ชายทันที“นางแบบท้องเสียค่ะ” เสียงหวานของไกอาตอบกลับและยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้คุยอะไรกันต่อ ทีมงานคนหนึ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาไกอา เพื่อบอกข่าวร้ายอีกเรื่อง“คุณไกอาคะ แย่แล้วค่ะ” ทีมงานสาวหยุดอยู่ตรงหน้าไกอา“เกิดอะไรขึ้นคะ” เสียงหวานเอ่ยถาม“เราติดต่อนายแบบไม่ได้เลยค่ะ”“ลองติดต่อใหม่ได้ไหมคะ”“พวกเราพยายามติดต่อทุกช่องทางแล้วค่ะ แต่ก็ติดต่อไม่ได้อยู่ดีค่ะ”ไกอาถอนหายใจออกเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งอยู่ภายในใจทำไมถึ

“เดี๋ยวพวกเราค่อยกลับมาคุยกันเรื่องนี้ก็แล้วกันนะคะ รีบไปจัดการเรื่องถ่ายรูปโปรโมตให้เสร็จกันก่อนดีกว่า”“รออยู่นี้ก่อนนะคะ” เสียงหวานบอกกล่าวกับวินเซนต์“ครับ” วินเซนต์ตอบกลับสั้นๆจากนั้นเธอก็ปลีกตัวเดินออกมาจากห้องประชุมทันที เนื่องจากหญิงสาวไม่อยากให้พนักงานรอนานมากไปกว่านี้แล้ว เธอเกรงใจคนอื่นริวกะเดินตามหลังไกอาออกไปอย่างช้าๆ ฮาเดสจึงเดินตามหลังทั้งสองคนผ่านหน้าวินเซนต์ไปพร้อมกับปรายตามองอย่างยียวนกวนประสาท“ฟัค!” วินเซนต์ชูนิ้วกลางให้ฮาเดสเมื่อทุกคนออกจากห้องประชุมไปจนหมดทุกคนแล้ว วินเซนต์ถอนหายใจออกแรงด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้สำนักงานสีดำชายหนุ่มนั่งอยู่ในห้องคนเดียวอย่างนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น พลางครุ่นคิด ถ้าหากไกอาแต่งงานกับคนอื่นขึ้นมาจริงๆ เขาคงจะรับเรื่องนี้ไม่ได้และไม่รู้เลยว่าตัวเองควรจะทำตัวอย่างไรหญิงสาวกลับมาในห้องประชุมในเวลาต่อมา เมื่อเธอถ่ายรูปเสร็จเรียบร้อยแล้ว มือบางเปิดประตูเข้าไปในห้อง แล้วเดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าวินเซนต์วินเซนต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยใบหน้าเจื่อนๆ นัยน์ตาคมกริบจับจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าที่สวมชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาด

พวกเขาไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานสักเท่าไหร่ สองร่างฟัดเหวี่ยงกันอยู่นาน จนกระทั่งเสียงทุ้มครางกระเส่าดังลั่นพร้อมกับปลดปล่อยน้ำกามขาวขุ่นทะลักเข้าไปเต็มภายในกายสาวเมื่อบทรักร้อนแรงภายในห้องน้ำจบลง วินเซนต์ถอดถอนตัวตนออกและรีบอาบน้ำให้หญิงสาวหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ ทั้งสองร่างเปลือยเปล่าก็เดินมาที่อ่างล้างหน้าต่อ พวกเขาแปรงฟันล้างหน้าด้วยกัน โดยที่ชายหนุ่มยืนช้อนหลังเธออยู่ และยังคอยเอาแท่งรักมาบดเบียดโดนก้นกลมกลึงของเธออยู่ตลอดเวลาชายหญิงแปรงฟันล้างหน้าจนเสร็จ ไกอาหันหน้ากลับมาหาชายหนุ่ม วงแขนเล็กยกขึ้นมาคล้องคอชายหนุ่ม วินเซนต์จึงจับเอวบางยกขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าอย่างแผ่วเบา“ทำอะไรกับพี่เนี่ย…ทำไมพี่ถึงเป็นได้มากแบบนี้” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแหบพร่าด้วยความหลงใหลดวงตาทั้งสองคู่สอดประสานกัน ชายหนุ่มโน้มหน้าเข้าไปใกล้ร่างเล็ก และจูบลงบนเรียวปากเล็กลิ้นร้ายชอนไชกวาดต้อนช่วงชิงความหวานล้ำในโพรงปากคนตัวเล็ก พร้อมกับมือแกร่งที่บีบขยำเต้าสวยอย่างเมามันวินเซนต์เสียบแทงเอ็นใหญ่เข้าไปในร่องลูกอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะยกร่างหญิงสาวอุ้มขึ้นมา โดยจุดเชื่อมกลางกายยังคงติดกันอยู่เรียวขาแกร่ง

รุสโซนิ่งเงียบและไตร่ตรองเล็กน้อย แม้นว่าในใจของเขาจะรู้สึกลำบากใจสักแค่ไหนก็ตาม เขาไม่รู้จะพาอลิซไปไหน เพราะโดยปกติเขาก็ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นที่ไหนเลย วันๆ ก็เอาแต่ทำงาน ตามติดเจ้านายต้อยๆวินเซนต์วางสายไปทันที เมื่อออกคำสั่งกับลูกน้องเรียบร้อยแล้ว บอดี้การ์ดร่างสูงโปร่งจึงเดินกลับมาในร้านอาหาร และนั่งลงตรงข้ามกับอลิซเหมือนเดิม มือแกร่งหยิบส้อมกับมีดขึ้นมาพลางครุ่นคิดเล็กน้อย“คือ…คุณอลิซอยากไปคาเฟ่หรือร้านขนมหวาน หรืออะไรบ้างไหมครับ” เขาเอ่ยถามพลางมองหน้าหญิงสาว“ทำไมเหรอคะ” อลิซขมวดคิ้วถามกลับไปด้วยความอยากรู้“คุณไกอากับนายท่านมีธุระต้องทำต่อครับ เลยให้ผมพาคุณอลิซไปเที่ยวเล่นรอก่อน”“อ๋อ.. ค่ะ”“จะไปไหนดีครับ”“แล้วคุณมีที่ที่อยากไปไหมคะ” เสียงหวานถามด้วยน้ำเสียงสดใสเมื่อทั้งสองคนทานอาหารเสร็จ พวกเขาก็มาเดินเล่นตามซอกซอยเล็กๆ ที่มีร้านค้าอยู่ใกล้ริมทะเล ทั้งสองคนเดินเล่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขามาหยุดพักกันที่ร้านริมทะเลร้านหนึ่ง ที่มีบาร์เหล้าเล็กๆ จำหน่ายทั้งแอลกอฮอล์และเครื่องดื่มตั้งอยู่อลิซกับรุสโซจึงมานั่งลง ก่อนที่รุสโซจะเดินไปสั่งเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์บาร์ และกลับมาหาหญิง

“จริงเหรอ!?” ทั้งสองคนพูดอย่างพร้อมเพรียงกัน ยังดีที่เคาน์เตอร์บาร์อยู่ห่างพอสมควร“อือ” ใบหน้าสวยสดพยักหน้ารับเบาๆ“พี่วินเซนต์รู้หรือยัง” อลิซถามต่อ“ยัง…ฉันยังไม่ได้บอก”“ทำไมล่ะ”“ฉันมีเรื่องต้องจัดการเยอะนะ ก็เลยคิดว่าเดี๋ยวค่อยบอก”เพื่อนทั้งสองพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะไกอากับพี่วินเซนต์เพิ่งจะกลับมาดีกัน อีกทั้งไกอายังวุ่นวายกับเรื่องโรงแรมอยู่ด้วย“ยังไงก็ดีใจด้วยนะแก” เซบาสเตียนเอื้อมมือมาแตะไหล่บางของไกอาเบาๆ“เป็นอะไร อย่ามาทำซึ้ง” ไกอาย่นคิ้วใส่เพื่อนชายหัวใจหญิง“ก็คนมันดีใจ” เซบาสเตียนตอบกลับ“แล้วเมื่อไหร่แกจะบอกพี่วินเซนต์ล่ะ” อลิซเอ่ยถามต่อ“ฉันยังไม่กล้าบอก ไม่ได้จะปิดบังเขาหรอก แต่รอให้อะไรๆ มันเข้าที่มากกว่านี้ก่อนนะ”ในระหว่างนั้นเอง วินเซนต์กับปีเตอร์ก็เดินถือแก้วไวน์มาด้านหลังเตียงของพวกเธอ“ทำอะไรกันอยู่ครับสาวๆ”วินเซนต์เอ่ยถามพร้อมกับมือแกร่งที่เลื่อนมาจับไหล่บาง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะโน้มใบหน้าลงมากดจูบลงบนปากเล็กอย่างไม่อายสายตาของใครมาเฟียหนุ่มละริมฝีปากออก และถามต่อ“คุยกันสนุกเชียว คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ”“คุยกันไปเรื่อยค่ะ ตามประสาสาวๆ” ไกอาตอบกลับ“ไ