Lahat ng Kabanata ng เสน่หามาเฟียเถื่อน: Kabanata 71 - Kabanata 80

แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ้าม่านสีดำสนิทเข้ามาในห้องนอนของวินเซนต์ ไกอากะพริบตาอยู่สองสามครั้ง ก่อนที่เธอจะลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเต็มตา ช่วงล่างของเธอแสบคันไปหมด เธอไม่น่าไปเล่นกับไฟเลยวินเซนต์ไม่ได้นอนอยู่ข้างกายของหญิงสาว ไกอาจึงคิดว่าชายหนุ่มน่าจะกำลังอาบน้ำอยู่ เพราะเมื่อวานเธอได้ยินเขาคุยโทรศัพท์ เหมือนกับว่าที่โกดังมีปัญหาอะไรสักอย่าง ดังนั้น วันนี้ชายหนุ่มจึงต้องออกไปตรวจสอบสินค้าที่โกดังไกอายันกายลุกขึ้นนั่งด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า เมื่อก่อนเธอไม่ค่อยชินกับการแก้ผ้านอนสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าร่างกายของเธอมันจะชินไปแล้ว อีกทั้งยังหลับสบายกว่าตอนที่สวมใส่เสื้อผ้านอนอีกด้วยหญิงสาวเอนพิงกับหัวเคียง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูแชตพี่ชายของเธอ แต่ก็ยังไม่พบข้อความตอบกลับมาเลย แม้แต่ข้อความเดียว ไกอานั่งรอชายหนุ่มออกมาจากห้องน้ำอยู่สักพักหนึ่งร่างกำยำเปิดประตูออกมาจากห้องแต่งตัว ที่เชื่อมติดอยู่กับห้องน้ำ วันนี้วินเซนต์ตื่นก่อนเธอ เขาจึงลุกขึ้นมาอาบน้ำก่อน เนื่องจากมีปัญหาที่โกดังนิดหน่อย เขาจึงต้องออกไปทำงานข้างนอกแล้ว ก็สมควรต้องไปแล้วล่ะ เพราะเขาเอาแต่หมกตัวอยู่ห้องมาหลายวันแล้

วินเซนต์กลับมาที่เพนต์เฮาส์ในช่วงสามทุ่มของวัน วันนี้เขาไปที่โรงพยาบาลมา เพราะน้องสาวของเขามีอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากนั้นเขาก็ไปจัดการงานที่โกดังต่อ ทั้งวันเขาแทบจะไม่มีเวลาได้พักผ่อนเลยสักนิด ร่างกำยำเปิดประตูเข้ามาในห้องนั่งเล่น และเดินตรงไปยังห้องนอนต่อไกอาถือโทรศัพท์รอวินเซนต์กลับมาอยู่ภายในห้องนอน เมื่อประตูแง้มออกและชายหนุ่มร่างกำยำเดินเข้ามาในห้อง ไกอาจึงรีบเดินปรี่เข้าไปหาวินเซนต์ทันที“พี่วินเซนต์” ไกอาเอ่ยเรียกชายหนุ่มเบาๆ ทำให้ชายหนุ่มที่เพิ่งปิดประตูเสร็จ หันกลับมาเอ่ยถามหญิงสาว“มีอะไร” ใบหน้าชายหนุ่มดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย“คือ…ไกอาขอกลับไปไทยได้ไหมคะ” หญิงสาวเลือกที่จะใช้คำพูดที่อ่อนโยนที่สุดกับชายหนุ่ม“ทำไม” นัยน์ตาคมกริบตวัดมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตทันที“พี่ฮาเดสติดต่อมาแล้ว ไกอาไม่อยากให้พี่สองคนมีปัญหากัน”“กลัวมีปัญหา…หรืออยากหนีไปจากพี่กันแน่”“ไม่ใช่แบบนั้นนะพี่วินเซนต์” ไกอาพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบชายหนุ่ม เธอไม่ได้มีความคิดจะหนีไปจากเขาเลยด้วยซ้ำ ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันแต่ยังไม่ทันที่สองคนจะได้เถียงอะไรกันมากไปกว่านั้น เสียงโทรศัพท์ในม

“จับคนของกูไว้ทำไม” วินเซนต์ขมวดคิ้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด“ไกอาอยู่ไหน” ราฟาเอลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน ยิ่งมาเฟียทั้งสามคนยืนเรียงกัน มันยิ่งทำให้พวกเขาดูน่าเกรงขามมากขึ้นหลายเท่าตัวสำหรับพวกเขาทุกคน ไกอาก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่งที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆ มาเฟียทั้งสามคนรู้เรื่องที่วินเซนต์กับฮาเดสบาดหมางกันมาเป็นอย่างดี ทุกคนอยู่ในเหตุการณ์ทุกอย่าง แต่การที่วินเซนต์ลากไกอาเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาไม่เห็นด้วย“อย่าเสือก” วินเซนต์ตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวใคร ก่อนที่มือหนาตั้งท่าจะปิดประตูห้องใส่เพื่อนทั้งสามคน แต่บอดี้การ์ดของราฟาเอลก็ปรี่เข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อนราฟาเอลรู้ทัน เขาพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องไปจับตัววินเซนต์เอาไว้ ซึ่งแน่นอนว่าคนอย่างวินเซนต์ไม่ยอมให้ตัวเองโดนจับตัวได้ง่ายๆ อย่างแน่นอนหมัดหนักๆ ของวินเซนต์ชกเข้าที่หน้าของบอดี้การ์ดชุดดำที่พยายามจะเข้ามาจับตัวเขา ทำให้ชายชุดดำหลายคนที่ถูกต่อยล้มลงไปกองกับพื้น แต่ราฟาเอลก็ส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดอีกหลายคนเข้าไปรุมจับตัววินเซนต์เอาไว้แม้นว่าวินเซนต์จะแข็งแกร่งสักแค่ไหน แต่เมื่อโดนรุมจากผู้ชายร่างใหญ่หลายคน สุดท้ายวิน

วินเซนต์ค่อยๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมาช้าๆ ดวงตาคมกริบปรับโฟกัสอยู่ชั่วครู่ อาการมึนหัวจากยานอนหลับชนิดรุนแรงยังคงหลงเหลืออยู่มาเฟียหนุ่มตื่นมาภายในห้องนอนของตัวเอง ร่างกำยำยันกายลุกนั่งพลางยกมือขึ้นมากุมขมับตัวเอง เขามองเพื่อนทั้งสามคนที่อยู่กระจัดกระจายกันคนละมุมห้องราฟาเอลนั่งกางเรียวแขนแกร่งทั้งสองข้างออกกว้างกับพนักพิงโซฟา แสดงถึงท่าทางที่มีอำนาจและอิทธิพล เขากำลังมองจ้องมาที่วินเซนต์ด้วยสายตานิ่งเรียบ ส่วนลูเซียโน่กับคามิลโลก็ยืนกันคนละมุมภายในห้อง“ไกอาล่ะ” วินเซนต์เอ่ยถามขึ้นมา แต่เพื่อนทั้งสามคนก็ไม่ยอมตอบกลับเขา เสียงทุ้มจึงเอ่ยถามอีกครั้ง“กูถามว่าไกอาอยู่ไหน”“น้องกลับไปแล้ว” เป็นเสียงของลูเซียโน่ที่ตอบกลับ“มึงทำแบบนี้ได้ไงว่ะไอ้วินเซนต์ ยังไงไกอาก็เหมือนน้องของพวกเราคนหนึ่งเลยนะ” ราฟาเอลมองจ้องมาที่วินเซนต์ด้วยสายตาเคร่งเครียด ก่อนที่ร่างกำยำจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางใช้สองมือล้วงกระเป๋า“กูไม่คิดเลยว่ามึงจะทำแบบนี้” ราฟาเอลเอ่ยต่อ จากนั้นเขาก็หันหลังและตรงไปยังประตู ราฟาเอลออกจากห้องไปทันที“มีอะไรก็โทรมาแล้วกันนะเพื่อน” ลูเซียโน่บอกกล่าวเพื่อนอย่างเป็นห่วงเป็นใ

สามวันต่อมา คามิลโลมาหาวินเซนต์ที่เอาแต่หมกตัวอยู่ที่เพนต์เฮาส์ ประตูลิฟต์ถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างกำยำสมส่วนที่เดินออกมาจากลิฟต์หรูเมื่อเขาขึ้นมาจนถึงชั้นบนสุดของโรงแรม บอดี้การ์ดหน้าลิฟต์ก้มศีรษะให้คามิลโลอย่างนอบน้อม ก่อนที่คามิลโลจะย่างกรายตรงไปยังหน้าประตูเพนต์เฮาส์“ไอ้วินเซนต์ล่ะ” คามิลโลเอ่ยถามรุสโซที่ยืนอยู่หน้าประตูเพนต์เฮาส์“ทำงานอยู่ในห้องครับ” รุสโซตอบกลับคามิลโลเปิดประตูเข้ามาในเพนต์เฮาส์ วินเซนต์ผมเผ้ารุงรังไม่เป็นทรง เขานั่งท่อนบนเปลือยเปล่าอยู่บนโซฟา มือแกร่งกดแล็ปท็อปที่อยู่บนตักแกร่งพลางมองจับจ้องที่หน้าจอ ใต้ตาของเขาดูหมองคล้ำเล็กน้อย เพราะเขานอนไม่ค่อยหลับ ตลอดสามวันที่ผ่านมาเขาได้นอนไปเพียงวันละสองสามชั่วโมงเพียงเท่านั้น“มาทำไม” เสียงทุ้มของวินเซนต์เอ่ยถาม ทั้งๆ ที่เขาไม่หันไปมองหน้าคามิลโลด้วยซ้ำ“พวกเราเป็นเพื่อนกันมานานมากแล้วนะไอ้วินเซนต์” คามิลโลเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าของวินเซนต์ที่นั่งอยู่บนโซฟา“แล้วยังไง…มึงต้องการจะพูดอะไร” ถึงเรียวปากแกร่งจะตอบกลับ แต่วินเซนต์ก็ยังไม่มองหน้าเพื่อนอยู่ดี“ที่พวกกูทำแบบนี้ก็เพราะหวังดีกับมึงนะ”“กลับไปเถอะ กูจะทำงาน”