All Chapters of ลูกหนี้ที่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

“เขมจองร้านอาหารไว้แล้ว งั้นเราไปทานข้าวกลางวันกันก่อนนะคะ” เขมจิราเอ่ยขึ้น หลังจากแผนธุรกิจลุล่วงไปด้วยดี เป็นที่พอใจของทุกฝ่าย และลงนามร่วมกันเป็นที่เรียบร้อยธิดาวดีที่พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติตลอดการให้ข้อมูล ถึงแม้ร่างกายจะไม่เป็นใจสักเท่าไหร่ เธอแตะมือที่หน้าท้องอยู่เป็นครั้งคราวเมื่อมันบีบรัดและปวดหน่วงมาเป็นระยะ บวกกับอาการปวดตุบ ๆ ที่ข้างขมับอีก จนบางครั้งถึงกับนิ่วหน้า“ผึ้งไม่สบายหรือเปล่า สีหน้าไม่ค่อยดีเลย” เขมจิราเอ่ยถามเพื่อนสาว“ไม่เป็นไรหรอก” พูดและลุกจากเก้าอี้แต่ก็ต้องหยุดกึกเมื่อเจ็บแปลบขึ้นมาทันที เธอกัดฟันและหลับตาหนักเพื่อข่มอาการปวด มือแตะที่หน้าท้องไว้ ทีชานนท์ที่มองเธออยู่ก่อนแล้วปรี่เข้ามาทันที“ปวดท้องเหรอ?” เขาโน้มหน้าลงมาถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล“ปวดแบบไหน?” คงไม่ใช่เพราะกิจกรรมเมื่อคืนหรอกนะ เขาเองก็เผลอปล่อยตามอารมณ์จนหยุดไม่อยู่ ไม่ได้อ่อนโยนกับเธอมากนัก ทั้งเร่าร้อนและดุดันขนาดนั้น แถมเป็นครั้งแรกของเธออีกต่างหาก กี่รอบกันล่ะใครจะมานั่งนับ เธอเองก็อึดเกินร่าง ไหนจะเสียงหวาน ๆ นั่นอีกที่กระตุ้นเขา กว่าจะสงบศึกลงได้ก็ค่อนสว่างเสียแล้ว หรืออาจจะเป็นสาเหต

“คุณเป็นบ้าอะไรของคุณ?” แว้ดใส่เขา สีหน้าเอาเรื่อง“คนผิดคือผมเหรอ?” เขาชี้นิ้วมาที่ตัวเอง ยกยิ้มมุมปากแค่นหัวเราะในลำคอ สองสายตาปะทะกันกลางอากาศ และดูเหมือนคนตัวเล็กที่เลือดในกายก็ร้อนไม่แพ้กัน ก่อนการปะทะคารมจะบานปลาย เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ธิดาวดีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสายโทรเข้า เช่นเดียวกับทีชานนท์ที่เหลือบตามองเช่นกัน “พี่หมอ” คือชื่อที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอและทำให้อารมณ์เขาเดือดขึ้นเป็นทวีคูณ“ค่ะพี่หมอ”“เดี๋ยวผึ้งกำลังเดินเข้าไปค่ะ” กรอกเสียงลงไปตามสาย ตวัดสายตาขึ้นมองเขาและควบคุมลมหายใจให้คงที่“กลับบ้านกับผม ไปคุยกันให้รู้เรื่อง” สั่งเสียงเรียบแบบคนที่เคยชินกับการออกคำสั่ง“ไม่” เสียงดังฟังชัดพอกัน“ถ้าคุณไม่มีเหตุผลแบบนี้เราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกัน” สะบัดหน้าเดินกลับเข้าไปด้านในทันที ทีชานนท์พ่นลมหายใจออกทางปากหลับตาแน่นควบคุมอารมณ์“ดี” หัวเราะเยาะตัวเอง นี่นะเหรอคนที่เขาอยากเห็นหน้าในวันที่ห่างกัน อุตส่าห์จะเซอร์ไพรส์เธอ แต่ตัวเองกลับเจอเซอร์ไพรส์เสียเอง สุดท้ายเธอก็เห็นเขาเป็นแค่ขอนไม้ที่ลอยมาให้เกาะ ในวันที่เธอลอยคออยู่กลางทะเลเพื่อให้ได้มีชีวิตรอดก็เท่านั้น เมื่อเ

แพรพรรณเดินเหม่อลอยเข้าไปในห้องน้ำของสวนอาหาร น้ำใส ๆ คลอขึ้นมาในตาอย่างช่วยไม่ได้ กับภาพที่เห็นเต็มสองตาเมื่อครู่เธอชวนภาคินทานข้าวมื้อกลางวันด้วยกัน แต่ถูกเขาปฏิเสธโดยอ้างเหตุผลว่าติดประชุม แท้จริงแล้วเขากลับนัดเจอกับคนรักเก่าของเขานี่เอง ที่ผ่านมาคำพูดของเขาที่บอกว่าจบกันแล้วกับอดีตคนรัก มันเป็นเพียงแค่คำโกหกเท่านั้น และเป็นเธอเองที่โง่เชื่อใจเขาพอกันทีกับชายในดวงใจที่แอบรักมาหลายปี แม้รู้อยู่แก่ใจว่าเขามีคนรักอยู่แล้ว แต่เธอกลับยังรอคอยอย่างมีความหวัง และตอบตกลงหมั้นตามคำขอของผู้ใหญ่ทันทีที่รู้ว่าเขาโสดแล้ว แท้จริงมันคือลมลวงของเขาเท่านั้น นั่งขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำและปล่อยให้น้ำตาไหลรินอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น เป็นภาคินที่โทรเข้ามา(“คุณอยู่ไหน?”)“มีอะไรคะ?” เธอตอบเสียงเบาหวิว(“ผมว่างแล้ว เราไปดูของชำร่วยกัน”)“ไม่ต้องแล้วล่ะค่ะ” น้ำเสียงเรียบกดข่มความเจ็บไว้(“ทำไม...คุณไม่ว่างแล้วเหรอ?”)“เพราะจะไม่มีงานแต่งของเราแล้วค่ะ”(“ว่าไงนะ”)“แพรจะไม่แต่งกับคุณค่ะ แพรไม่อยากเป็นตัวสำรองของใคร”(“เกิดอะไรขึ้นแพร เพราะอะไร”)แต่แพรพรรณไม่สามารถอธิบายไปมากกว่านี้แล้

ธิดาวดีค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองเพดานสีขาวที่ไม่คุ้นตา แสงไฟในห้องสว่างจ้าจนแสบตาไปหมด เธอกะพริบตาช้า ๆ ก่อนจะสำรวจไปทั่วบริเวณ เธออยู่บนเตียงคนไข้ของโรงพยาบาล บนหลังมือมีเข็มน้ำเกลือเสียบอยู่“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทักจากวิภารัตน์ที่ลุกจากโซฟาเล็กข้างเตียงเดินมาหาเธอ“พี่เป็นห่วงแทบแย่” ยื่นมือมาแตะแขนเธอเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ“ผึ้งหลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอคะ?” เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาที่หน้าจอ แต่ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นไม่น้อย ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อคุณหมอก็เปิดประตูห้องเข้ามา“เป็นยังไงบ้างครับ ดีขึ้นไหมครับ?”“เพิ่งตื่นเมื่อครู่นี่เองค่ะคุณหมอ” เป็นวิภารัตน์ที่ตอบแทนเธอ คุณหมอเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง“ฉัน...มีโรค...ร้ายแรงอะไรหรือเปล่าคะคุณหมอ?” ธิดาวดีเอ่ยถามออกไปด้วยความกังวล คุณหมอเงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษในมือ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ“ไม่มีโรคร้ายอะไรหรอกครับ มีแต่ข่าวดีครับ”“ข่าวดี?” เธอทวนคำ“ดีใจด้วยนะครับ คุณตั้งครรภ์ได้สามสัปดาห์แล้วครับ”“....” !!!“ว่าไงนะคะคุณหมอ?”วิภารัตน์นั่งประจำตำแหน่งคนขับ พร้อมคอยลอบมองหน้าผู้เป็นน้องไปตลอดทางขณะขับรถ เมื่อหญิงสาวเอาแต่นั่งนิ่งมาตลอดทางตั้ง

“คุณน้ำผึ้งกลับมาเมื่อหลายวันก่อนแล้วค่ะ เก็บกระเป๋าออกไปพร้อมกับคุณภายังไม่กลับมาเลยค่ะคุณนนท์” คำบอกเล่าของแม่บ้านนารีที่สร้างความรู้สึกหวั่น ๆ ในใจให้กับชายหนุ่ม ถ้าอย่างนั้นเธอโกหกราณีว่าจะกลับมาบ้านสินะ“แล้วผึ้งได้บอกไหมครับว่าจะกลับมาวันไหน?”“ไม่ได้บอกค่ะ” ทีชานนท์พยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถ แม่บ้านนารีมองตามหลังรถที่เคลื่อนออกรั้วบ้านไป พร้อมกับถอนหายใจ“มิน่าล่ะคุณน้ำผึ้งถึงดูเศร้าจัง ที่แท้ก็ทะเลาะกันนี่เอง” เธอพึมพำคนเดียวและเดินเข้าบ้านไปทีชานนท์นั่งใช้ความคิดอยู่ในรถอย่างเงียบ ๆ ปะติดปะต่อหลายเรื่องราวและทบทวนคำพูดของแม่บ้านเมื่อครู่ หรือเธอจะเดินทางไปต่างประเทศกับวิภารัตน์ และกดสายหาผู้ช่วยหนุ่มภูริศทันที ก่อนจะกลับเข้าบ้านศตพิพัฒน์อีกครั้ง“อ้าว ไหนบอกไปรับหนูผึ้งไง” ราณีทักเมื่อเห็นชายหนุ่มกลับเข้ามาคนเดียว ผู้ถูกถามไม่ตอบแต่ก้าวขายาว ๆ กลับขึ้นไปบนห้องทันที เปิดตู้เสื้อผ้าออกสำรวจอย่างร้อนใจ พลันหัวใจก็หล่นวูบเป็นครั้งที่สอง เมื่อเสื้อผ้าของเธอหายไปเกือบเกลี้ยงตู้ ตรงไปที่หน้ากระจกทันที ของใช้ส่วนตัวของเธอไม่เหลืออยู่แม้แต่ชิ้นเดียว เปิดลิ้นชัก และสำรวจทุก