All Chapters of ลูกหนี้ที่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

สวนอาหารกลางกรุงในยามราตรี ที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คนในวันหยุดสุดสัปดาห์ โต๊ะยาวที่ถูกจัดไว้อย่างง่าย ๆ สำหรับปาร์ตี้เล็ก ๆ ของการนัดพบปะเพื่อน ๆ ของงานเลี้ยงรุ่นแบบไม่เป็นทางการ เสียงหัวเราะและแข่งกันพูดของคนสนิท ดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณแม้จะเลือกโซนที่อยู่ด้านนอกแล้วก็ตามเสียงเพลงที่เปิดคลอเบา ๆ สร้างบรรยากาศให้แอลกอฮอล์ทำงานได้อย่างดีเยี่ยม หลายคนที่วางมาดนักธุรกิจลงและผ่อนคลายกับเพื่อน ๆ แต่บางรายก็ยังคงสวมหน้ากากและสงวนท่าทีอยู่ ซึ่งเป็นที่รู้ดีกันในวงเพื่อนทีชานนท์นั่งพูดคุยปล่อยจอยหัวเราะจนเห็นฟันขาวอย่างอารมณ์ดี แขนเสื้อเชิ้ตถูกพับขึ้นจนถึงข้อศอก จนเห็นเส้นเอ็นที่ปูดขึ้นบอกความแข็งแรงของชายชาตรี เขาปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนออกและคลายเนกไทให้หลวม ใบหน้าเข้มตอนนี้เริ่มตึงได้ที่แล้ว จากการท้าดวลหมดแก้วของเพื่อนสนิท“ใครกลัวเมียกลับก่อนได้เลย” เสียงใครบางคนที่แทรกอยู่ในกลุ่มสร้างเสียงหัวเราะขึ้นมาได้ทันที พร้อมกับแก้วเครื่องดื่มที่ถูกชูขึ้นเหนืออากาศ“หมดแก้ว”วิยาดาสำรวจตัวเองในเงาสะท้อนของกระจกหน้าร้าน ยกยิ้มมุมปากก่อนจะก้าวขาเข้าไปด้านในด้วยความมั่นใจ หลังจากมีผู้ส่งสารว่าทีชานนท์มาร่วม

ธิดาวดียกกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ พลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้องรับรองของสำนักงานกฎหมาย หลังจากถูกเชิญให้เข้าพบจากทนายนาคร อดีตทนายฝ่ายกฎหมายของกิตติวงศ์คนเก่าแก่ที่เคยทำงานให้กับกิตติ และถูกกิ่งฉัตรเชิญออกหลังจากหล่อนเข้ามารับตำแหน่งผู้บริหารเต็มตัวได้ไม่นาน ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมชายสูงอายุที่เดินเข้ามาด้านใน“สวัสดีค่ะคุณอานาคร” เธอลุกขึ้นยืนและยกมือไหว้ผู้สูงอายุ“สวัสดีครับคุณน้ำผึ้ง” ยังคงติดปากเรียกบุตรีของเจ้านายเช่นเดิม และนั่งลงโซฟาตรงข้ามเธอ วางเอกสารที่ถือมาด้วยในมือลงที่โต๊ะกลมตรงหน้า และทักทายถามไถ่กันตามธรรมเนียม“ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ต้องเชิญคุณน้ำผึ้งมาที่นี่แทนที่จะเข้าไปหาที่บริษัท”“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยิ้มบาง ๆ“คุณอามีอะไรเหรอคะ?”นาครหยิบเอกสารตรงหน้าขึ้นมา เปิดและกางออกวางตรงหน้าเธอ“นี่เป็นความประสงค์ของคุณท่านที่ขอให้ผมจัดการให้ครับ”ธิดาวดีหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านช้า ๆ ท่ามกลางความงุนงง พร้อมกับดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความตกใจ หันมามองหน้านาครที่มองเธออยู่ก่อนด้วยสายตาอ่อนโยน“เงินก้อนนี้คุณท่านทำไว้ให้คุณผึ้ง และขอให้ผมเปิดหลังจากครบกำหนดตามที่ท่านระบุไว้หลังจากท่านจากไปแล้วคร

อาการปวดตุบ ๆ ที่ข้างขมับปลุกธิดาวดีให้ตื่นขึ้นมาในตอนสายบรรยากาศในห้องยังคงสลัว ม่านหนายังไม่ถูกเปิดออก เสียงเครื่องปรับอากาศยังคงทำงานอยู่ เธอกะพริบตาหนักปรับสายตาอยู่ครู่หนึ่ง พลางลำดับเหตุการณ์ของเมื่อวานที่เกิดขึ้น แต่ภาพในบันทึกความจำมันติด ๆ ดับ ๆ ไม่ชัดเจนและก็ยังพยายามจับต้นชนปลายว่าเกิดอะไรขึ้น หันไปมองที่นอนข้าง ๆ มีเพียงความว่างเปล่า และหัวใจก็หล่นวูบลงทันที มือเปิดผ้าห่มที่คลุมร่างอยู่ออกอย่างรวดเร็ว ก้มมองสำรวจร่างตัวเองใต้ผ้าห่มผืนใหญ่“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นสภาพของตัวเอง เธอยังคงสวมเสื้อผ้าชุดเดิมของเมื่อวานอยู่ ที่หายไปคือเสื้อคลุมตัวนอกเท่านั้น ซึ่งมันวางอยู่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง สรุปก็คือเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอ หรือว่าเธอเมาหนักจนเผลอทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่านะ สองมือนวดคลึงขมับไปมาผ่อนคลายอาการปวด แต่ก็ไม่เป็นผล เดินไปเปิดผ้าม่านรับแสงถึงกับต้องหรี่ตาเมื่อแสงจ้าส่องกระทบนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วนะ กวาดสายตามองหากระเป๋าสะพายและโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะหยุดมองถังขยะข้างโต๊ะเครื่องแป้ง ที่มีผ้าเย็นและชุดทำความสะอาดเ

แม้อารมณ์ขุ่นมัวไม่น้อยแต่ธิดาวดีก็รีบปรับสีหน้าให้เข้าสู่โหมดปกติเมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่นับดาวนั่งรออยู่“สวัสดีค่ะพี่เชนทร์” เอ่ยทักทายราเชนทร์ด้วยรอยยิ้ม“สวัสดีครับ ไม่เจอตั้งนานยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ” ส่งยิ้มให้พร้อมคำชม“ไม่เจอกันตั้งนานปากหมาเหมือนเดิมไหมครับ?” ทีชานนท์เอ่ยทักราเชนทร์และนั่งลงตรงข้าม“อ้าว...ไอ้นี่ ปากมึงนี่ไม่หล่อเหมือนหน้าเลยนะครับ” ราเชนทร์แซวเพื่อนกลับอย่างอารมณ์ดี“ปากดีแบบนี้แหละที่จะเมาเหมือนหมากลับบ้านวันนี้”“ไม่มีทาง กูไม่ได้อ่อนเหมือนมึง” ทีชานนท์คุยโว และรับแก้วจากมือราเชนทร์ยกขึ้นจิบด้วยท่าทีผ่อนคลาย“คุณผึ้งให้มันนอนนอกห้องนะครับ” หันมายิ้มให้ธิดาวดี เรื่องราวของสองหนุ่มสาวที่เขาพอจะรู้อยู่บ้างตามที่นับดาวเล่าให้ฟังอยู่บ่อย ๆ ทีชานนท์ปรายตามองเธอที่ยิ้มน้อย ๆ กับประโยคเมื่อครู่มากมายเรื่องราวของสองเพื่อนซี้ที่นำมาขิงกัน กับเส้นทางสายอาชีพที่ต่างกันลิบลับ ทีชานนท์เป็นนักธุรกิจส่วนราเชนทร์นั้นคือหนุ่มหล่อในเครื่องแบบตำรวจ ทีชานนท์หัวเราะอย่างอารมณ์ดีจนเห็นฟันขาว เขาถอดเสื้อสูทพาดไว้ที่ขอบเก้าอี้ ปลดกระดุมและคลายเนกไทออก เป็นภาพอีกมุมของเขาในอิริยา

ธิดาวดีและแตงกวาประสานมือกันแน่น เด็กหญิงแหงนหน้าขึ้นมองเธอแววตาไหวระริกด้วยความตื่นเต้น เมื่อทั้งคู่ยืนอยู่หน้าลู่วิ่งสามขา ทีชานนท์นั่งลงผูกสองขาของสองสาวเข้าด้วยกันด้วยผ้าสีสดของทีมกีฬาสี“แน่นไปไหม?” เขาถามและแหงนหน้าขึ้นมองเธอ ธิดาวดีขยับเท้าหมุนทดสอบ“คลายออกอีกนิดนึงค่ะ มันแน่นไป” ชายหนุ่มคลายปมผ้าออกและผูกเข้าไปใหม่อีกครั้งอย่างหลวม ๆ“โอเคค่ะ พอดีแล้ว ขอบคุณค่ะ”ทีชานนท์เอื้อมมือมาแตะปลายคางแตงกวา เขย่าเบา ๆ พร้อมส่งยิ้มให้“สู้ ๆ นะ แตงกวาเอารางวัลมาให้ได้นะครับ” ยกมือชูขึ้นเป็นกำลังใจให้สาวน้อย“ค่ะ” เด็กหญิงรับคำอย่างหนักแน่น ชูมือขึ้นสูงอย่างฮึกเหิม ธิดาวดีเหลือบตามองคนตัวสูงที่นั่งอยู่บนพื้นสนาม พูดให้กำลังใจคนอื่นก็เป็นนี่นา หัดอ่อนโยนแบบนี้บ่อย ๆ ก็คงดีอยู่หรอกเสียงประกาศอย่างคึกคักจากผู้บรรยายข้างสนาม แจ้งให้นักกีฬาเตรียมความพร้อมก่อนการแข่งขัน ส่วนกองเชียร์ตัวน้อยที่กระจายตัวอยู่รอบบริเวณนั้นก็ดูเหมือนจะตื่นเต้นไม่แพ้กันแตงกวาแหงนหน้าขึ้นมองธิดาวดี หญิงสาวโอบไหล่ของเด็กหญิงไว้ ส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้คนตัวเล็กด้วยสายตาอ่อนโยน ที่คนมองรู้สึกเหมือนได้เติมพลังจนเหลือล้นสำห