All Chapters of ปลดล็อกหัวใจนายมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

แสงสว่างที่สาดเข้ามาตามรอยแยกเล็กๆของมู่ลี่ในร้านอาหารระดับมิชลินทำให้บรรยากาศภายในดูสลัวลงเล็กน้อย ผมใช้สายตากวาดมองไปรอบๆภายในร้านด้วยความระมัดระวัง มีคนกลุ่มหนึ่งนับคร่าวๆแล้วประมาณสิบคนเห็นจะได้ ยืนล้อมคนๆหนึ่งเอาไว้ คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคุ้นตาผมมากที่สุด เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะผมนั่งอ่านข้อมูลของเขามาทั้งคืนน่ะสิครับ ที่ผมต้องมายืนชงกาแฟอยู่ตรงนี้มันไม่ใช่หน้าที่เลยจริงๆ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ มันเป็นหน้าที่นี่นา เดี๋ยวๆหน้าที่ผมไม่ใช่ชงกาแฟ เอาใหม่หน้าที่ผมคือสังเกตุสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องอาหารนี้ต่างหาก ผมเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนของกรมตำรวจต่างหากล่ะครับ ผมกวาดสายตาอีกครั้งแล้วก้มลงรินกาแฟลงแก้วพร้อมกับปรุงรสตามที่ผมชอบกินนั่นแหละ พอเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องผงะถอยหลัง ไอ้สัสนี่ยิงผม"โอ๊ย!! เหี้ยมึงจะยิงทำไมวะสัสเอ้ย"ผมรีบเอามือกุมไหล่ของตัวเองเอาไว้แน่นเลือดไหล่ออกมาจนชุ่มเสื้อแดงเถือก มันใช่เวลามายิงกันเองมั๊ยวะเนี่ย ผมสบถออกมายาวเหยียด ตัดสินใจเดินเดุ่มๆข้าไปหามันทันที"มึงจะยิงกูเอาโล่หรือไงวะ"ผมกระชากเสียงใส่มันที่ยิงคนแท้ๆกลับทำหน้าเหมือนกำลังชมสวนอยู่ได้"ออกไป!"ดูมันสั่งสิครับ ไอ้บ้า

ในใจผมเดือดจนแทบจะระเบิด มันกล้าที่จะบุกเข้าไปที่อยู่อาศัยของเจ้าหน้าที่รัฐ มันลืมตัวไปหรือเปล่าวะว่ามันคือคนที่รัฐกำลังจับตามองอยู่น่ะ ทำแบบนี้สู้เอาเท้าเหยียบหน้าผมซะยังจะดีกว่าอีก คิดแล้วก็เจ็บใจชิบหาย"ไอ้บ้าเอ้ย!!"ผมสบถเสียงดังลั่นรถจนคนขับแทกซี่ถึงกับมองผ่านกระจกหลัง ผมยิ้มแหยๆให้ ยกยิ้วโป้งขึ้นมากัดเล็บด้วยความกังวล ขนาดผมมันยังกล้ายิงแบบไม่กระพริบตา แล้วไอ้บลูโน่ของผมจะรอดเงื้อมมือของมันง่ายๆเหรอ ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ ผมเกาะพนักพิงของคนขับชะโงกหน้าไปบอกให้เร่งความเร็วมากกว่านี้ อาศัยเบ่งนิดหน่อยด้วยการอวดบัตรป้ายแขวนคอที่บอกตำแหน่งหน้าที่เอาไว้ขึ้นโชว์ คนขับแทกซี่ก็ดีใจหายครับ เร่งความเร็วจนสุดคันเร่งตามที่กฏหมายกำหนดด้วยการติดGPSเอาไว้แค่หกสิบสำหรับวิ่งในตัวเมือง พอมาถึงผมรีบหยิบเงินยื่นส่งให้แล้วกวดฝีเท้าเข้าอาพาร์ตเม้นเต็มฝีเท้าโดยลืมไปว่ายังมีลิฟท์ตัวที่ว่างอยู่อีกสามตัว"แฮ่ก แฮ่ก อะ ไอ้ ไอ้ อีริค"ผมเหนื่อยจนต้องใช้สองมือเท้ากับเข่าเอาไว้เพื่อพยุงตัว แล้วสูดลมหายใจอัดเข้าปอดตัวเองแรงๆ เหงื่อหยดราวกับโดนน้ำฝนมาเปียกไปทั้งแผ่นหลังและใบหน้า พอเงยขึ้นมาก็เห็นไอ้บ้านี่ลากเก้าอี้

รถเมอซีเดสสีดำค่อยเลี้ยวเข้ามาจดช้าๆตรงหน้าทางขึ้นบันไดของตัวบ้าน รอบบริเวณบ้านล้วนมีคนใส่ชุดสูทสีดำเดินวนรอบๆไปมาคอยตรวจตราความปลอดภัย ภายในบ้านเงียบกริบไร้ผู้คนมีเพียงดวงไฟสีส้มที่ซ่อนไว้แนบเนียนในผนัง เขารอให้ทอมเปิดประตูรถออกแล้วจึงก้าวลงไปช้าๆ ไอ้บลูโน่ที่ถูกจูงมาหากำลังส่ายหางสั้นๆของมันคล้ายกับดีใจที่คนเล่นบอลกับมันมาหา ส่งเสียงร้องงี๊ดง๊าดเบาๆ"ไงหืม เหงาหรือเปล่า รอพรุ่งนี้แกจะได้เจอเจ้านายแกแล้ว"เขาตบหัวมันเบาๆก่อนจะเงยตัวขึ้นปลดเสื้อสูทออกส่งให้ทอม"ให้ใครเอาลูกบอลมาหน่อย"ทอมพยักหน้าให้คนหนึ่งที่กำลังยืนตรงอยู่แถวนั้นไปเอามาให้ ใช้เวลาไม่นานก็ยื่นบอลมาส่งให้ อีริคผิวปากเบาให้ไอ้บลูโน่วิ่งตามหลังมา และใช้เวลาเล่นกับมันเกือบๆครึ่งชั่วโมง เสียงประตูด้านหน้าเลื่อนออกช้าๆ รถตู้คันเล็กค่อยคลานเข้ามาจอด"เอาไปให้ในห้องด้านหลัง ส่งคนเข้าไปดูแลด้วย อ้อทอมให้เขาติดกันซักสามวัน ค่อยๆล่ะเดี๋ยวจะช๊อกตายไปเสียก่อน"อีริคโยนบอลครั้งสุดท้ายให้บลูโน่แล้วเดินกลับเข้าตัวตึก"นายครับคิดดูดีๆอีกทีดีกว่า ผมว่าทำแบบนี้มันเสี่ยงเกินไป"อีริคหยุดเดินแล้วหันกลับมามองหน้าทอมนิ่งๆ"ฉันต้องการจะสั่งสอนคน

ร่างกายอวบอุ่นที่นั่งคล่อมอยู่บนกลางตัวชายหนุ่มส่งเสียงครางกระเส่าต่างกับคนที่นอนอยู่บนเตียง สองมือสอดประสานอยู่ตรงท้ายทอย ใบหน้านิ่งเฉยราวกับตนเองเป็นแกนให้อีกฝ่ายยึดเอาไว้"ฮ่าาาห์ อืมมมคุณอีริคคะ วิเวียนไม่ไหวแล้วจริงๆค่ะ"ร่างที่ขยับโยกอยู่ด้านบนส่งเสียงแผ่ว"งั้นก็มานี่สิ"เขาจับร่างเล็กพลิกลงอยู่อยู่ใต้าร่างสูงใหญ่ของตนเองแล้วสอบสะโพกเข้าออกรุนแรงจนหญิงสาวส่ยหน้าไปมาไม่หยุด"อ๊าาาา อือ"แรงโถมเข้าหาร่างเล็กรุนแรงใส่ไม่ยั้ง ร่างหญิงสาวขยับโยกส่ายตามจังหวะที่อีริคส่งให้ ร่างเล็กกระตุกเกร็งส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหฤหรรษเมื่อถึงฝั่งฝัน แต่เขาไม่หยุดกลับส่งแรงเข้าไปอีก วิเวียนเสร็จไปแล้วถึงสามครั้งแต่คนบนร่างของเธอพึ่งปลดปล่อยน้ำสีขาวลงในถุงยางที่บางเฉียบแต่ป้องกันได้มีประสิทธิ์ภาพ ใบหน้าขรึมมองใบหน้าชื้นเหงื่อของหญิงสาวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาถอนตัวออกจากวิเวียนใช้ทิชชู่จับรูดถุงสีใสออกแล้วส่งให้กับทอมที่ยืนอยู่ตรงผ้าม่าน ทอมหันกลับมาเมื่อเสียงกิจกรรมของเจ้านายหยุดลง วิเวียนชินแล้วกับการที่มีบุคคลที่สามเข้ามายืนทำหูดับยามที่เธอและอีริคมีกิจกรรมเพื่อผ่อนคลาย เธอดึงเอาผ้าห่มผืนบางขึ้นป

ท่ามกลางความโกลาหลในห้องผ่าตัดขนาดเล็ก อีริคกลับนั่งสูบบุหรี่มองผืนฟ้าที่มีดมิดอยู่ตรงระเบียง มีไอ้บลูโน่ที่พึ่งฟื้นจากการถูกช๊อตนั่งสะลืมสะลืออยู่ตรงพื้นข้างๆเก้าอี้"นายมึงจะรอดไม่รอดก็ขึ้นอยู่กับดวงก็แล้วกัน ถ้าไม่รอดมึงก็อยู่กับกูที่นี่แหละถือว่าชดใช้ความผิดก็แล้วกัน ว่าแต่มึงได้นิสัยดื้อๆมาจากนายมึงบ้างหรือเปล่า ถ้าซ่ามากก็ยิงทิ้งอย่างเดียว เลี้ยงไว้เสียข้าวสุก""งื๊ดๆ""เออเว้ยฉลาดซะด้วย หลังจากที่นายมึงฟื้นแล้วก็สั่งสอนนายมึงซะบ้าง ดื้อชิบหาย"เขาส่ายหัวไปมาด้วยความอ่อนใจ"นายครับ""อือว่าไง""เจโลรอดแล้วครับ""อืม ไปพักเถอะทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้ไอ้เด็กนั่นคงไม่มีฤิทธิ์ลุกขึ้นมาอาละวาดหรอก"เขาเคาะเศษขี้เถ้าของบุหรี่ลงกับที่เขี่ย"ครับนาย ว่าแต่ นายยังจะเอาเขาไว้ใช้งานจริงๆหรือครับ""อืมฉันเห็นแววในเด็กคนนี้เอาเถอะน่ะ เดี๋ยวจัดการเอง นายไปพักเถอะ""ให้ตามคนมาช่วยผ่อนคลายซักคนดีมั๊ยครับ"เขาโบกมือห้าม ทอมก้มหัวลงแล้วออกจากห้องพักไป เขากลับเข้าห้องก็เห็นทอมจัดการเตรียมชุดนอนให้เขาแล้วเรียบร้อย"หึ อันที่จริงแล้วหน้าที่แบบนี้ใช้เจโลน้อยน่าจะดีกว่า"เขายกยิ้มมุมปากเมื่อคิดเรื