ตอนที่ 2

"อือ รู้ก็ดี จำเอาไว้นะห้ามเจ็บห้ามตาย ชีวิตนายคือของฉัน"ลี่ญ่าจิ้มสำลีเข้าที่แผลผมแรงจนผมสะดุ้งเผลอร้องออกมา

"โอ๊ยยย!!เจ็บนะ เบามือสิคุณหมอ"ผมแหกปากลั่นห้องฉุกเฉิน

"จำเอาไว้ถ้าคราวหน้ามีแผลกลับมาอีกฉันจะทำนายเจ็บมากกว่านี้ ดีนะที่กระสุนทะลุแล้วไม่โดนกระดูกน่ะ ไม่งั้นเข้าห้องผ่าตัดแน่ ฝีมือคนยิงไม่เลวนี่นา"

"ไม่เลวจริงๆน่ะแหละ"ผมพึมพำเบาๆ แค้นนี้ต้องชำระครับ ใครจะไปลืมง่ายดาย พอทำแผลเสร็จผมก็นั่งรอจนลีญ่าเลิกงาน เราสองคนชวนกันไปหาอะไรกินที่ตลาดริมน้ำ ชมบรรยากาศของเกาะฮ่องกงยามเย็น เรือเล็กๆที่ชาวบ้านอาศัยอยู่แกว่งไปมาตามคลืน พวกเรานั่งซดเบียร์ทั้งขวดเขียวๆนั่นแหละครับ อีกมือก็ถือของกินที่เสียบไม้เอาไว้เข้าปากเป็นกับแกล้ม

"เห้ออออ สบายท้อง"ลีญ่าถอนหายใจยาว ผมอดยิ้มให้กับใบหน้าน่ารักนั้นไม่ได้

"ทำไมไม่พักงานยุ่งมากเหรอ"

"ไม่ยุ่งมาก แต่ช่วงนี้มีคดีแปลกๆนายรู้หรือเปล่า"

"แปลกยังไง"ผมเอาไม้เสียบปลาแผ่นเข้าปากแล้วตามด้วยเบียร์

"คนที่ทางกรมเราส่งมารักษา มีอาการคุ้มคลั่ง แล้วช๊อกตาย"

"หือ?"

"อืม อย่างที่นายคิดเป็นสารเสพติดน่ะ พอเอาส่งวิเคราะห์ปรากฏว่ามันมีส่วนผสมของยาพิษอยู่ด้วย ไม่ใช่สิ เป็นส่วนผสมพิเศษที่คนกินเข้าไปแล้วรู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์หัวใจจะเต้นเร็วจนเกินอัตตรา จากนั้นก็โบ้ม! หัวใจวายตาย"

"เลส เอาเอกสารการตรวจมาให้ฉันได้หรือเปล่า"

"ไม่รู้สิเรื่องนี้ยังเป็นความลับอยู่ นายจะเอาไปทำอะไร"

"ฉันจะเอาไปเทียบกับศพที่พึ่งได้เมื่อวาน"

"จะลองดูก็แล้วกัน เอาล่ะ เราอย่ามัวแต่คุยเรื่องงานเลย นี่เลิกงานแล้วนะนายจำได้หรือเปล่า"ผมกับเลสเลยหัวเราะออกมาจับขวดเบียร์ชนกันแล้วเทลงคอจนหมดขวดก่อนจะสั่งเพิ่มอีก ยังไม่ทันจะเมาดีรถเมอซีเดสสีดำรุ่นล่าสุดก็มาจอดเทียบที่ร้านเล็กๆที่พวกเรานั่งดื่มกันอยู่ ผมชะงักมือที่ยกขวดขึ้นดื่ม อีกมือก็เตรียมจับปืนที่อยู่ในอกเสื้อเอาไว้

"คุณเจโลครับ นายอยากพบ"

"นายนี่ใคร แล้วทำไมต้องไปพบ พ่อก็ไม่ใช่"ผมจ้องหน้าไอ้ทอมตัวดี ดูก็รู้เลยครับว่าใครที่อยากพบผม เลสหยุดดื่มเหมือนกันแล้วจ้องหน้าผมนิ่งด้วยความสงสัย ผมยิ้มปลอบใจ

"ไม่มีอะไรหรอกน่าเลส เราพวกดื่มกันเถอะ"ผมบอกแล้วยกเบียร์ขึ้นจรดริมฝีปากอีกครั้ง ยังไม่ทันจะเทมันลงคอมือของผมก็ถูกคว้าเอาไว้ ออกแรงบีบจนผมนิ่วหน้า

"อย่าขัดใจนายดีกว่าครับ"ผมจิ๊ปากขัดใจ วางขวดเบียร์ลงบนโต๊ะแรงจนกลัวมันจะแตก

"อะไรนักหนาวะ คนไม่ยุ่งกันแล้วจะเอาอะไรอีก"

"ผมไม่รู้ แต่นายอยากเจอคืออยากเจอ"ผมหมดความอดทนกับไอ้คนหน้าปลาตายจริงๆนะ มันนึกว่ามันเป็นพ่อทุกสถาบันหรือไงถึงต้องทำตามมันบอกทุกอย่างน่ะ

"บอกมัน ถ้าอยากเจอกูก็ออกมาเจอที่นี่ แต่ถ้ามันไม่มีปัญญาก็ไม่ต้องมาคุย"ผมสะบัดมือออกจากไอ้ทอมแล้วก้มลงดื่มต่อแบบไม่สนใจหน้าใครทั้งนั้น ลีญ่ามองผมแบบไม่มั่นใจผมเลยตบหลังมือเธอเบาๆให้รู้ว่าไม่มีอะไร

"คุณเจโล นายผมมีขีดจำกัดนะครับ อีกอย่างผมว่า..."ไอ้ทอมมันเลื่อนสายตาไปที่ลีญ่าเป็นเชิงเตือน ผมชะงักมือแล้วถอนหายใจวางขวดเบียร์ลงอีกครั้ง

"เออ ก็ได้ แต่ฉันจะไปส่งเพื่อนก่อนแล้วค่อยไปพบ ให้เจอที่ไหน"ผมถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ไม่ได้ครับ นายต้องการคุยเดี๋ยวนี้"ผมหันไปมองรถที่ติดฟิล์มจนมืดสนิทมองอะไรข้างในไม่เห็น แล้วดึงปืนขึ้นมาเล็งไปที่รถก่อนจะยิงไปที่ล้อจนมันแบนไปล้อหนึ่ง

"จะไปไม่ไป ไม่ไปกูยิงนะ"ไอ้ทอมมันจ้งอหน้าผมเหมือนผมไปฆ่าโคตรเหง้ามันตาย ก่อนจะล้วงมือเข้าไปรับโทรศัพท์มันฟังเงียบๆแล้วก็พูดว่าครับคำเดียว แม่งมันเข้าใจได้ไงวะเนี่ย

"ได้ นายผมรออยู่ที่ตึกสเตททาวน์ อย่าให้เกินชั่วโมงนะครับ ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน"มันขู่เจ้าหน้าที่ก็ได้เหรอวะเนี่ย ผมนึกในใจพยักหน้าเหมือนรำคาญใส่ มันผละไปที่รถ ผมถึงลุกขึ้นยืน

"ไม่ต้องเป็นห่วงน่า ไม่เป็นไรหรอกแค่เรื่องงานน่ะ จำสัญญาของเราได้มั๊ยฉันจะทำตามนั้น"ผมโอบลีญ่าเข้ามากอด เธอซุกหน้าลงกับอกผมแล้วกระซิบเบาๆว่าให้ทำตามด้วยและระวังตัว ผมไปส่งเธอที่พักแล้วโอ้เอ้อยู่กับแมวที่เธอเลี้ยงเอาไว้ เจ้าแมวจอมแสบชื่อเจียนตั้น มันแปลว่าไข่เจียวครับ จู่ๆเสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปได้ชั่วโมงกว่าๆ

"เบอร์แปลกด้วย ใครวะเนี่ย"ผมจ้องเบอร์โทรที่หน้าจอขึ้นว่า UnKonw แล้วตัดสินใจรับสาย

//จะออกมาได้หรือยัง หรือว่าต้องให้ไปลากตัวออกมา//แม่งเอ้ย แค่ได้ยินเสียงเย็นๆนี่ก็รู้แล้วครับว่าเป็นใคร ผมหัวเสียทันที

"รู้เบอร์ได้ไงวะ"

//รู้มากกว่าที่นายรู้ก็แล้วกัน  ออกมาได้แล้ว//

"กูต้องกลัว?"

//แล้วแต่จะคิดสิ ว่าแต่เจ้าหมาบลูโน่ของนายนี่ มันน่ารักดีนะ//เสียงหมาที่คุ้นเคยลอดเข้ามาในโทรศัพท์

"เห้ย! อย่าบอกนะว่ามึงอยู่ที่อาพาร์ตเม้นกู"ผมตะโกนออกไปมันตอบกลับมาดังตรู๊ดดดดยาวๆเลยครับ

"สัสเอ้ยวางสายกู"ผมสบถด้วยความหัวเสีย

"เลสฉันต้องกลับก่อนนะ ดูแลตัวเองด้วย"ผมโน้มแก้มไปแนบกับแก้มนุ่มของเลสแล้วบอกลา ก่อนจะรีบขึ้นแทกซี่กลับไปที่ห้อง