ตอนที่ 9

ท่ามกลางความโกลาหลในห้องผ่าตัดขนาดเล็ก อีริคกลับนั่งสูบบุหรี่มองผืนฟ้าที่มีดมิดอยู่ตรงระเบียง มีไอ้บลูโน่ที่พึ่งฟื้นจากการถูกช๊อตนั่งสะลืมสะลืออยู่ตรงพื้นข้างๆเก้าอี้

"นายมึงจะรอดไม่รอดก็ขึ้นอยู่กับดวงก็แล้วกัน ถ้าไม่รอดมึงก็อยู่กับกูที่นี่แหละถือว่าชดใช้ความผิดก็แล้วกัน ว่าแต่มึงได้นิสัยดื้อๆมาจากนายมึงบ้างหรือเปล่า ถ้าซ่ามากก็ยิงทิ้งอย่างเดียว เลี้ยงไว้เสียข้าวสุก"

"งื๊ดๆ"

"เออเว้ยฉลาดซะด้วย หลังจากที่นายมึงฟื้นแล้วก็สั่งสอนนายมึงซะบ้าง ดื้อชิบหาย"เขาส่ายหัวไปมาด้วยความอ่อนใจ

"นายครับ"

"อือว่าไง"

"เจโลรอดแล้วครับ"

"อืม ไปพักเถอะทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้ไอ้เด็กนั่นคงไม่มีฤิทธิ์ลุกขึ้นมาอาละวาดหรอก"เขาเคาะเศษขี้เถ้าของบุหรี่ลงกับที่เขี่ย

"ครับนาย ว่าแต่ นายยังจะเอาเขาไว้ใช้งานจริงๆหรือครับ"

"อืมฉันเห็นแววในเด็กคนนี้เอาเถอะน่ะ เดี๋ยวจัดการเอง นายไปพักเถอะ"

"ให้ตามคนมาช่วยผ่อนคลายซักคนดีมั๊ยครับ"เขาโบกมือห้าม ทอมก้มหัวลงแล้วออกจากห้องพักไป เขากลับเข้าห้องก็เห็นทอมจัดการเตรียมชุดนอนให้เขาแล้วเรียบร้อย

"หึ อันที่จริงแล้วหน้าที่แบบนี้ใช้เจโลน้อยน่าจะดีกว่า"เขายกยิ้มมุมปากเมื่อคิดเรื่องดีๆในหัวขึ้นมาได้ เขาเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวออกมาเสียงไอ้บลูโน่ที่หอนอยู่ตรงระเบียงทำให้นึกขึ้นได้ว่ายังมีตัวภาระอีกตัวหนึ่งอยู่ด้วย

"ไอ้โน่มึงจะไปเยี่ยมนายมึงมั๊ย ไปก็เลิกหอนมาได้แล้ว"เขาตะโกนบอกหมาและเห็นมันเดินเตาะแตะเข้ามานั่งแหมะอยู่ตรงปลายเท้า

"เออฟังภาษารู้เรื่องนี่หว่า ฉลาดกว่านายมึงที่นอนแซ่วอยู่บนเตียงอีก ไปดูกันมั๊ย"

"โอ่ง"

"เอองั้นตามมา"เขาเดินออกไปยังห้องพักฟื้นที่จัดเอาไว้ชั้นล่าง เป็นห้องเก็บของที่ถูกจัดเสียใหม่ให้เป็นห้องพักของมันโดยเฉพาะ โดยไม่เปลี่ยนเสื้อคลุมสีดพเป็นมันที่สวมอยู่ออก

"ไงหมอ อาการล่ะ"เขาเดินเข้าไปหยุดข้างเตียงมองใบหน้าซีดขาวที่นอนอยู่ และไล่สายตาตามแขนไปยังขวดน้ำเกลือที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะ

"อาการทรงตัวแล้วครับ กินยาตามที่ให้และบำรุงเสียหน่อยก็ฟื้นตัวแล้ว"

"มียาแก้ดื้อหรือยาแก้หัวรั้นมั่งมั๊ยหมอ"

"ฮ่าๆๆๆ ถ้ามีก็ดีสิครับจะได้ไม่เกิดเรื่องแบบนี้"หมอเกรย์ทำหน้าที่นี้ยาวนานมาพอๆกับอายุของอีริค หรืหอจะให้พูดก็พูดได้ว่าหมอเกรย์เป็นผู้ทำคลอดอีริคออกมาและเป็นหมอประจำของเมแกนมาทั้งชีวิต

"เบาๆบ้างเถอะครับ สงสารเขาคนที่เป็นตำรวจแถมอายุยังน้อยแบบนี้ พึ่งจบใหม่ๆไฟแรงทุกคน"

"ก็ถ้าไม่ปรามเสียแต่ตอนนี้ผมจะใช้งานเขาได้หรือครับ"อีริคเดินมานั่งเก้าอี้แทนที่หมอ ส่วนหมอเดินไปดูการหยดของสายน้ำเกลือแทน

"ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ใจร้ายกับใครๆแต่เพราะความจำเป็น นี่แหน่ะริคกี้ผมจะเตือนคุณไว่ก่อน เด็กคนนี้เป็นเด็กดี ถ้าคุณอยากให้เขาอยู่กับคุณและเชื่อฟังคุณน่าจะใช้ไม้นวมมากกว่าไม้แข็ง ยิ่งคุณแข็งเท่าไหร่เขาก็สะท้อนกลับมาแรงเท่านั้น"เกรย์ถอนหายใจ

"ดูอย่างตอนนี้สิ เขาเลือกที่จะตายดีกว่าอยู่ใต้อาณัติของคุณเสียอีก และที่สำคัญที่สุด คุณมีค่าน้อยกว่าหมาบลูโน่"หมอเกรย์หัวเราะน้อยๆอยู่ในลำคอ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีริคมีนิสัยยังไงก้ในเมื่อเขาเป็นคนเลี้ยงดูมา อาชีพและต้นตระกูลของเมแกนถูกหล่อหลอมมาจากความโหดร้าย ดังนั้นไม่ผิดที่อีริคจะมีนิสัยหยาบกระด้างไปบ้าง (หรือเปล่า)

"เหอะๆไอ้เด็กเปรตนี่ จริองๆแล้วผมอยกได้ตัวเขามาทำงานให้ผม แต่ท ั้งไม้แข็งไม้อ่อนผมยังเอาชนะไม่ได้ แต่ผมมีวิธีของผม เกรย์คุณช่วยเตรียมของพวกนี้ให้ผมหน่อย"อีริคบอกสิ่งที่ต้องการ เกรย์ได้ยินถึงกับอึ้ง

"คิดอะไรอยู่"

"ผมว่าเกรย์รู้ดีแก่ใจ สิ่งที่ผมสั่งมันเอาไว้ใช้ทำอะไร"

"ผมว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดี"

"เอาน่า เรื่องนี้ผมจัดการเอง เกรย์เถอะเตรียมฉุกเฉินไว้ด้วยไม่รู้ว่าเด็กบ้านี่้จะตอบโต้กลับยังไง"

"ถ้าคุณแน่ใจผมก็ขัดไม่ได้จริงมั๊ยล่ะ เอาล่ะไปนอนพักเถอะพรุ่งนี้เจโลฟื้นมาคุณต้องเจอเรื่องปวดหัวอีกแน่ๆ"

"ฝันดีเกรย์

"ฝันดีริคกี้"มีคนเดียวที่มีสิทธิ์เรียกชื่อเขาเช่นนี้ เขาคาบบุหรี่เอาไว้ในปากโดยไม่จัดและปล่อยบลูโน่ทิ้งไว้ให้เฝ้านายมันอยู่แบบนั้น อาการยามเช้ามันสดชื่นเกินกว่าที่จะเอาเรื่องรกสมองเข้ามาใส่ไว้ในหัว แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น เขากำลังนั่งจิบกาแฟและกินอาหารเช้าอยู่ตรงระเบียงพร้อมกับหนังสือพิมพิ์ที่เกี่ยวกับตลาดหุ้นโดยเฉพาะ

"นายครับ นาย"

"เอะอะอะไรแต่เช้า"

"โธ่นายครับ คุณสั่งห้ามไม่ให้พะวกผมทำร้ายเจโล ตอนนี้คนที่เฝ้างอมไปตามๆกันแล้วนะครับ อีกนิดเดียวเกรงว่าเขาจะออกไปนอกบ้านทั้งที่เป็นแบบนั้น"ทอมมีสีหน้าเดือดร้อนมารายงาน เขาได้ยินก็พับหนังสือพิมพิ์ลงวางบนโต๊ะช้าๆ

"คนในบ้านเรามีทั้งหมดเท่าไหร่"

"ในบ้านมีประมาณห้าสิบคนครับ"

"เจ็บไปกี่คน"

"ประมาณยี่สิบ"

"อืม คนป่วยขนาดนั้นมันจะทนไปได้ซักกี่น้ำ ถ้าเจ็บมากๆก็ซัดซักป๊าบให้หายดื้อ แต่อย่าทำร้ายจนเกินไปหล่ะ ให้คนของเราลงไปทั้งหมดนั่นแหละ คงต้องฝึกกันใหม่หมดถ้าคนห้าสิบคนสู้คนป่วยคนเดียวไม่ได้ เดี๋ยวฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะลงไป อ้อทอม! จำไว้อย่าให้เจ็บเยอะล่ะ"เขาลุกเข้าไปจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้า ผิวปากเพลงโปรดของตัวเอง พอเสร็จก็ชะโงกหน้าลงไปยังพื้นข้างล่างจากระเบียง ภาพที่เห็นคือไอ้บลูโน่เห่าคนที่จะเข้าไปทำร้ายเจโล ส่วนเจโลยืนเซไปมาทรงตัวแทบจะไม่อยู่ มีหมอเกรย์ยืนถือเข็มอยู่ข้างๆ เขาใช้สองนิ้วใส่ปากผิวเสียงดัง ลูกน้องทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเงยหน้าขึ้นมองตามสัญญาณเสียง