Todos os capítulos de รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์: Capítulo 11 - Capítulo 20

มินทร์ร้อนใจจนไม่รู้จะทำยังไงดี อคิราห์คือเด็กในปกครองที่เขาต้องดูแลและตอนนี้เขาหายตัวไป ใช่ครับอ่านไม่ผิดหรอกว่าหายไปเขานัดเจอน้องที่ร้านอาหารหน้ามอ แต่เลทไปเกือบสองชั่วโมงเพราะเขาติดธุระที่ต้องไปจัดการ พวกเราเดินทางกลับมาไทยได้เกือบปีแล้ว น้องเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งที่นี่ คิสกำลังตกอยู่ในอันตรายและเขาจะต้องปกป้องให้สมกับหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมา พ่อและแม่ของคิสคืออดีตเลขาของมาเฟียใหญ่ที่สุดในยุโรปและไทย ตัวคุณอาทิตย์และภรรยาทำงานถูกต้องตามกฎหมายนะครับ คือเจ้านายเก่ามีทั้งด้านมืดและสว่าง แต่คนในเป็นหนอนในช่วงนั้นพ่อของคิสไปรู้เห็นเข้าโดยบังเอิญ และถูกตามเก็บทั้งครอบครัว โดยที่นายใหญ่ไม่ทราบถึงเรื่องนี้ คนที่ทำผิดดันเป็นคนสนิทของเจ้านายเสียอีก เลยต้องหนีหัวซุกหัวซุนกันทั้งครอบครัว เวลาผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว ทั้งเขาและคุณอาทิตย์ทราบเรื่องมาว่าเจ้านายได้จัดการกับคนสนิทไปแล้วเพราะรู้ว่าถูกทรยศ เขาถึงกล้าพาคิสกลับมาประเทศไทย ผมเองเป็นลูกของเลขาคุณอาทิตย์หรือเอาง่ายๆว่าเป็นบอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่เลขาไปด้วยในตัว พวกเราอพยพไปกันทั้งครอบครัวเพื่อหนีตายไปยังประเทศแคนาดาและเลี้ยงดูน้องด้วยการให้แต่ง

พวกเราคุยกันในห้องทำงานของผม งานกองเท่าภูเขาละครับ ไหนจะเรื่องเรียนไหนจะผับอีกเจ็ดแห่ง สนามรถเถื่อน แล้วยังงานของป๊าอีก ยังดีที่ผมมีไอ้เตกับไอ้พิชญ์เป็นผู้ช่วยไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว พวกเขาถูกสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กๆแล้วว่าต้องเป็นคนคอยดูแลผม พอได้คุยกับมินทร์แล้วผมยิ่งเดือดหนักขึ้นอีก ผมเป็นเพื่อนมันนะครับโตมาด้วยกันถูกแล้วพวกเราสี่คนโตมาด้วยกัน จริงอยู่ว่าผมเป็นนายน้องของพวกเราแต่พวกเราก็สนิทกันเกินกว่านั้นอีกครับ แต่พอเกิดเรื่องมันก็หายไปซะเฉยๆ คือหายไปเลยตามตัวกันไม่เจอแม้กระทั่งข่าวคราวของมันอย่างว่าล่ะครับนั่นเป็นเรื่องตั้งแต่ยังเด็กแล้ว แม่ผมกับป๊าสั่งให้ทุกคนตามหาครอบครัวคุณลุงอาทิตย์ แต่มันก็นานเป็นสิบๆปีแถมยังไม่ได้เรื่องราวอีก ผมเองยังลืมๆหน้าน้องที่ผมชอบไปแล้วด้วยซ้ำก็ตอนนั้นเด็กอยู่นี่นะ อีกอย่างผมนี่แมนเต็มตัวนะครับไม่ได้เป็นเกย์แต่นอนได้นะกับผู้ชายอะเรื่องแบบนี้มันก็แค่ความถูกใจไม่เกี่ยวกับเพศเสียหน่อย แค่อยากลองแล้วก็นับคนที่เป็นผู้ชายได้ไม่ถึงห้าคนด้วยซ้ำไปนอกนั้นก็สาวๆ ผมเป็นคนอารมณ์รุนแรงครับใส่ทีก็ไม่เคยตั้งแต่ไม่ได้ซาดิสนะครับบอกเอาไว้ก่อน ผมถอนหายใจเฮือกบ

ผมนั่งมองไอ้คนตัวเล็กที่เคี้ยวบะหมี่เกี๊ยวของมันเข้าปากตุ้ยๆจนแก้มพองไม่สนพวกเราสามคนสักนิด ทำไมนะ ผมถึงลืมเรื่องเจ้านี่ไปเสียสนิททั้งๆที่ป๊าและแม่ของผมตามหาพวกเขาไม่หยุดจนผ่านไปสิบปีแล้ว เรื่องเก่าๆย้อนกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้ง ตอนนั้นที่พวกผมสามคนเจอมันครั้งแรกเพราะลุงอาทิตย์ต้องเข้ามาทำงานในวันหยุด เด็กตาโตตัวหน้าขาว ปากแดงแก้มยุ้ย จ้องมาที่พวกผม มือข้างหนึ่งกอดตุ๊กตาเอาไว้แน่น อยู่ในชุดเอี๊ยมสีฟ้าอ่อนยืนน้ำตาคลอขนตาเปียกน้ำตาเป็นกระจุก ดูเหมือนตุ๊กตาบอบบางตัวน้อยที่กำลังถูกอันธพาลรังแก"น่ารัก"ไอ้พิชญ์บอกคนแรกมองจ้องน้องตาวาวเหมือนได้เจอของกินที่ชอบ"อยากได้อะ"เสียงไอ้เตสนับสนุนทันที นานครั้งมันจะเอ่ยปากแบบนี้นะครับ ปรกติแล้วมันจะเป็นคนเงียบ ชอบก็เฉยไม่ชอบก็ไม่เข้าใกล้".............."ส่วนผมครับ คือพอเห็นหน้ามันผมก็อยากดึงมันเข้ามาฟัดขยี้ขยำให้แหลกแล้วกินลงคอ แล้วไงก็นี่มันความคิดส่วนตัวของผมน่ะใครจะทำไม หรือใครกล้า"ฝากน้องได้มั๊ยครับคุณคิง พอดีผมมีงานด่วน ภรรยาผมก็อยู่โรงพยาบาลไม่มีใครดูแลน้องคิสจริงๆ"ลุงอาทิตย์ดันน้องออกมาด้านหน้าใจเผชิญหน้ากับพวกผมสามคน น้องที่ตัวเล็กกว่าแหง

ผมเดินตัวเบาหวิวออกมาจากห้องน้ำ แต่มันก็ไม่เต็มอิ่มคว้าโทรศัพท์โทรไปเบอร์คุ้นเคยทันทีถึงรู้ว่าดึกแล้ว แต่ผมอยากแล้วใครก็ห้ามไม่ได้ด้วย"ลิดามาเจอผมที่ผับcool ขึ้นไปรอที่ห้องวีไอพีเลยจะบอกเด็กให้"ทางโน้นงัวเงียรับสายแต่ผมไม่แคร์ครับ อยากจะมาก็มาไม่มาผมหาเอาข้างหน้าได้ วางสายเสร็จผมโทรไปหาไอ้เตทันทีเช่นกัน"กูไปcool อยาก"ห้วนและสั้นแต่ไอ้เตมันไม่ถามซักคำ หน้าที่พวกมันคือผมไปไหนมันต้องอยู่ตรงนั้นนี่เป็นกฎเหล็กที่ไม่อาจละเลยได้ และเป็นกฏเหล็กของกลุ่มไม่มีข้อยกเว้นใดๆทั้งสิ้น นายอยู่ไหนพวกมันต้องอยู่ที่นั่น ผมสตาร์ทรถคันหรูพุ่งออกไปยังความมืดเบื้องหน้า ทิ้งไอ้น้องมันไว้บนห้องนั่นแหละความปลอดภัยมีร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มไม่ต้องห่วงเสียงบีทหนักๆกระแทกหูลอดออกมา กลิ่นควันบุหรี่โชยชายออกมาจากบานประตูส่งกลิ่นฉุนกึก พนักงานโค้งให้ผมแล้วรีบเปิดประตูให้ไม่กล้าสบตาแม้แต่น้อย ข้างในถูกตรวจตราจากไอ้เตและไอ้พิชญ์แล้วถึงความปลอดภัย ผมเดินผ่านโซนกว้างที่มีโต๊ะเต็มลานตรงกลางว่างไว้สำหรับให้คนออกไปเต้นกันเพื่อขึ้นด้านบน ไอ้เตกับไอ้พิชญ์ยืนรออยู่หน้าห้องที่กรุกระจก พอพวกมันเห็นผมก็เลื่อนประตูออกให้"คิงคะ"ลิดา

ผมนั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้องครัว อย่าหวังว่าผมจะแต่งตัวเรียบร้อยเลยไม่ครับ ผมออกมาจากห้องสภาพยังไงก็นั่งอยู่ในสภาพนั้นแหละยัง เพราะกะจะเอามันอยู่ แต่ขอออกมาตั้งหลักแป๊บ เห็นแบบนั้นร้ายใช่ย่อย เหมือนมดแหละครับเล็กแต่กัดเจ็บผมตัดสินใจโทรไปหาไอ้พิชญ์ทันทีที่คิดได้"เอายามา ขอ พรีเมี่ยมล่ะ"ผมบอกเสร็จก็ตัดสายทันที รอไม่ถึงห้านาทีไอ้พิชญ์ก็เดินหน้ายุ่งเข้ามาหา"เป็นห่าไรของมึงวะวุ่นเรื่องตัวเมียตั้งแต่ตีสองนี่จะเช้าแล้วนะมึง"มันบ่นแต่ก็ยื่นซองยามาให้ตามคำสั่ง ก็บอกแล้วบ่นได้แต่ขัดคำสั่งไม่ได้"หึหึ "ผมหัวเราะเข้มๆ มันจ้องหน้าผมเขม็งรู้ด้วยสัญชาติญาณตัวเองว่าเจ้านายของมันต้องทำเรื่องอะไรแน่ๆ "ละดูแก้ผ้า มึงบอกกูมาเลยว่าใครอย่าให้กูเดาเอาเอง"มันบอกเสียงเหนื่อย"ที่มึงคิดไว้ก็ถูกนี่"ผมพูดแค่นั้นแล้วเดินไข่แกว่งกลับเข้าห้องไป ก่อนจะปิดประตูผมชะโงกหัวออกมาบอกมัน"อ้อ สามวัน มึงลาเรียนให้น้องเลยสามวัน แล้วกูจะโทรหาพวกมึงเองถ้าอยากได้อะไร"ผมบอกเสร็จปิดล๊อกประตูทันทีไม่มองหน้าไอ้พิชญ์ละครับว่ามันจะอ้าปากค้างแค่ไหน"เฮ้ย! สัสเดี๋ยวก่อน!"พิชญ์เรียกแต่ไม่ทันแล้ว แค่อยากจะบอกมันว่ายาแรงมากใช้เยอะระวังฟ้า