All Chapters of รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์: Chapter 1 - Chapter 10

" อึก อ๊าาาา ... อะ อะ " เสียงกระทบของเนื้อที่กระแทกกระทั้นรุนแรง และเสียงครวญครางราวกับจะขาดใจ ของร่างเล็กที่คาอยู่ขอบเตียงดิ้นพล่านเปล่าเปลือย นอนคว่ำหน้ามือเล็กขยำผ้าปูที่นอนสีดำเลื่อม ร่างสูงที่ยืนด้านล่างโยกเอวกระแทกหนักๆ จนร่างที่นอนอยู่ดิ้นรนหนักขึ้นทั้งๆที่ร่างหนาอยู่ครบทั้งชุด มีด้านหน้าเท่านั้นที่ถูกเปิดลงมาให้ทำกิจกรรมร้อนแรง เสียงสะอื้นถี่ขึ้นแต่ร่างสูงก็ไม่ลดแรงกระแทกลงแม้แต่น้อย"รอแป๊บ ใกล้จะเสร็จแล้ว " ร่างหนาหันหน้าไปบอกคนอีกสองคนที่ยืนตรงหน้าประตู แต่เอวไม่ได้ลดความไวลงแม้แต่น้อย หนึ่งในคนที่ยืนรอยกบุหรี่ขึ้นสูบปล่อยควันลอยกระจายไปทั่วบริเวณ เสียงกรีดร้องปนสะอื้นยังคงก้องไปทั่วห้อง กระทั่งกิจกรรมตรงหน้าหยุดลง มือใหญ่ดึงทิชชู่จับถุงยางที่คาอยู่กับดุ้นออกขว้างทิ้งลงถังขยะด้านข้าง ดึงกางเกงติดกระดุม สายตาเหลือบมองร่างเล็กที่นอนสลบขาสองข้างทรุดลงคุกเข่าข้างเตียงตัวพาดอยู่บนที่นอน"มีปัญหาตรงไหน " เขาดึงบุหรี่จากคนที่ยืนรอมาสูบต่อทันที"ที่ผับเมื่อคืน " หนึ่งในสองคนยื่นซองเอกสารมาให้ คิงคว้ามาปากก็ยังคาบบุหรี่ ดวงตาคมเข้มจ้องรูปถ่ายในมือ คิ้วขมวดจนแทบจะชนกัน"มินทร์มันกลั

" กูมีนัดกับไลลาตอนทุ่ม อาจารย์วรรณามีอะไรสำคัญป่าววะ "ผมยกนาฬิกาเรือนหรูขึ้นมาดู ความหายที่ผมถามไปคือถ้าอาจารย์วรรณาไม่มีอะไรคลาสนี้ผมจะไม่เข้าเรียนครับ"ไม่มี "พิชญ์กับเตชินตอบพร้อมกัน เห็นแบบนี้พวกผมเป็นแค่นักศึกษากันนะครับ อ่าวทำไมมองผมแปลกๆ แบบนั้นล่ะ ก็ผมพึ่งจะอายุยี่สิบเองนะครับ ตอนนี้เรียนอยู่ปีสามคณะบริหาร อ่อลืมบอกครับสองคนนี้เป็นเพื่อนกึ่งบอดี้การ์ดละครับประมาณนั้น พ่อผมทำธุรกิจหลักหมื่นล้านยูโรครับไม่ใช่บาท ส่วนตัวผมเองก็มีกิจการของผมเอง หาเงินจากไหนมาทำน่ะเหรอครับก็จากเงินค่าขนมที่พ่อผมให้ทุกเดือน ที่ผมอยู่เมืองไทยเพราะคุณย่าเป็นคนไทยครับ คุณปู่ผมท่านเสียตอนที่ผมอายุเจ็ดขวบคุณย่าไม่อยากกลับไปอยู่ที่สเปนอีก คุณพ่อผมเลยให้ผมมาอยู่เป็นเพื่อนท่าน แค่นี้พอก่อนนะครับประวัติคร่าวๆ ของผมน่ะ หรือพวกคุณอยากรู้อะไร หึ ถึงรู้ผมก็ไม่บอกหรอก หรือพวกคุณกล้ากันล่ะ"ดี... เก็บห้องวีไอพีไว้ กูมีเรื่องต้องคุยกับไอ้มินทร์มัน...เป็นการส่วนตัว" ผมบอกเสียงเหี้ยมลอยๆ ว่าแต่ร้านอาหารที่ผมมานั่งนี่ดีนะครับ อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยชื่อดังที่พวกผมเรียนอยู่ มีห้างสรรพสินค้าที่คนธรรมดาไม่ค่อยอยากจะเดินเท่า

ความเงียบยังคงปรากฏอยู่ภายในร้าน ผมตกใจจนทำอะไรแทบไม่ถูกเสียงกระจกบานใหญ่ที่ร้านกรุไว้เพื่อให้คนในร้านได้มองออกไปด้านนอกได้ ตอนนี้แตกละเอียดเป็นเม็ดข้าวโพด ตัวผมเองกำลังจะลุกจากที่นั่งแต่เจ้า 'โตงเตง' มันไหลลงจากตักตอนผมขยับตัวกระเด็นไปอยู่กลางทางเดิน แล้วก็ อย่างที่รู้กันแหละครับ ผมนี่ถึงกับน้ำตาตก โถลูกพ่อ พ่อขอโทษนะที่ไม่ได้ดูแลลูกให้ดีเลยได้รับบาดเจ็บ"ไอ้เหี้ยมึงมันๆ ฮึก..ฮือ แม่งเหยียบลูกกูได้ยังไง" สติแตกไปแล้วครับผมอะ ตอนนี้เจ้าโตงเตงนอนเหยียดยาวใต้ฝ่าเท้าไอ้บ้าที่ใช้แต่อารมณ์ ไอ้ลูกคนรวย ไอ้ไม่เกรงใจชาวบ้าน ไอ้อันธพาลผลาญเงินพ่อแม่ไอ้สูง ไอ้โย่ง ไอ้ไม่เกรงใจคนอื่น เฮ้อเหนื่อย".................." เงียบครับมันเงียบ สำนึกนี่ไม่มีเลยใช่มั๊ย ทำลูกคนอื่นบาดเจ็บแล้วยังนิ่งได้อีก ผมเงยหน้าขึ้นมองมันอย่างกล่าวโทษ มันก้มหน้าลงมองผมเหมือนเห็นตัวประหลาด เพื่อนมันอีกสองคนรีบเดินเข้ามาไวๆเหมือนกลัวเพื่อนมันจะอาละวาดฟาดงวงฟาดงา"เฮ้ย คิงใจเย็น " คนตัวเตี้ยกว่าหน้าตี๋ๆพูดออกมา ส่วนอีกคนกำลังจะก้มลงดึงแขนผมให้ลุกขึ้น แต่ไอ้โย่งมันแตะมือที่กำลังจะเอื้อมมือให้ผมเกาะ "กูจับเอง" เสียงทุ้มเรียบบ

ผมกัดฟันแน่นบอกไม่ถูกครับเสียงร้องไห้ที่ผ่านเข้าหูไม่ได้ทำให้ผมรำคาญหรืออะไรเลยทั้งที่ปรกติแล้วผมจะทนเรื่องพวกนี้ไม่ได้ แต่ทว่ามันบีบหัวใจของผมพิกล หน้าเรียวเล็กขาวๆนั่นกับดวงตากลมโตที่ตอนนี้ฉ่ำไปด้วยน้ำตา จมูกแดงก่ำปากแดงๆนั่นอีก โอ้ยยยย อยากรู้จริงๆ นะว่ามันแดกหลอดนีออนเป็นอาหารหลักหรือยังไงถึงได้ขาวสว่างกระจ่างตาซะขนาดนี้ นอกเรื่องไปไหนวะกู คือผมตั้งใจจะบอกว่าความรู้สึกตอนนี้บรรยายไม่ถูกคิดได้อย่างเดียวคือกอดครับ กอดแบบที่เค้าเอาแขนสองข้างมาโอบๆ รอบอีกคนนึงอะครับ!!!"........................""ซิกๆ ฮึก ""......................." มือผมสองข้างบังคับไม่ได้ละครับ ผมดึงไอ้ตัวเล็กเข้ามาจนตัวมันปลิวจากเบาะข้างๆเข้ามาซุกที่อกผม ที่ใช้คำว่าปลิวคือปลิวจริงๆนะครับเรียกว่ามันลอยมาติดหน้าอกผมดึงปึก(ผมคิดว่าผมแค่ดึงมันมากอดเบาๆนะทำมันตัวมันถึงปลิวได้ ไม่เข้าใจ) น้ำตานี่เปียกเสื้อขาวของผมเป็นดวงๆ ละกูจะพูดยังไงให้มันเงียบวะเนี่ย ทำเอาผมเครียดจนอยากขอยาแก้ไมเกรนมากินกันเลยทีเดียว"มึงจะหุบปากได้ยัง " (ได้ข่าวว่าแกต้องปลอบไม่ใช่เหรอคิง???) เอิ่ม..... เห้ออออ เพราะผมไม่รู้จะทำยังไงกับเรื่องตรงหน้าน

ร่างเล็กที่นอนบนโซฟาขยับตัวไปมาคล้ายนอนไม่สะดวก คิงเดินออกมาจากห้องหลังจากคุยกับไลลาเสร็จแล้ว คอนโดนี้เป็นแค่หนึ่งในห้าคอนโดที่คิงมีไว้ ส่วนคอนโดหลักและบ้านไม่เคยมีใครได้เข้าไปยกเว้นเพื่อนสองคนที่ไปไหนต่อไหนด้วยกันเสมอเท่านั้น คอนโดห้องนี้เอาไว้นอนเวลาแก้เงี่ยนเพียงอย่างเดียว ร่างสูงใหญ่ชะโงกก้มลงมองคนที่นอนดิ้นยุกยิกด้วยสายตาสำรวจ ส่วนคิสที่ยังนอนหลับไม่รู้เรื่องราวยังคงฝันสะเปะสะปะเรื่อยเปื่อย"กินง่ายนอนง่ายดีแฮะ"ผมพูดลอยๆ"แล้วมึงจะเอายังไง ทิ้งน้องไว้นี่เหรอตื่นมางอแงตายห่ะ ไม่มีใครคอยดูแล ดูท่าทางจะพึ่งพาตัวเองไม่ได้เลยนะเนี่ย"พิญช์ออกความเห็น"มึงเช็กที่ผับที ไอ้มินทร์มันมาหรือยัง กูอยากคุยกับน้องก่อนแล้วค่อยพาไปหาไอ้มินทร์ ถ้ามันมาแล้วถ่วงเวลาไว้ อย่าให้มันรู้ตัวว่าพวกเราเจอตัวน้องแล้วและพามาดูแล"คิงสั่งไอ้พิชญ์ แต่ไอ้เตจัดการโทรเข้าไปหาผู้จัดการที่ผับก่อนไอ้พิชญ์เสียอีก มันสั่งให้จัดการตามที่คิงสั่งทันที ส่วนคิงเองขยับเข้ามานั่งข้างๆคนตัวเล็กที่หลับอยู่ สายตาสำรวจไปทั่วใบหน้าหวาน ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก"น้องหายไปอยู่ไหนมาวะกูอยากรู้จัง ไอ้มินทร์อีก แม่กับป๊าให้คนตามหายังไงก็ห