Todos os capítulos de รักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์: Capítulo 21 - Capítulo 30

"อู๊ยยย​ ซี๊ดส์ เจ็บแม่ง"ผมลืมตาแทบไม่ขึ้นขยับตัวทีเหมือนโดนรถบรรทุกชน มันร้าวไปทั้งตัว เกิดอะไรขึ้นกับตัวผมนะเบลอไปหมดแล้วจำได้แค่ว่าทะเลาะกับไอ้ยักษ์นั่นแล้ว.... หือ"เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยย"ผมสบถยาวเลยครับจำได้แล้ว ผมยกตัวเองขึ้นจากที่นอนในท่านอนคว่ำแขนสองข้างท้าวกับที่นอนเพื่อจะยันตัวเองลุกขึ้นแต่ดูเหมือนว่า...."อุ๊ โอ้ยยยยยยยยยยย"ผมต้องร้องอีกครั้งความเจ็บแปลบขึ้นจากบั้นท้ายร้าวขึ้นมาถึงกลางหลัง หรือผมกำลังจะกลายเป็นคนพิการไปแล้ว"สัสมันไปไหนแล้ววะ"ผมโมโหจนสั่น นอนหงายก็ไม่ได้จะลุกก็ยังลำบาก ความรู้สึกเหมือนอะไรมันคาๆอยู่ในช่องนั่น ด้านหลังยังรู้สึก แล้วไอ้ข้างหน้าของผมมันไม่รักดีด้วยนะ เสือกแข็งค้างคืออะไรวะเนี่ยขนผมลุกไอ้ความรู้สึกเสียวปนหน่วงยังคงอยู่ แล้วมันไปไหนไอ้ตัวซวยนั่นมันอยู่ไหน ผมนอนคว่ำหน้าหันซ้ายขวามองหามัน นั่นไงมันอยู่นั่นไอ้ห่านี่มันไม่มีสำนึกครับ แก้ผ้ากอดอกยืนพิงกรอบประตูห้องจ้องมาที่ผม ก่อนที่ผมจะมองต่ำลงไปผมรีบดันสายตาตัวเองขึ้นมามองแค่หน้ามัน โฟกัสแค่หน้าทุกคนเข้าใจตรงกันนะครับ อันนี้ผมขอ"มองทำส้นตีนอะไร"ผมเหวี่ยงใส่ มันมองหน้าผมแล้วเลิกคิ้ว พูดแล้วดอกไม้ทองค

ผมนอนคว่ำเอียงหน้าหันไปมองร่างเล็กที่นอนคว่ำหันหน้ามาทางผม เคยกันบ้างมั๊ยครับ กับความรู้สึกอิ่มเอม มันเต็มอิ่มจนฟูล้นออกมา ผมผ่านมาเยอะทั้งหญิงและชาย ไม่เคยมีใครที่เติมเต็มเข้ามาในชีวิตของผมได้มากขนาดนี้ ผมลูบไปมากับโครงหน้าหวานของมัน ยอมรับครับว่าผมเอามันไม่ยั้ง มีเท่าไหร่ใส่หมดแม็ก น้ำออกจนหมดตัวทั้งคู่ ตัวเล็กแค่นี้แต่รับผมได้ทั้งหมด ถึงแม้จะแหกปากร้องเจ็บแค่ไหนแต่ก็กลืนกินของผมได้หมดความยาว"อื๊.." คนตัวเล็กครางออกมานิ่วหน้าเล็กน้อย เราสองคนเอากันข้ามวันข้ามคืน จนผมรู้ตัวเองว่ากล้ามเนื้อล้าเต็มที ผมตบหลังตัวเล็กมันเบาๆกล่อมให้หลับต่อแล้วหลับตามน้องมันไป"คิง ตื่นเถอะ มีเรื่องว่ะ"เสียงพูดกรอกข้างหูทำให้ต้องลืมตาขึ้นมอง คนตัวสูงพอๆกับผมยืนหน้าขรึม ในมือถือเสื้อและกางเกงยื่นส่งให้"ขอโทษที่เข้ามาไม่บอก แต่กูโทรจนไม่รู้จะโทรยังไงแล้ว มึงรีบแต่งตัวเถอะว่ะ สนามเราเกิดเรื่อง"เตชินบอกขรึมๆ ผมผงกหัวมองน้องมันยังคงหลับไม่รู้เรื่องราวท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู"อืมม เล่าไปด้วยกูอาบน้ำแป๊บ"ผมลุกขึ้นระวังไม่ให้น้องมันสะดุ้งตื่น เดินไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ หูฟังไอ้เตพูดไปด้วย"มีคนแอบส่งยาในบริเวณสน

เตชิน & มินทร์กูจะดูแลมึงเอง..................เตชินนั่งมองหน้ามินทร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ตาคมสำรวจไปทั่วตัวโดยที่ไม่ให้เจ้าตัวรู้ว่ากำลังถูกสำรวจอยู่ เขาไม่ได้เจอมันนานหลายปี มันเปลี่ยนไปเยอะร่างโปร่งบางสูงไล่ๆกับพวกเขาใบหน้าออกคมเฉี่ยวถ้าเป็นหญิงคงจะแนวเก๋ๆ ต่างจากน้องที่ดูหวานๆน่ารักๆ มันสูบบุหรี่สูดเข้าลึกๆดวงหน้าเครียดจัด เขาเข้าใจมันนะเจอคนแบบบอสหรือคิงที่ทุกคนรู้จักก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน แม้กระทั่งตัวเขาเองก็เถอะบางที่ก็รับกับความดุร้ายของคิงไม่ไหว คนแบบนั้นน่ากลัวนะครับ ยิ่งไม่พูดเท่าไหร่ยิ่งอันตรายเท่านั้น"มึงจะเงียบอีกนานมั๊ย" ผมทนนั่งดูมันมาสองชั่วโมงกว่า มันนั่งเบื้อไม่พูดไม่จา ตัวมันเองเหมือนอยู่ในโลกส่วนตัวพอผมถามมันเสียงเข้ม มันก็สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ"กูห่วงน้อง"คำเดียวที่มันพูดออกมาไม่พ้นเรื่องน้องอยู่ดี ผมกดความไม่พอใจเอาไว้ในอก"จะห่วงทำไม มึงก็รู้นี่ว่าคิงมันไม่ฆ่าน้องหรอก"ผมตอบมันเสียงเรียบ"นั่นแหละที่กูกลัว" มินทร์กัดปากแน่น มือเรียวสวยยกบุหรี่ขึ้นสูบอีกครั้ง ท่าสูบบุหรี่ของมันนี่ขัดลูกตาผมจริงๆนะ เพราะคนแบบมันไม่เหมาะกับเรื่องเลวๆไม่เหมือนพวกผมครับ หน้าต

ผมเงยหน้ามองไอ้พี่มันอย่างหลอนๆ เพเราะผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างผมกับไอ้พี่กันแน่ พวกเราแทบจะไม่ได้คุยกันเสียด้วยซ้ำเพราะมันจับผมกดอย่างเดียวเลยจะเอาเวลาที่ไหนมาคุยกันล่ะครับแค่ทำให้ตัวเองมีสติก็ยากเต็มทีแล้ว ส่วนตัวไอ้พี่มันดูดาร์กปนโหดพิกล ส่วนมินทร์เองก็ดูจะกลัวไอ้พี่มันยังไงไม่รู้ผมเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน"ฮึก...ฮึก"ผมกลั้นสะอื้นเอาไว้ไม่อยู่ครับ ตอนนี้ร่างกายของผมปวดระบมไปหมด นั่งยังแทบจะไม่ได้ เจ็บก้นราวไปถึงก้นกบเลยไปถึงสันหลังโน่นเรียกว่าเจ็บไปหมดทุกส่วนอีกอย่างไอ้คราบอะไรที่ไหลออกมาไม่หยุดจากช่องด้านหลังของผมทำให้มันยิ่งแสบ ไอ้พี่มันจับผมนั่งบนตักกอดผมเอาไว้แน่น"ร้องทำไมหืม"โอ้โห ไอ้บ้ามึงก็ไม่น่าจะถามเน๊อะหรือว่ามึงตาบอดถึงมองไม่เห็นสิ่งที่มึงทำลงไป อันนี้ผมไม่กล้าด่าออกไปให้ได้ยินหรอกครับได้แต่คิดในใจเท่านั้น"กู.."มันบีบเอวผมให้รู้สึกตัวว่าผมกำลังจะพูดไม่เพราะ"เอ่อคือ.....คิสเจ็บอะ ฮือออ"ผมอดร้องไห้ไม่ได้จริงๆนะ มันเจ็บมากแถมผมยังเหนียวเนื้อตัวไปหมดอยากอาบน้ำให้สบายตัวอยากนอน อยากพักผ่อนนอนหลับให้อาการเหล่านี้มันหายไปเรื่องที่สำคัญที่สุดคือหิวข้าวด้วย"ไม่ต้องร้อง

บางทีความอดทนของเรามันก็มีที่สิ้นสุด ผมพยายามจะอดทนกับไลลาทั้งที่ไม่เคยจะอดทนกับใครเท่าไหร่นัก ดีที่แม่รับปากไว้ว่าจะจัดการให้แต่ไม่ทันใจผมเอาเสียเลยให้ตายสิ ผมนั่งมองน้องกินข้าวผัดด้วยความอร่อยเคี้ยวตุ้ยๆจนแก้มป่อง"อิ่มปะ""อื้มๆ หย่อยอะมีอีกป่าว"ผมยกยิ้มน้อยๆ"กินนี่ให้หมดก่อนเถอะทั้งข้าวทั้งขนม จะจุกซะเปล่า" น้องพยักหน้าหงึกๆปากก็ยังไม่ว่างข้าวเต็มปาก"คิสวันนี้สัญญากับพี่นะว่าจะไม่งอแง เข้าใจมั๊ยครับ" มันเงยหน้ามองผมแบบงงๆ"ไม่" มันไม่คิดเลยครับตอบมารวดเร็ว"พี่สั่ง""ไมอะกู เอ้ย! คิสอยากรู้""ทำตามที่บอกเถอะไม่ต้องถาม" ผมบอกเสียงเรียบ น้องมันหน้าอูดทันที แววตาเตรียมดื้อรั้นเต็มที่"วันนี้พี่จะประกาศแต่งตั้งควีน"มันมองหน้าเหวอ"แล้วไงอะเกี่ยวไลกะคิสด้วย""ก็เราคือควีน" มันวางช้อนลงเสียงดัง"ไม่ ไม่เป็นไม่เอา"ผมกัดฟันอดทนกับคนตรงหน้า มันเหมือนใครวะเนี่ยยิ่งโตยิ่งดื้อรั้น"พี่จะบ้าเหรอ คิสเป็นผู้ชายนะแมนๆเตะบอลด้วยละจะให้เป็นควีนตลกปะเนี่ย"มันหน้างอเถียงคอเป็นเอ็น"....................""อีกอย่างหน้าแบบคิสไม่เคยเป็นเมียใครนอกจากเป็นผัวนั่นมันอีกเรื่องนึง หรือพี่จะเป็นเมียคิสล่ะ" นี