All Chapters of Poison Love พิษรักนายซาตาน: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันต่อมา... ชายหนุ่มกำลังยืนมองคราบเลือดที่ติดบนผ้าปูที่นอนด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขาดูออกทันทีว่าเหตุการณ์เมื่อคืนคงรุนแรงมาก เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนและถ้าจะโทษใครสักคนก็คงเป็นยัยนั่น! เพราะพี่สาวเธอเองนะพรีมายา! ถึงแม้ว่าภาพเหตุการณ์เมื่อคืนมันเลือนราง แต่เขากลับจำสัมผัสของเธอได้ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงเป็นแบบนั้นเหมือนกัน ทั้งๆ ที่ทุกครั้งที่เขามีอะไรกับใคร เขาไม่เคยจำแม้แต่หน้าหรือชื่อได้เลย แค่เอากันเสร็จก็จบ แต่ทำไมกับพรีมายามันแตกต่าง หรือเป็นเพราะเธอยังไม่เคยผ่านใครมา ซึ่งเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขามีอะไรด้วยในขณะที่ยังซิงอยู่ ปัง! ตึก...ตึก...ตึก เขาเดินออกไปจากห้องที่มีคราบเลือดบริสุทธิ์ของหญิงสาวที่เขามีอะไรด้วยกันกับเธอเมื่อคืน ครืดดด...ครืดดด...ครืดดด เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น แต่นั่นมันก็ไม่ได้ทำให้ใบหน้าของเขาไปผ่อนคลายลงแม้แต่นิด เพราะยังคงคิดถึงเรื่องของยัยนั่น! (คิไล) "ครับ" เขาควบคุมอารมณ์และน้ำเสียงของตัวเอง (เย็นนี้อย่าลืมมาทานข้าวที่บ้านด้วยนะลูก แม่นัดเราแล้วนะ ห้ามลืมเด็ดขาด!) เสียงจากปลายสายน้ำเสียงเข้ม ทำให้เขารู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร "ครับืถ้

หลายวันผ่านไปทุกอย่างเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้งรวมถึงจิตใจของเธอที่เริ่มดีขึ้นมากกว่าเดิม พรีมายากลับมาสดใสขึ้นอีกครั้ง เพราะเธอพยายามตั้งสติและปล่อยผ่านกับเรื่องที่ผ่านมา วันนี้เธอมาเรียนตามปกติและกำลังนั่งรอเพื่อนที่ม้าหินอ่อนตรงหน้าตึกคณะ เพราะวันนี้เธอไม่มีกิจกรรมรับน้อง "น้องครับ" ".....?" เธอหยุดคิดเรื่องต่างๆ เมื่อเห็นว่าคนที่เรียกเป็นพี่รหัสของเธอ "คืนนี้พวกรุ่นพี่จะเลี้ยงสายรหัส" "คืนนี้เหรอคะ" "อืม ไปด้วยล่ะ" "ที่ไหนคะ" "ร้านเหล้าเดี๋ยวส่งที่อยู่ให้" "ร้านเหล้า?" ปกติเขาเลี้ยงสายรหัสที่ร้านเหล้ากันงั้นเหรอ "อืม เป็นอะไร? ไม่อยากไป?" "เปล่าค่ะ" เธอเห็นสีหน้าและน้ำเสียงของพี่รหัสที่ดูจะไม่พอใจก็รีบปฏิเสธทันที "อย่าไปสายล่ะ รู้ใช่มั้ยว่าพี่ไม่ชอบคนมาสาย" "ค่ะ" อยากจะบอกเหมือนกันว่ารุ่นพี่ก็อย่ามาสาย แต่ก็ไม่กล้า พอพี่รหัสเธอเดินจากไป เพื่อนของเธอก็มาถึงพอดีและยิงคำถามใส่เธอทันทีเมื่อเห็นเป็นรุ่นพี่ที่มาคุยกับเธอ "ใครเหรอพรีม" "พี่รหัส" "โหดใช้เล่นเลยนะ ดูหน้าตาท่าทางสิ กร่างมากเลย" "เป็นธรรมดา ถ้าแกมาอยู่คณะฉันยิ่งกว่านี้อีก" "ไม่เอาหรอก คณะแกรับน้องโหด

แกร๊ก! "พรีมบอกแล้วไงคะว่าไม่มีใครจริงๆ แล้วทำไมพี่ถึงคิดว่าผู้ชายคนนั้นจะมาที่ล่ะคะ" พรึ่บๆๆ ร่างบางพยายามรั้งแขนพี่สาวคนสนิทเมื่อเห็นว่าเธอกำลังค้นไปทั่วห้องนอนของตัวเอง ผ้าห่มกระจัดกระจายเต็มไปหมดรวมถึงตู้เสื้อผ้าของด้วย "ก็ฉันหาเขาไม่เจอนี่!" "แล้วทีนี้พี่จะเชื่อพรีมได้หรือยังคะ" พรีมมองพี่สาวเธอด้วยความกังวล ถึงแม้เธอจะพูดไปแบบนั้นแต่กลับรู้สึกไม่ปลอดภัยยังไงไม่รู้สิ เพราะตอนนี้พี่แพทได้เข้ามาในห้องของเธอแล้ว หวังว่าเขาจะไม่ออกมานะ... "พี่ออกไปเถอะค่ะ พรีมว่าเขาคงอยู่แถวนั้นแหละค่ะ" "อย่าให้ฉันรู้ว่าแกแอบอ่อยเขานะ ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!" ทั้งสายตาและน้ำเสียงที่แพทริเซียจ้องมองพรีมตาไม่กะพริบนั้นทำให้พรีมถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปัง! เฮ้ออออ...โล่งอกไปที เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจเมื่อประตูปิดลง ก่อนที่จะแอบมองจากทางหน้าต่างที่เห็นว่าพี่แพทกำลังเดินไปทางด้านหลังของบ้าน ตึก...ตึก...ตึก ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนของเธอแล้วเปิดประตูห้องน้ำเพื่อจะดูคนที่อยู่ข้างใน แกร๊ก! แคร่กๆๆ "สูบบุหรี่เหรอ" น้ำเสียงอู้อี้ในลำคอของเธอที่ถูกมือบางปิดจมูกตัวเ

สวบบบบ! "กรี๊ดดดด!" พรีมกรีดร้องเสียงดังลั่นเมื่อคิไลส่งแก่นกายร้อนเข้าไปในร่องสาวอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ "แม่ง! แน่นว่ะ!" พรึ่บๆๆ "เจ็บ! อะ...เอามันออกไปนะ!" เธอดิ้นไปมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา "อย่าดิ้น!" "ไม่ๆๆ ฉะ...ฉันเจ็บ ฮึก!" ตุบๆๆ มือบางทุบอกแกร่งไม่หยุด แต่ก็ถูกมือหนารวบไว้ก่อน มันก็เลยทำให้เธอไม่สามารถทำอะไรเขาได้นอกจากดิ้นไปมา "ไอ้คนโรคจิต! ไอ้คนฉวยโอกาส! ฮึก!" "ถ้ายังดิ้นอีกฉันกระแทกไม่ยั้งแน่พรีมายา!" "นะ...นาย!" "บอกแล้วไงว่าจะรับผิดชอบ" "มะ...ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย!" เขาพูดอะไรของเขาเนี่ย พั่บ! พั่บ! พั่บ! "อ๊ะ! จะ...เจ็บ อื้อๆๆ" เธอเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด ถึงแม้จะเคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อนก็ตาม จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ! เขาก้มลงประจูบปากเธอ ถึงแม้เธอจะพยายามปิดปากตัวเองไว้ แต่ก็ไม่สามารถต้านทานความเชี่ยวชาญของเขาได้จนเธอเริ่มอ่อนแรง "อืมมมม" เธอร้องครางในลำคออย่างลืมตัวพร้อมกับรับจูบเขาอย่างเงอะงะ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็สร้างความพึงพอใจให้เขา พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ! แก่นกายยังคงกระแทกใส่น้องสาวอย่างไม่หยุดยั้งพร้อมกับริมฝ

พรึ่บ! หลังจากที่นั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่สักพัก เธอก็เดินออกไปด้านนอกอีกครั้งและพยายามมองหาเจ้าของบ้าน สูบบุหรี่อีกแล้วเหรอเนี่ย! "พี่คิไล" เธอเดินเข้าไปหาเขา แต่ไม่ได้เข้าใกล้เพราะเธอไม่ชอบกลิ่นบุหรี่เอาเสียเลยถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะบี้มันลงที่เขี่ยบุหรี่แล้วก็ตาม "....." "หิวข้าว" "ไปกิน" "แล้วพี่?" "คุยโทรศัพท์" "แต่เมื่อกี้พรีมยังเห็นพี่นั่งสูบบุหรี่อยู่นะคะ" "....." "ไปกินข้าวกันเถอะค่ะ" "ก็บอกแล้วไงว่า..." หมับ! "ทำอะไร!" เขามองแขนตัวเองที่ถูกคนตัวเล็กดึงให้ลุกขึ้น "ตัวร้อน?" หมับ! เธอจับที่แขนเขาก็ถึงกับนิ่งไป ก่อนที่จะถือวิสาสะเอามือขึ้นไปแตะที่หน้าผากของเขาก็ทำให้เธอถึงกับขมวดคิ้วมุ่น "กินยาหรือยังคะ?" "ทำไมต้องกิน" "พี่ตัวร้อนมากเลยนะคะ" "....." "พี่คิไล!!" "....." คิไลมองเธอนิ่งๆ เขาเพิ่งเคยได้ยินน้ำเสียงที่เธอเรียกเขาแบบนี้เป็นครั้งแรก หึ! "พี่ไม่รู้ตัวเหรอคะว่าตัวเองตัวร้อนมากแค่ไหน! ตัวเองไม่สบายแล้วยังทำอวดเก่งอีก!" "พรีมายา!" หมับ! ร่างบางไม่ได้เกรงกลัวต่อสายตาเขาแล้วในตอนนี้เธอรีบดึงแขนเขาให้ตามเธอเพราะเธอรู้สึกเป็นห่วงอาการของเขา