All Chapters of Poison Love พิษรักนายซาตาน: Chapter 21 - Chapter 30

หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีขาวสวมทับด้วยเสื้อคลุมยีนที่เข้ากับกางเกงยีนขายาวกับรองเท้าผ้าใบคู่ใจ ผมยาวถูกปล่อยสยายกลางหลัง ตอนนี้เธอกำลังยืนรอใครบางคนอยู่หน้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงและเข้ายากมากอีกมหาวิทยาลัยหนึ่ง เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะสมัครที่นี่ให้เธอ เพราะทั้งค่าเทอมที่ดูจากนักศีกษาของที่นี่ก็รู้แล้วว่ามีเงินและมีหน้าตาทางสังคมขนาดไหนแล้วความรู้ที่เธอมีนั้นมันเทียบไม่ได้เลยกับที่นี่มันจึงทำให้เธอต้องเดินไปเดินอยู่ตรงนี้ด้วยความกังวลมากที่สุด "กลับตอนนี้ได้มั้ยเนี่ย!" เธอที่กำลังจะกลับ แต่มีรถมาจอดอยู่ตรงหน้าพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่ลงมาจากรถแล้วเดินเข้ามาหาเธอ ซึ่งก็คือคนสนิทของผู้ชายที่บอกให้เธอมาหาเขาที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ "ขึ้นรถครับ" "แล้วพี่คิไลล่ะค่ะ" "คุณคิไลกำลังคุยงานอยู่ด้านในก็เลยให้ผมมารับคุณแทน" "อ่อ ค่ะ แล้วถ้าพรีมเปลี่ยนใจที่จะไม่สมัคร..." เธอยังพูดไม่ทันจบเขาก็พูดแทรกขึ้นมา "ไม่ทันแล้วครับ คุณคิไลยื่นใบสมัครไปเรียบร้อยแล้วและคุณก็รู้ดีว่าถ้ากลับไปตอนนี้จะเป็นยังไง!" เธออึ้งไปเลยกับการพูดของเขาที่ดูเหมือนกับพี่คิไลไม่ผิด ทำให้เธอถึงกับทำตัวไม่ถูกและพอเขาใช้สา

ร่างบางที่ลืมตาตื่นขึ้นมาได้แต่ทำตัวไม่ถูก เธอยังคงนอนนิ่งโดยไม่ได้ขยับไปไหน เป็นเวลานานกว่า 30 นาที ซึ่งตอนนี้มันสองทุ่มกว่าแล้ว เพราะเธอเอาแต่นอนตัวแข็งทื่อมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงหน้า พรึ่บ! "เฮือกกก!!" เธอสะดุ้งขึ้นมา เมื่อถูกมือหนาพาดหน้าท้องตัวเองโดยที่ลำตัวของเขาอีกข้างมาทางเธอ ดวงตายังคงปิดอยู่ ตอนนี้เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่เพียงตัว ส่วนด้านล่างนั้นเธอรับรู้ได้ถึงความโล่ง ส่วนเขานั้นสวมแค่กางเกงตัวเดียว ส่วนท่อนบนนั้นเปลือยเปล่า แล้วเธอก็ไม่อยากจะคิดเองเลยว่าเขาอาจจะเป็นคนเปลี่ยนชุดให้ ฉ่าาาาา ">⁠.⁠ฮืออออ...ทำยังไงดีล่ะเนี่ย ตึกตัก...ตึกตัก ใบหน้าที่แดงซ่านกับหัวใจที่เต้นรัวแรงเมื่อคิดถึงเรื่องที่เขาทำกับเธอก่อนหน้านี้มันก็ทำให้เธอถึงกับอายตัวเองอย่างมากจริงๆ แล้วเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมเขาต้องโกรธที่เธอให้เขารอตอนที่คุยกับคุณภพด้วย เวลาที่พี่คิไลโกรธเขาดูเปลี่ยนไปมากทั้งนิ่ง เย็นชาและมันดูน่ากลัวมากจริงๆ พรึ่บ! พรีมค่อยๆ หันไปมองคนข้างกายแล้วเริ่มสำรวจใบหน้าเขาด้วยสายตาที่ใครๆ ก็ดูออกว่ามันสื่อถึงอะไร และเธอเองก็น่าจะรู้ตัวด้วยเหมือนกันว่าตอนนี้ความรู้ส

กึก! แก้วเหล้าถูกวางลงบนโต๊ะอย่างแรง "มึงว่าไงนะ! เรื่องพ่อของมึงมีคนอยู่เบื้องหลังเหรอวะ!" "อืม" "ใครวะ!" เดม่อนถามด้วยความสงสัย "ไม่แน่ใจ แต่กูคิดว่าไม่ผิดตัว" "คนอย่างมึงมีคำว่าไม่แน่ใจด้วยเหรอวะ งั้นแสดงว่าไอ้หมอนั่นที่มึงคิดก็คงจะพอตัวเหมือนกัน" "....." "มึงจะทำไงต่อ" "มึงคิดว่ากูจะทำยังไงกับมันดีล่ะ" คิไลพูดจบก็นิ่งไปทันที "หึ! ถ้าไม่ตายก็พิการ แต่คนอย่างมึงคงเลือกอย่างแรกสินะ" เขาเลือกที่จะไม่ตอบแต่กลับยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มราวกับน้ำเปล่า ก่อนจะตวัดสายตามองหาคนที่มากับเขาด้วยที่ชั้นล่าง และก็เจอเธอที่กำลังเสิร์ฟเครื่องดื่มอยู่ ต่อจากนั้นเขาก็เอาแต่มองเธอตลอดโดยไม่ให้คลาดสายตา เพราะถ้าอยู่ชั้นบนจะเห็นทุกอย่างจากชั้นล่างทั้งหมด "ดูเหมือนยัยแพทจะเกาะมึงไม่ปล่อยจริงๆ ว่ะไอ้คิไล" "ไม่เจอกันนานเลยนะคิไล เดม่อน" "นั่นสิ ฉันไม่เห็นเธอที่นี่มาหลายวันแล้วเหมือนกัน" พรึ่บ! "นายไม่ไปหาฉันที่บ้านเลยนะคิไล" แพทริเซียนั่งลงข้างคิไล โดยที่เธอพยายามเบียดเสียดเขาอย่างแนบชิดเพื่อให้เขาสนใจเธอ "....." เขาไม่ตอบ แต่ยังคงมองไปที่เดิมและคนเดิมที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเขามองเธออยู่ "เมื่อ

วันต่อมา... พรึ่บ! แสงแดดสาดส่องเข้ามาผ่านม่านตรงหน้าต่างทำให้ร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับหรี่ตาลงอีกครั้งเพราะแสงแดดจ้ามาก เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความว่างเปล่า เมื่อมองที่นอนข้างๆ กลับไม่มีผู้ชายคนนั้นอยู่เลย นั่นทำให้เธอถึงกับนิ่งไป แต่สายตาดันไปเห็นกระดาษโน๊ตที่แปะไว้บนโต๊ะทำให้เธอขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นข้อความที่ถูกเขียนด้วยฝีมือของคนที่กลับไปก่อนหน้านี้ เป็นข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เธอถึงกับนิ่งไปทันทีและเริ่มกลับมาคิดเรื่องราวต่างๆ แต่ก็ต้องหยุดชะงักความคิดเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น "ฮัลโหล" (วันนี้ได้ไปเรียนหรือเปล่า) "วันนี้ฉันมีเรียนบ่าย มีอะไรหรือเปล่า อ๊ะ! ซี๊ดดด" เมื่อก้าวลงจากเตียงมันทำให้เธอรู้สึกเจ็บช่วงล่างอย่างมากจนน้ำตาซึม แต่ก็ต้องพยายามเดินอย่างช้าๆ เพราะตอนนี้เป็นเวลาใกล้จะเที่ยงแล้วและเธอมีเรียนบ่าย จึงต้องทำเวลาแล้ว (เป็นอะไรของแกพรีม) "เปล่า แกมีอะไรหรือเปล่า" (ก็นึกว่าไม่มีเรียนฉันจะชวนแกไปช่วยเลือกของหน่อยน่ะ) "ไม่ว่างจริงๆ โทษทีนะ" (อืม ไม่เป็นไร แต่ว่าแกโอเคนะ) "หืม" (อ่อ เปล่า ไม่มีอะไร เอาไว้วันหยุ

1 สัปดาห์ผ่านไป... ตึก...ตึก...ตึก ฝีเท้าเดินไปยังห้องสมุดอย่างเร่งรีบ โดยที่มีหลายสายตาจับจ้องมาที่หญิงสาวในขณะที่เธอเดินผ่าน แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้สนใจสายนั้นของคนเหล่านั้น เพราะตอนนี้เธอกำลังเร่งรีบเต็มที่ "สายไป 10 นาที" "เฮือกๆๆ" เธอหอบหายใจถี่รัวเมื่อมาถึงโต๊ะที่มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ "นั่งลง!" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้มก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์แล้วหันมาจ้องหน้าเธอ "งั้นพี่ไปก่อนดีกว่า กูไปก่อนว่ะ" "อืม" "ไปหาพี่ธาราเหรอคะพี่เดม่อน พรีมเห็นขึ้นรถไปกับใครก็ไม่รู้นะคะ" "เลิฟ?" "ไม่นะคะ ผู้ชายค่ะ" "พรีม!" "แม่ง!!" เดม่อนสบถออกมาเสียงดังโดยไม่สนว่าที่นี่จะเป็นห้องสมุดที่ห้ามเสียงดังก็ตามแล้วก็เดินออกไปจากที่นี่ทันที "แสบนักนะ" "แสบอะไรคะพี่คิไล พรีมพูดความจริงต่างหาก" เธอนั่งลงข้างชายหนุ่ม ก่อนที่จะแอบลอบยิ้มออกมา "หึ!" "จะเริ่มสอนได้หรือยังคะ?" หลังจากนั้นเธอก็ให้พี่คิไลช่วยสอนบทเรียนให้ในส่วนที่ยังไม่เข้าใจ เธอลอบมองใบหน้าเขาตลอดพลางคิดในใจว่าเวลาที่เขาอยู่ในโหมดที่จริงจังแบบนี้มันทำให้เธอหลงเสน่ห์เขายิ่งกว่าเดิมอีก "จะจ้องอีกนานมั้ย?" ฉ่าาาา~~ ">⁠