Poison Love พิษรักนายซาตาน

America;

New York City

หญิงสาวในชุดเสื้อโค้ทสีน้ำตาลยาว ใบหน้าเล็กแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเบาบางกับผมยาวที่ปล่อยสยายลงถึงกลางหลังกำลังยืนมองหิมะที่ตกลงมาอย่างตื่นเต้น เธอกระชับเสื้อโค้ทเข้าหาตัวเองมากขึ้นแล้วเดินไปตามทางเดินท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา เพราะอากาศที่หนาวจัด

เนื่องจากช่วงนี้เป็นฤดูหนาวของที่นี่ ซึ่งมีอุณหภูมิต่ำกว่า 0 องศา พื้นที่จึงปกคลุมเต็มไปด้วยหิมะสีขาวบริสุทธิ์และช่วงที่เธอมานั้นเข้าใกล้ช่วงเทศกาลคริสต์มาสและปีใหม่ ทั้งสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง ห้างสรรพสินค้าหรือร้านอาหารต่างๆ ต่างประดับด้วยแสงไฟระยิบระยับไปทั่วทั้งเมือง บรรยากาศจึงดูสวยงาม แต่เสียดายที่เธอไม่ได้อยู่ถึงวันงานเทศกาล

พรึ่บ!

"ทำไมมาช้าแบบนี้ล่ะพรีม!" น้ำเสียงที่ติดจะหงุดหงิดเอ่ยขึ้นมาทันทีที่หญิงสาวมาถึงที่นัดหมาย

"พรีมกำลังทำเรื่องเอกสารให้ทุกคนอยู่น่ะค่ะก็เลยมาช้า"

พรีม หรือพรีมายา คือชื่อของเธอ และคนที่กำลังพูดกับเธออยู่นั้นก็คือพี่สาวของเธอ แพท หรือแพทริเซีย คือพี่สาวคนสนิทของเธอ ซึ่งมีอายุห่างกัน 3 ปี

ตอนนี้พวกเธอไม่ได้อยู่ที่ไทย แต่เป็นอเมริกา เพราะมาเที่ยวกันในวันหยุดที่นี่เป็นเวลา 1 อาทิตย์ แล้ววันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว เพราะพรุ่งนี้เธอก็ต้องกลับกันแล้วจึงรีบทำเรื่องเอกสารต่างๆ ให้เสร็จ ไม่ใช่แค่ของเธอ แต่เป็นของทุกคนที่มาด้วย

"เรียบร้อยดีใช่มั้ย?"

"ค่ะ"

"ดีล่ะ งั้นก็รีบไปกันเถอะ เพื่อนฉันคงรอนานแล้ว"

"แล้วคุณลุงกับคุณหญิงล่ะคะ?" เธอถามหาท่าน เพราะคิดว่าพวกท่านจะมาด้วย

"พวกท่านไปอีกที่หนึ่งน่ะ"

"อ่อ ค่ะ งั้นเราไปกันเลยมั้ยคะ"

"อืม"

สาวสวยทั้งสองคนที่มีสไตล์การแต่งตัวและบุคลิกท่าทางแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองคนก็ดูสวย น่ารักและมีเสน่ห์กันคนละแบบ เธอทั้งคู่กำลังเดินเข้าไปในย่านแห่งหนึ่งที่ไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่านกันสักเท่าไหร่

กึก!

"F*ck!!"

เสียงอะไรบางอย่างที่ดังขึ้นมาเหมือนกับกำลังทะเลาะกันตรงหน้า ทำให้ทั้งสองสาวมองหน้ากันนิ่ง พอเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวเธอก็พึมพำออกมาทันทีด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"มะ...ไม่ทันแล้วสิ"

"บ้าเอ๊ย! ทำไมต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วยเนี่ย!"

พรึ่บ!

ทั้งสองสาวที่กำลังลังเลว่าจะไปทางเดิมดีไหมนั้นถึงกับหยุดชะงักทันที เพราะตอนนี้ภาพที่พวกเธอเห็นก็คือกลุ่มที่กำลังยืนทะเลาะกันจริงๆ โดยที่ฝั่งหนึ่งยืนอยู่ตัวคนเดียว ส่วนอีกฝั่งนั้นมีกันอยู่ถึง 3 คน!

"ฉันว่าเรารีบเดินกลับไปทางเดิมดีกว่า..."

"ข้างหลัง! ระวัง!!" ไม่ใช่สิ "Be Careful!!"

ผู้เป็นน้องไม่ได้ฟังคำพูดของพี่สาวคนสนิท เธอตะโกนออกไปจนสุดเสียงด้วยความตกใจจนลืมไปว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ไทย เพราะเห็นว่ามีผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังผู้ชายคนนั้นพร้อมกับอะไรบางอย่างที่เธอเห็นไม่ค่อยชัดทำให้เธอตะโกนเตือนเขา

หมับ!

"จะส่งเสียงดังทำไม!" แพทริเซียชักสีหน้าใส่ทันทีที่เห็นพรีมายาทำอะไรแบบนั้น "กรี๊ดดดด! นะ...นั่นมะ...มีดนี่!"

เสียงกรีดร้องของแพทริเซียทำให้ผู้ชายพวกนั้นหันมามองพวกเธอ เธอจึงหลบไปอยู่ข้างหลังน้องสาวด้วยความกลัว

"เฮือกกก!!"

ผู้เป็นน้องสาวนั้นได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว เธอไม่สามารถพูดหรือขยับตัวไปไหนได้

ตุบ!

ผลัวะๆๆ

ตุบตับๆๆ

เธอยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ไม่ใช่เพราะคนพวกนั้นจะมาทำร้ายเธอ แต่เป็นเพราะผู้ชายคนนั้นกำลังต่อสู้กับคนอีก 4 คนที่มีอาวุธครบครัน แต่เขาสู้กับคนพวกนั้นด้วยมือเปล่า!

"ทะ...ทำไมเงียบไปล่ะพรีม พะ...พวกนั้นไปแล้วใช่มั้ย"

"ค่ะ" เธอได้แต่ยืนอึ้งกับภาพตรงหน้าที่แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนคนนั้นจะเก่งกาจมากขนาดนี้

นี่คงไม่ได้ถ่ายละครกันอยู่ใช่มั้ย...

สายตาของร่างบางมองไปที่ผู้ชายพวกนั้นที่กำลังพาตัวเองที่สะบักสะบอมวิ่งหนีออกไป ส่วนผู้ชายอีกคนที่เธอเตือนนั้นเธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเขา แต่เพราะอยู่ห่างมากจึงทำให้เธอเห็นไม่ชัด

"ฟู่~ โล่งอกไปที"

พรึ่บ!

ตุบ!

"อ๊ะ! ซี๊ดดดด!" เธอเซล้มลงกับพื้นทันที เพราะถูกพี่สาวผลักอย่างแรง "พี่แพท ทำอะไรของพี่คะ!"

"เมื่อกี้เธอจะตะโกนทำไม! ดีนะที่พวกมันไม่มาทำร้ายฉันน่ะ! รีบออกไปจากที่นี่หันได้แล้ว!"

พรึ่บ!

"ขอโทษค่ะพรีมไม่ทันคิด แต่พรีมว่าผู้ชายคนนั้นน่าจะบาดเจ็บนะคะ เราไป..."

"อย่าไปยุ่งเรื่องของพวกขี้ยาแบบนั้น รีบไปกันเถอะ" ผู้เป็นพี่พูดตัดบทด้วยความโมโหที่เกือบจะทำให้เธอเป็นอันตรายแล้ว

พรึ่บ!

เธอหันกลับไปมองก็เห็นว่าชายคนนั้นเดินห่างออกไปแล้ว

"เดี๋ยวเราไปเจอกันที่ที่พักเลยนะคะ พรีมไปซื้อของให้เพื่อน"

"เดี๋ยวสิพรีม! ยัยพรีม!"

หญิงสาวไม่ได้ฟังเสียงพี่สาว แต่กลับสาวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ความกลัวก่อนหน้านี้หายไปโดยปริยาย เพราะคนพวกนั้นก็วิ่งกรูกันออกไปแล้ว ทำให้เธอนั้นไม่มีความกลัว

หมับ!

"เดี๋ยวก่อนค่ะ!" เธอคว้าข้อมือผู้ชายตัวสูงที่เธอคิดว่าเป็นคนที่มีเรื่องเมื่อกี้นี้ แต่ที่เธอพูดภาษาไทยกับเขา เพราะคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนไทยหรืออาจจะฟังภาษาไทยออก เพราะตอนที่เธอตะโกนเตือนเขาให้ระวังข้างหลังนั้นเขาหันไปอย่างรวดเร็ว โดยที่เธอยังไม่ได้พูดภาษาอังกฤษด้วย

"Damn!!" เสียงชายหนุ่มสบถออกมาทำให้เธอตกใจอย่างมาก จึงกลั้นใจถามเขาอย่างตะกุกตะกัก

"มะ...ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรใช่มั้ยคะ"

"น่ารำคาญ!"

พลั่ก!

ตุบ!

"อ๊ะ! ซี๊ดดดด!" เธอล้มลงไปกับพื้นหิมะอย่างแรง เพราะแรงผลักจากผู้ชายตรงหน้า ก่อนที่จะมองเขาด้วยความไม่พอใจ

วันนี้มันวันซวยอะไรของฉันเนี่ย!

"ทำอะไรของคุณเนี่ย! ฉันก็แค่เป็นห่วงกลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บ"

พรึ่บ!

เธอลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ ถึงแม้จะไม่เห็นใบหน้าที่ชัดเจนเพราะเขาสวมหมวกกันหนาวปิดบังไว้จึงเห็นเพียงแค่ดวงตาและจมูกโด่งเป็นสันนั้น เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนที่หล่อมากแน่นอน แต่ทว่า...สายตาที่ดุดันของเขานั้นมันก็ทำให้เธอกลัวมากเหมือนกัน

"มะ...ไม่ได้เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะ" เสียงของเธอเปลี่ยนไปในทันทีเมื่อได้สายตากับเขา

"....."

"เอ่อ...ฟังภาษาไทยออกใช่มั้ยคะ" เธอถามเขาออกไป เพราะตอนนี้ตัวเองพูดภาษาไทยกับเขา แต่เขานั้นไม่ได้พูดอะไรกับเธอเลยนอกจากคำสบถที่ออกมาจากปากเขา

"ถ้าฟังไม่ออก ฉันคงไม่ยืนฟังเธอพูดนานขนาดนี้หรอกนะ! เสียเวลา!" น้ำเสียงที่ติดจะหงุดหงิดเอ่ยออกมาเสียงดัง จนคนที่ยืนฟังอยู่ถึงกับตกใจปนแปลกใจไปด้วย

"ก็พูดได้นี่นา นึกว่าจะฟังออกอย่างเดียวซะอีก"

"....."

"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะ งะ...งั้นฉันไปก่อนนะ" เธอเลือกที่จะเดินหันหลังกลับ เพราะตอนแรกคิดว่าผู้ชายคนนั้นจะได้รับบาดเจ็บ

แต่ก่อนที่เธอจะเดินไปสุดทางเดินที่เธอมานั้น เธอไม่วายหันกลับไปหาชายคนนั้นแต่กลับไม่พบเขาแล้ว เธอจึงเลิกสนใจแล้วกลับไปตามนัดของพี่สาวเธอเหมือนเดิม

แค่สายตากับน้ำเสียงก็น่ากลัวอยู่แล้ว ถ้าเห็นใบหน้าเขาชัดๆ คงจะน่ากลัวขึ้นมากกว่าเดิมอีกแฮะ....

♦️♦️♦️♦️

📍ฝากติดตามนิยายเรื่องใหม่

คู่ 2

🖤คิไล+พรีม🤍

🔶สำหรับนิยายเซตนี้

เป็นการดำเนินเรื่องพร้อมกันนะคะ

ผิดพลาดประการใดขออภัยไว้ณ ที่นี้🙏

อย่าลืมกดไลก์ 👍

👇คอมเม้นกันเข้ามาเยอะๆ น๊าา