All Chapters of Poison Love พิษรักนายซาตาน: Chapter 1 - Chapter 10

America;New York City หญิงสาวในชุดเสื้อโค้ทสีน้ำตาลยาว ใบหน้าเล็กแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเบาบางกับผมยาวที่ปล่อยสยายลงถึงกลางหลังกำลังยืนมองหิมะที่ตกลงมาอย่างตื่นเต้น เธอกระชับเสื้อโค้ทเข้าหาตัวเองมากขึ้นแล้วเดินไปตามทางเดินท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา เพราะอากาศที่หนาวจัด เนื่องจากช่วงนี้เป็นฤดูหนาวของที่นี่ ซึ่งมีอุณหภูมิต่ำกว่า 0 องศา พื้นที่จึงปกคลุมเต็มไปด้วยหิมะสีขาวบริสุทธิ์และช่วงที่เธอมานั้นเข้าใกล้ช่วงเทศกาลคริสต์มาสและปีใหม่ ทั้งสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง ห้างสรรพสินค้าหรือร้านอาหารต่างๆ ต่างประดับด้วยแสงไฟระยิบระยับไปทั่วทั้งเมือง บรรยากาศจึงดูสวยงาม แต่เสียดายที่เธอไม่ได้อยู่ถึงวันงานเทศกาล พรึ่บ! "ทำไมมาช้าแบบนี้ล่ะพรีม!" น้ำเสียงที่ติดจะหงุดหงิดเอ่ยขึ้นมาทันทีที่หญิงสาวมาถึงที่นัดหมาย "พรีมกำลังทำเรื่องเอกสารให้ทุกคนอยู่น่ะค่ะก็เลยมาช้า" พรีม หรือพรีมายา คือชื่อของเธอ และคนที่กำลังพูดกับเธออยู่นั้นก็คือพี่สาวของเธอ แพท หรือแพทริเซีย คือพี่สาวคนสนิทของเธอ ซึ่งมีอายุห่างกัน 3 ปี ตอนนี้พวกเธอไม่ได้อยู่ที่ไทย แต่เป็นอเมริกา เพราะมาเที่ยวกันในวันหยุดที่นี่เป็นเวล

1 สัปดาห์ต่อมา ตึก...ตึก...ตึก หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วยเสื้อช๊อปคณะของวิศวะกับกระโปรงทรงเอสั้นอย่างถูกระเบียบกับรองเท้าผ้าใบตัวโปรด ผมยาวถูกมัดรวบตึงเพราะเธอเป็นคนขี้ร้อนเอามากๆ นานๆ ทีจึงจะปล่อยผมกับใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ เพราะเธอเป็นคนไม่ค่อยแต่งเท่าไหร่ แต่ถ้าไปมหาลัยแบบนี้จะแต่งให้เบาบาง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ดูสวยและมีเสน่ห์เหมือนเดิม "พรีม จะออกไปพร้อมกับลุงเลยมั้ย เดี๋ยวรอพี่แพทก่อนแล้วเราออกไปพร้อมกัน" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พรีมไปเองได้ เดี๋ยวคุณหญิงจะไม่พอใจเอานะคะคุณลุง ^⁠_⁠^" เธอพูดกับผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกครั้ง แต่ไม่ลืมที่จะเอ่ยถึงใครอีกคนที่ไม่ชอบหน้าเธอมากๆ "พรีมไปก่อนนะคะ" "เดี๋ยวยัยพรีม!" "มีอะไรหรือเปล่าคะพี่แพท" เธอถามพี่สาวที่เรียกเธอ "ฝากเอาเอกสารไปส่งให้ฉันหน่อยสิ เดี๋ยวฉันต้องไปเข้ากิจกรรมอีก" "เอกสารอะไรเหรอคะ?" "ไม่ต้องถามมากแค่เอาเอกสารไปส่งให้ฉันก็พอ" "งั้นพี่ก็คงต้องเอาไปส่งเองนะคะ เช้านี้พรีมก็ไม่ว่างเหมือนกัน" เธอต้องรีบเอารายงานไปเข้าเล่มอีก วันนี้เธอจึงค่อนข้างไปมหาลัยเช้ากว่าปกติ "พรีมไปก่อนนะคะ" "พรีม! ยัยพรีม!"

KILAI Part ชายหนุ่มนั่งมองใครบางคนเดินห่างออกไปด้วยสายตาเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา ก่อนที่จะกระดกค็อกเทลขึ้นดื่มราวกับว่าไม่เคยมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น "ต้องขอโทษแทนพนักงานด้วยนะครับคุณคิไล คุณเดม่อน" "ไม่เป็นไร ไปเถอะ" "ครับๆ" หลังจากที่ผู้จัดการร้านเดินจากไป เพื่อนของคิไลก็จ้องมองเขาอย่างสงสัยจึงถามออกไปด้วยความอยากรู้ เพราะปกติแล้วคิไลไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย "มึงรู้จักเด็กคนนั้นเหรอวะ" "ไม่" "อ้าว! แล้วมึงเอาค็อกเทลไปเทราดใส่หัวเขาเนี่ยนะเพื่อน" "....." เขาไม่ตอบ แต่กลับกระดกแก้วดื่มหน้าตาเฉย "กูไม่ถามมึงก็ได้วะ ถามแม่งไม่ได้คำตอบตลอด กูจะคิดเอาแล้วกันว่ามึงรู้จักกับเด็กคนนั้น เพราะถ้าไม่รู้จักกันมึงคงไม่ยุ่งกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง!" "พูดมากไปแล้วว่ะ" "หึ! แล้วนี่มึงไม่คิดจะเข้าเรียนบ้างเหรอวะ กูได้ยินไอ้ดีเคย์มันบ่นถึงมึงประจำ" "ถ้าว่างก็จะไป มันก็รู้ว่าตอนนี้กูทำอะไรอยู่" เพื่อนของเขาอีกคนนอกจากเดม่อนที่นั่งดื่มกับเขาแล้วก็มีอีกคนคือดีเคย์ที่พวกเราสนิทกัน "แบบนี้มึงออกเถอะว่ะ" "เสือก!" "อ้าว! ไอ้นี่!" "ตกลงมีเรื่อง

กุกกัก! เคร้ง! "เฮ้ออออ!" พรึ่บ! เสียงถอนหายใจของหญิงสาวในชุดผ้ากันเปื้อนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เธอนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยความเมื่อยแล้วมองนาฬิกาก็เห็นว่าเป็นเวลา 6 โมงเย็นแล้ว ซึ่งแขกต่างๆ ที่เป็นเพื่อนสนิททั้งของคุณหญิงและคุณภพก็เริ่มพากันเข้ามาในบ้านกันแล้ว "หนูกลับไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วนะพรีม ตอนนี้คนก็เริ่มมากันเยอะแล้วล่ะ ไปเถอะจ้ะ" "ค่ะ งั้นพรีมกลับก่อนนะคะ" "จ๊ะ วันนี้ขอบใจมากนะ" ร่างบางเดินออกไปจากทางหลังบ้าน เพราะตอนนี้ที่บ้านมีงานเลี้ยงต้องรับการกลับมาของลูกชายคนโต เธอมองด้วยความเคยชิน เพราะคุณหญิงชอบจัดงานใหญ่แบบนี้อยู่แล้ว เฮ้อออ...ฉันจะไปร่วมงานดีมั้ยเนี่ย เธอเดินเข้าไปในบ้านหลังเล็กของตัวเอง ก่อนที่จะจัดการอาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จภายในไม่กี่นาทีแล้วกลับมานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างในห้องนอนของตัวเองที่มองออกไปก็จะเห็นของประดับตกแต่งอย่างสวยงามรวมถึงเสียงเพลงบรรเลงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากตัวบ้าน แล้วก็ตัดสินใจอะไรได้... ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก ทำให้ร่างบางที่กำลังจะออกไปอยู่แล้วรีบไปเปิดประตูทันที เพราะเธอจะไปร่วมงานด้วย แต่ไม่คิดจะ

วันนี้เป็นวันที่แสงแดดจ้า ท้องฟ้าแจ่มใส ก่อนเมฆสีขาวเหมือนปุยนุ่น ให้ความรู้สึกสดชื่น แต่มีหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งเท้าคางเหม่อมองไปบนท้องฟ้านั้นไม่ได้รู้สึกสดใสเหมือนสิ่งที่เธอมองเลย "เฮ้อออ..." เธอถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อเกิดเรื่องราวเมื่อสองวันก่อน หลังจากที่เธอได้รู้ว่าคนที่พี่สาวของเธอจะหมั้นด้วยนั้นคือผู้ชายน่ากลัว นิสัยเสียคนนั้นแล้วก็ทำให้เธอถึงกับอึ้งไปเลย เพราะไม่คิดว่ามันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น แล้วเธอคิดว่าเขาคงไม่หมั้นกับพี่แพทแน่นอน เพราะดูจากสายตาและคำพูดของเขาเหมือนจะเกลียดมากกว่า นั่นก็ดีสำหรับพี่แพท แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกกังวล "ยัยพรีม!" พรึ่บ! "ตกใจหมดพี่แพท" เธอละจากความคิดแล้วหันไปมองคนข้างหลังที่อยู่ๆ ก็เรียกเธอซะเสียงดังเลย "ฉันเรียกเธอตั้งนาน" "พี่มีเรื่องอะไรอีกคะ?" นานๆ ทีพี่แพทจะมาหาเธอถึงบ้านเล็กก็คงไม่พ้นเรื่องที่จะให้เธอช่วยแน่นอน "พรุ่งนี้เธอไปทานข้าวแทนฉันด้วยนะ" "ทานข้าว?" "ก็ครอบครัวฝั่งนั้นไง แม่ฉันบอกว่าพรุ่งนี้เพื่อนท่านนัดทานข้าวที่บ้าน แล้วท่านก็ไม่ว่างจะให้ฉันไปแทน เธอไปแทนฉันด้วยแล้วกัน" "ไม่ไป!" พรีมลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยออกไปเสี