All Chapters of ชื่อเรื่อง : หลังขุนเขาเขียว กับจันทร์เดียวดาย: Chapter 1 - Chapter 9

ในตอนนั้นเอง คนแปลกหน้าคนหนึ่งก็ถือมีดพุ่งเข้ามาหาฉันอย่างกะทันหันฉันตกใจจนกรีดร้องออกมา ก่อนจะถอยหลังกรูดอย่างลนลานเจียงเย่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว อด้วยความเคยชินที่ฝึกฝนมานานหลายปี เขาพุ่งเข้ามาขวางอยู่ตรงหน้าฉัน ก่อนจะเตะมีดในมือของชายคนนั้นจนหลุดกระเด็นตกลงพื้น แล้วก็จัดการจับตัวเขาไว้ได้แต่ในตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวโหรวก็กรีดร้องขึ้นมา ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น ส่งเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดเห็นเพียงว่าที่ขาของเธอถูกชายแปลกหน้าอีกคนใช้มีดกรีดจนเป็นแผลเจียงเย่ชะงักไปเสี้ยววินาที สีหน้าลังเลเล็กน้อย แต่ไม่นานก็รีบพุ่งไปอยู่ข้างซูเสี่ยวโหรวเพื่อปกป้องเธอมองภาพตรงหน้า ใจของฉันค่อย ๆ เย็นชาลงทีละนิดและเมื่อชายคนนั้นเห็นว่าข้างกายฉันไม่มีใครคุ้มกันแล้ว ก็คว้ามีดขึ้นมาแล้วพุ่งเข้ามาหาฉันขณะที่ปลายมีดของเขากำลังเล็งมาที่หน้าอกของฉัน จู่ ๆ ก็มีใครบางคนพุ่งเข้ามา เตะเขาจนล้มลงกับพื้นฉันลืมตาขึ้น ถึงได้เห็นชัดว่าคนที่มาช่วยคือมู่เฉินโจว!02เมื่อเห็นว่าแผนไม่สำเร็จ มือสังหารทั้งสองก็รีบหนีเตลิดไปทันทีมู่เฉินโจวสีหน้าเย็นชา มองไปทางเจียงเย่ด้านข้าง ก่อนจะตะโกนด้วยความโกรธ“เจียงเ

“เสิ่นชิงฮวน ต่อให้ผมถูกบังคับให้แต่งงานกับคุณ ผมก็ไม่มีวันชอบคุณเด็ดขาด”“ถ้าคุณยังกล้าไปอวดต่อหน้าเสี่ยวโหรวว่าคุณได้ผมไปแล้ว ผมไม่มีวันแต่งงานกับคุณเด็ดขาด!”พูดจบ เขาก็พาซูเสี่ยวโหรวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาอีกเลยฉันมองแผ่นหลังของพวกเขาที่จากไป ในใจก็แค่นหัวเราะเย็น ๆ ขึ้นมาถึงขั้นเริ่มไม่เข้าใจตัวเองในชาติก่อน ว่าทำไมถึงไปชอบคนแบบนี้ได้05ก่อนงานหมั้นจะเริ่ม ฉันเพิ่งแต่งหน้าเสร็จ ซูเสี่ยวโหรวก็เข้ามาหาฉันทันทีเธอมองฉันอย่างคับแค้นใจ แววตาเต็มไปด้วยความแค้น “เสิ่นชิงฮวน ทำไมกัน ฉันไม่ยอม!”“ทำไมคุณถึงเกิดมาก็มีฐานะสูงส่ง ส่วนฉันกลับต้องเป็นแค่นักเรียนยากจนที่ใคร ๆ ก็ดูถูก!”“แม้แต่เจียงเย่ที่ฉันชอบ ยังต้องจำใจยอมเพราะอำนาจของพ่อคุณ แล้วมาหมั้นกับคุณ!”พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็แค่นหัวเราะเย็นชา ก่อนจะมองเธออย่างดูแคลน“ซูเสี่ยวโหรว หลายปีมานี้ตระกูลเสิ่นของฉันไม่ได้ใจร้ายกับเธอใช่ไหม?”“พ่อฉันเห็นว่าครอบครัวเธอยากจน ก็ออกเงินช่วยให้เธอเรียน พอพ่อแม่เธอเสีย ก็ยังรับเธอมาเลี้ยงไว้ในบ้านอีก”“แล้วเธอล่ะ นอกจากไม่รู้จักสำนึกบุญคุณแล้ว ยังเอาแต่ยุแยงให้เกิดเรื่องไม่หยุด!”“ส่ว

ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็เริ่มมีความรู้สึกพิเศษต่อเจียงเย่ตอนนั้นเขาก็ดูแลเอาใจใส่ฉันดีมากพ่อยุ่งกับงานมาตลอด ฉันเองก็เสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก เป็นเจียงเย่ที่คอยอยู่ข้าง ๆ คอยดูแลเอาใจใส่ฉันเสมอฉันเคยคิดว่า พอพวกเราโตขึ้น ก็คงได้อยู่ด้วยกันโดยปริยายแต่ตั้งแต่ซูเสี่ยวโหรวเข้ามาอยู่ในบ้าน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมดเขาเริ่มเข้าข้างซูเสี่ยวโหรวโดยไม่รู้ตัว อีกทั้งยังบอกว่าครอบครัวของซูเสี่ยวโหรวน่าสงสาร เหมือนตัวเขาเองในช่วงแรก ฉันพยายามเอาใจเขา ก็เลยทำดีกับซูเสี่ยวโหรวไปพร้อมกับเขาแต่พอเวลาผ่านไป ซูเสี่ยวโหรวก็เริ่มได้คืบจะเอาศอกมากขึ้นเรื่อย ๆเธอมักจะใส่ร้ายฉันว่ารังแกเธอในฐานะคุณหนู แล้วก็แสร้งทำเป็นน่าสงสารเพื่อเรียกความเห็นใจจากเจียงเย่ไม่ว่าฉันจะอธิบายยังไง เจียงเย่ก็ไม่ยอมเชื่อฉันชาติที่แล้ว ทั้งที่ฉันรู้อยู่แล้วว่าเจียงเย่มีความรู้สึกให้ซูเสี่ยวโหรว แต่ฉันก็ยังตัดสินใจเลือกเขาอย่างเด็ดขาดฉันคิดว่าความสัมพันธ์ที่เรามีต่อกันมาตั้งแต่เด็กนั้น ต่อให้เป็นใครก็ไม่มีวันทำให้สั่นคลอนได้แต่ฉันคิดผิด ผิดอย่างร้ายแรงเกินไปพอคิดมาถึงตรงนี้ หน้าอกของฉันก็ปวดหน่วงขึ้นมามู่เฉินโจวเห

แต่พวกนั้นพอเกิดความใคร่ขึ้นมาแล้ว ก็ไม่สนใจอะไรอีกเลยชายคนนั้นผลักเธอล้มลงกับพื้นอย่างแรงจนไถลไปไกลหลายเมตร ความเจ็บทำให้น้ำตาเธอคลอเบ้าพอเห็นว่าตัวเองสู้พวกนั้นไม่ได้แน่ เธอก็ได้แต่ยอมอ่อนข้อเธอแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัยอีกครั้ง “แบบนี้ก็ดี ต่อให้มีคนมาช่วยเธอ แล้วเห็นว่าเธอถูกย่ำยีไปแล้ว ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะยังต้องการเธอ!”พวกผู้ชายเดินเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัว ฉันร้องขอความช่วยเหลือสุดเสียง แต่ก็ไร้ประโยชน์“ปล่อยเธอ!”ในขณะที่เสื้อผ้าของฉันกำลังจะถูกฉีกออกจนหมด ประตูโกดังก็ถูกเปิดออกคนที่มาคือเจียงเย่ เขาพุ่งเข้าไปต่อยเตะไม่กี่ที ก็จัดการล้มพวกนั้นลงได้หมดเขาเอาเสื้อคลุมพาดบนตัวฉัน แล้วอุ้มฉันขึ้นเตรียมจะพาออกไปแต่ตอนนั้นซูเสี่ยวโหรวกลับตาแดงก่ำ เธอหยิบมีดสั้นออกมาแล้วพุ่งเข้ามาทางพวกเราอย่างบ้าคลั่ง“ระวัง!”แต่มีดของเธอเร็วเกินไป ถึงเจียงเย่จะพยายามปกป้องฉัน เขาก็ยังถูกมีดของซูเสี่ยวโหรวแทงเข้าที่หลังพอเห็นเขาค่อย ๆ ล้มลง ซูเสี่ยวโหรวก็ลนลานขึ้นมาทันที“ไม่! ทำไม…ทำไม?”ตอนนั้น สีหน้าของเธอกลายเป็นดุร้าย แสดงท่าทางราวกับจะเอาให้ตายกันไปข้าง แล้ว