บทที่ 3

“ชุดที่คุณหนูถืออยู่นี่เป็นรุ่นลิมิเต็ดใช่ไหมคะ? ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นในทีวีราคาคงแพงไม่น้อยเลยนะคะ!”

“ถ้าฉันมีโอกาสได้ใส่ชุดลิมิเต็ดแบบนี้สักครั้งก็คงดีนะ”

พูดจบ เธอก็ก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย

เจียงเย่เห็นดังนั้นก็เดินมาหยุดอยู่ข้างฉัน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงขรึม

“ในเมื่อเสี่ยวโหรวชอบชุดนี้ คุณก็ยกให้เธอไปเถอะ”

ความโกรธพลันพุ่งขึ้นมาในใจฉันทันที “ทำไมฉันต้องให้เธอด้วย!”

แต่เจียงเย่กลับพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

“ยังไงคุณก็ต้องหมั้นกับผมอยู่แล้ว ไม่ว่าคุณจะใส่อะไรก็ใส่ให้ผมดูอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?”

“อีกอย่าง เสี่ยวโหรวก็ยังต้องมาบาดเจ็บเพราะคุณอีก แค่ให้ชุดเธอสักชุดจะเป็นอะไรไป?”

“อย่างมากผมก็จ่ายเงินชดใช้ให้คุณก็ได้!”

พอได้ยินคำพูดของเขา ฉันก็อดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้

“ใครบอกว่าฉันจะหมั้นกับคุณ?”

สีหน้าของเจียงเย่มีแววลนลานวาบผ่าน แต่ไม่นานก็กลับมาเรียบเฉย เขาหัวเราะเยาะออกมาครั้งหนึ่ง

“เสิ่นชิงฮวน ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณเอาแต่เดินตามผมต้อย ๆ ทั้งวัน ถ้าไม่เลือกผม แล้วคุณจะไปเลือกใคร?”

“เลิกพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ได้แล้ว รีบเอาชุดให้เสี่ยวโหรวมา!”

พูดจบ เขาก็กระชากชุดไปแล้วส่งให้ซูเสี่ยวโหรวทันที

แรงมือของเขาหนักเกินไป ฉันที่ไม่ทันตั้งตัวจึงถูกเลื่อมบนชุดบาดจนเกิดรอยแผลหลายรอยเลือดไหลออกมาทันที

แต่เจียงเย่กลับไม่ใส่ใจแม้แต่นิดเดียว เขาพาซูเสี่ยวโหรวกลับเข้าห้องไปลองชุด

ซูเสี่ยวโหรวหันกลับมายิ้มเยาะใส่ฉัน แววตาเต็มไปด้วยการยั่วยุ

ราวกับกำลังย้ำเตือนว่าฉันคือคนล้มเหลวเต็มตัว

ฉันฝืนยิ้มออกมาอย่างไม่น่าดู หัวใจก็ค่อย ๆ เย็นชาลงทีละนิด

04

คืนก่อนงานหมั้น พ่อเรียกทั้งเก้าคนมารวมตัวกัน แล้วบอกพวกเขาว่า คืนพรุ่งนี้ฉันจะหมั้นกับหนึ่งในพวกเขา

พอคำนี้หลุดออกมา สีหน้าของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป

ตรงมุมหนึ่ง มู่เฉินโจวถือแก้วเหล้าแล้วกระดกเหล้าเข้าท้องแก้วแล้วแก้วเล่า

ส่วนเจียงเย่ก็ดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คอยเหลือบมองไปทางห้องของซูเสี่ยวโหรวเป็นระยะ ๆ

ส่วนอีกเจ็ดคนที่เหลือก็หันไปมองเจียงเย่ แล้วเอ่ยแสดงความยินดีกับเขา

“ยินดีด้วยนะเจียงเย่ ต่อไปนายก็จะเป็นผู้สืบทอดตระกูลเสิ่นแล้ว!”

“นายต้องดูแลชิงฮวนให้ดีนะ ห้ามทำให้ความคาดหวังที่คุณท่านมีต่อพวกเราต้องสูญเปล่าเด็ดขาด”

พอได้ยินคำพูดของพวกเขา พ่อก็หันมามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร

และเมื่อทุกคนเห็นท่าทีของพ่อแบบนั้น ก็ยิ่งพากันคิดไปเองว่าคนที่ฉันเลือกคือเจียงเย่

แต่คืนนั้นเอง เจียงเย่ก็มาที่ห้องของฉัน

ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ ก่อนจะกระชากฉันขึ้นจากเตียงอย่างแรง

เขาลากฉันลงไปกับพื้น แล้วบีบคอฉันไว้แน่น กัดฟันพูดออกมาอย่างเดือดดาล

“เสิ่นชิงฮวน ทำไมคุณต้องตามติดฉันไม่ยอมปล่อยแบบนี้ด้วย?”

“ก็เพราะคุณ เสี่ยวโหรวถึงได้ทิ้งไว้แค่จดหมายแล้วหนีออกจากบ้าน!”

“ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”

ระหว่างที่พูด แรงมือของเขาก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันหายใจไม่ออก

“เจียงเย่ คุณบ้าไปแล้วเหรอ? ซูเสี่ยวโหรวหนีออกจากบ้านมันเกี่ยวอะไรกับฉัน!”

ดวงตาของเขาแดงก่ำ “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณดื้อดึงจะเลือกผมเป็นคู่หมั้น เสี่ยวโหรวจะต้องเจ็บปวดจนหนีออกจากบ้านไปได้ยังไง!”

“ในจดหมายเธอบอกว่าทรมานจนแทบอยู่ไม่ไหว ถ้าเธอคิดสั้นขึ้นมาเพราะเรื่องนี้ ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”

ฉันดิ้นสุดแรงจนหลุดจากมือเขา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เจียงเย่ ฉันไม่ได้เลือกคุณ คุณอยากคบกับใครก็ไปคบเถอะ!”

“แล้วก็ ถ้าคุณยังไม่ไสหัวออกไปจากห้องฉัน ฉันจะไปบอกพ่อ!”

พอได้ยินว่าฉันจะไปบอกพ่อ เขาถึงได้กลับมามีสติขึ้นมานิดหน่อย แล้วเดินออกจากห้องฉันไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเย่ก็พาซูเสี่ยวโหรวกลับมา

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ราวกับทั้งคืนไม่ได้หลับเลย

ส่วนซูเสี่ยวโหรวก็ดูสะบักสะบอมไปทั้งตัว ราวกับถูกทรมานมาไม่น้อย

เจียงเย่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน สายตาเย็นเยียบ แล้วพูดว่า