บทที่ 2

ในตอนนั้นเอง คนแปลกหน้าคนหนึ่งก็ถือมีดพุ่งเข้ามาหาฉันอย่างกะทันหัน

ฉันตกใจจนกรีดร้องออกมา ก่อนจะถอยหลังกรูดอย่างลนลาน

เจียงเย่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว อด้วยความเคยชินที่ฝึกฝนมานานหลายปี เขาพุ่งเข้ามาขวางอยู่ตรงหน้าฉัน ก่อนจะเตะมีดในมือของชายคนนั้นจนหลุดกระเด็นตกลงพื้น แล้วก็จัดการจับตัวเขาไว้ได้

แต่ในตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวโหรวก็กรีดร้องขึ้นมา ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น ส่งเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

เห็นเพียงว่าที่ขาของเธอถูกชายแปลกหน้าอีกคนใช้มีดกรีดจนเป็นแผล

เจียงเย่ชะงักไปเสี้ยววินาที สีหน้าลังเลเล็กน้อย แต่ไม่นานก็รีบพุ่งไปอยู่ข้างซูเสี่ยวโหรวเพื่อปกป้องเธอ

มองภาพตรงหน้า ใจของฉันค่อย ๆ เย็นชาลงทีละนิด

และเมื่อชายคนนั้นเห็นว่าข้างกายฉันไม่มีใครคุ้มกันแล้ว ก็คว้ามีดขึ้นมาแล้วพุ่งเข้ามาหาฉัน

ขณะที่ปลายมีดของเขากำลังเล็งมาที่หน้าอกของฉัน จู่ ๆ ก็มีใครบางคนพุ่งเข้ามา เตะเขาจนล้มลงกับพื้น

ฉันลืมตาขึ้น ถึงได้เห็นชัดว่าคนที่มาช่วยคือมู่เฉินโจว!

02

เมื่อเห็นว่าแผนไม่สำเร็จ มือสังหารทั้งสองก็รีบหนีเตลิดไปทันที

มู่เฉินโจวสีหน้าเย็นชา มองไปทางเจียงเย่ด้านข้าง ก่อนจะตะโกนด้วยความโกรธ

“เจียงเย่ นายลืมหน้าที่ของตัวเองไปแล้วหรือไง?”

“ถ้าคุณหนูเกิดอะไรขึ้น นายรับผิดชอบไหวหรือไง?”

สีหน้าของเจียงเย่แวบผ่านความตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วพูดว่า

“ก็ยังไม่ได้เกิดอะไรขึ้นนี่?”

“อีกอย่าง เสี่ยวโหรวบาดเจ็บก็เพราะเสิ่นชิงฮวน ฉันจะไม่สนใจได้ยังไง!”

พอมู่เฉินโจวได้ยิน สีหน้าก็ยิ่งมืดครึ้มลงกว่าเดิม เขาก้าวเข้าไปแล้วต่อยหน้าเจียงเย่เต็มแรงหนึ่งหมัด

“แล้วนายก็จะไม่สนใจความปลอดภัยของคุณหนูเลยเหรอ? ตอนนั้นที่คุณท่านรับพวกเรามาเลี้ยงเพราะอะไร นายลืมหมดแล้วหรือไง?”

“คุณท่านปฏิบัติกับพวกเราเหมือนลูกแท้ ๆ แค่เพราะผู้หญิงคนเดียว นายจะทิ้งบุญคุณนี้ไปเลยเหรอ?”

แม้เจียงเย่จะรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่เมื่อเผชิญทั้งหมัดและคำตำหนิของมู่เฉินโจว เขาก็ทนไม่ไหว ทั้งสองจึงเข้าตะลุมบอนกันทันที

พอเห็นแบบนั้น ฉันก็รีบเข้าไปห้ามทั้งสองคนทันที

ตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวโหรวที่อยู่ด้านข้างก็ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

“พี่เจียงเย่ ฉันเจ็บมาก!”

เจียงเย่ถึงได้หยุดมือ ก่อนจะรีบอุ้มซูเสี่ยวโหรวขึ้นมา แล้วหันหลังจากไปอย่างร้อนรน

มู่เฉินโจวสีหน้าเย็นชา หันมามองฉัน แววตาแฝงความขุ่นเคือง

“ทำไมต้องมาห้ามผมด้วย? เขาทำกับคุณแบบนั้นแล้ว คุณยังทนเห็นเขาเจ็บไม่ได้อีกเหรอ!”

ในตอนนี้ ดวงตาของเขากลับค่อย ๆ แดงขึ้นอย่างไม่คาดคิด

“ฉันไม่ได้...”

“พอเถอะ ไม่ต้องอธิบายแล้ว!”

เขาขัดจังหวะคำพูดของฉัน “ในเมื่อคุณเลือกเขาแล้ว งั้นก็ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน!”

ฉันรีบพูดขึ้นอย่างร้อนรน “ฉันไม่ได้เลือกเขานะ!”

พอได้ยินดังนั้น แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาเขา แต่ไม่นานก็หม่นลงอีกครั้ง

“คุณชอบเขามาตั้งแต่เด็ก ทุกคนก็เห็นกันชัด ๆ แล้ว แบบนี้ถ้าไม่เลือกเขา คุณจะเลือกใคร!”

“ช่างเถอะ คุณอยากเลือกใครก็เลือกไปเถอะ!”

พูดจบ เขาก็เดินจากไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก

มองแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวของเขาแล้ว ในใจฉันก็พลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย

ไม่รู้เลยว่าถ้าเขารู้ว่าคู่หมั้นที่ฉันเลือกคือเขา เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร!

พอคิดมาถึงตรงนี้ ฉันกลับรู้สึกคาดหวังขึ้นมาเล็กน้อย!

03

วันถัดมา พ่อให้คนส่งชุดสำหรับงานหมั้นมาให้ฉันเลือกมากมาย

ขณะที่ฉันกำลังเลือกชุดอยู่ เจียงเย่ก็พยุงซูเสี่ยวโหรวที่เดินกะเผลกเข้ามา

พอเห็นชุดเหล่านั้น ซูเสี่ยวโหรวก็ถึงกับตาเป็นประกาย เธอร้องอุทานออกมาว่า

“ชุดสวยมากเลย!”

แต่ไม่นาน แววตาของเธอก็หม่นลงอีกครั้ง

“น่าเสียดายที่บ้านฉันยากจน ทั้งชีวิตนี้คงไม่มีวันได้ใส่ชุดสวยแบบนี้!”

คำพูดนี้ทำให้เจียงเย่รู้สึกสงสารเธอจับใจ เขารีบโอบไหล่ซูเสี่ยวโหรวไว้แล้วปลอบว่า

“เสี่ยวโหรว อย่าพูดแบบนี้กับตัวเองเลยนะ เธออยากได้อะไร ฉันจะซื้อให้เธอทุกอย่าง!”

ฉันไม่ได้สนใจทั้งสองคน แต่ซูเสี่ยวโหรวก็ยังคงพูดต่อไม่ยอมหยุด