Todos os capítulos de ไม่เคยถูกรักเลย: Capítulo 11 - Capítulo 20

“แม่จ๋า…” เสียงแหบพร่าของน้องเดียร์น่าดังขึ้นแผ่วเบา ดึงหญิงสาวให้หลุดออกจากภวังค์ที่กำลังถาโถม เธอรีบขยับเข้าไปหาลูกทันที ดวงตาแดงช้ำเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“น้องเจ็บตรงไหนไหมคะคนเก่ง” มือบางลูบแก้มใสอย่างทะนุถนอม“หนูไม่เจ็บเลยค่ะ อันนี้คืออะไร” เด็กน้อยส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะยกแขนที่มีเข็มน้ำเกลือคาอยู่ขึ้นโชว์หัวใจของคนเป็นแม่บีบรัดแน่น เธอฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาแทบจะไหลออกมา“เดี๋ยวก็หายแล้วลูกคนเก่งของแม่ บอกแม่ได้ไหมคะ ว่าทำไมหนูถึงกินเค้ก” เสียงอ่อนโยนกระซิบปลอบ ก่อนจะแกล้งถามเบาๆ“คนจ้วยบอกให้กินค่ะ” เด็กน้อยเม้มปากเล็กน้อยเหมือนกำลังนึก ก่อนจะตอบซื่อๆเพียงได้ยินเท่านั้น แววตาของเธอก็แข็งขึ้นทันที ความโกรธที่กดไว้ลึกๆ ปะทุขึ้นในอกแต่เมื่อหันกลับมาเห็นใบหน้าซีดเซียวของลูก เธอก็รีบกลืนความเดือดดาลลงไป เหลือเพียงรอยยิ้มอ่อนโยนที่ฝืนสร้างขึ้น“ไม่เป็นไรนะ ต่อไปจะกินอะไรต้องถามแม่ก่อนนะคะ”“ค่ะ น้องไม่อยากเจ็บอีก”อีกด้านหนึ่ง พิมารินนั่งก้มหน้าไหล่สั่นบีบน้ำตาให้หยดลงมาอย่างน่าสงสาร เมื่อถูกดิวากรคาดคั้นเอาความจริง“พิมพ์ไม่ได้ตั้งใจจะให้ลูกคุณกินเค้กนะคะ” เสียงเธอสั่นเครือราวกับคนรู้สึ

“แม่จ๋า เราจะไปไหนกันเหย๋อ” เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากเบาะข้างๆ เด็กน้อยชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง รถแล่นไปตามทางยาวไกลออกจากบ้านที่คุ้นเคยทุกที“เราจะไปหาคุณลุงกันค่ะ” เธอกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะฝืนยิ้ม“แล้วทำไมต้องเอาเป๋าโตๆ ไปด้วย” ดวงตากลมใสมองกองสัมภาระด้านหลังอย่างสงสัย เพราะข้าวของของแม่ถูกขนมาหมด“เราจะไปเที่ยวกันไงลูก” เธอพูดเบาๆ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น“ปะป๊าไม่มาด้วยเหย๋อ” คำถามเดิมที่แทงใจทุกครั้ง“ปะป๊าตะ…ปะป๊าไม่ว่างค่ะ” เธอตอบเหมือนทุกครั้งคำเดิมที่ลูกเริ่มคุ้นชิน“แย่จัง ปะป๊าไม่เคยพาพวกเราไปไหนเลยคงไม่รักพวกเราแย้ว” เด็กน้อยทำปากยื่นเล็กน้อยหัวใจของมิณทร์ทิชาเหมือนถูกบีบแน่น แต่แล้วเดียร์น่าก็ลุกขึ้นเข้ามาหาใช้มือเล็กๆ ประคองแก้มแม่ไว้ด้วยมือเล็กๆ ทั้งสองข้าง“หนูจะดูแลแม่จ๋าเองค่ะ” ประโยคสั้นๆ ที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอสั่นไหว“โถ่…ลูกแม่” เธอดึงร่างเล็กเข้ามากอดแน่น จูบลงบนผมนุ่มอย่างห้ามน้ำตาแทบไม่อยู่พอมาถึงบ้าน น้องเดียร์น่าก็หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน แม่บ้านรีบเข้ามารับไปอุ้มต่ออย่างเบามือ กลัวเด็กน้อยจะตื่นทันทีที่ปล่อยลูกสาวให้คนอื่นดูแล มิณทร์ทิชาก็เหมือนหมดแรง

บ้านกลางหุบเขาโอบล้อมด้วยต้นไม้สีเขียวเข้ม ลมเย็นพัดเอื่อยๆ กลิ่นดินชื้นหลังฝนตกยังลอยอวลอยู่ในอากาศ มิณทร์ทิชานั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อน มองลูกสาวตัวน้อยที่กำลังวิ่งเล่นหัวเราะคิกคักกับเด็กข้างบ้าน ดวงตาอ่อนโยนของคนเป็นแม่ฉายแววความสุขที่หาได้ยากในช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้ดังเข้ามาใกล้ ก่อนอินทิราจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ“ทิชาแกจะไม่บอกฉันจริงๆ เหรอว่าใครคือพ่อของลูก”คำถามตรงไปตรงมาทำให้มือที่กำลังจับแก้วชาอยู่ชะงักไปชั่วครู่ แต่เธอไม่ได้หันไปมอง“น้องเดียร์น่าเขาไม่มีพ่อหรอก” คำตอบเรียบเฉยเหมือนพูดถึงเรื่องอากาศ“หมายความว่ายังไง ฉันติดต่อแกออกจะบ่อย แต่ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าแกท้อง แกมีลูกเกิดอะไรขึ้นกันแน่”“พ่อเขาตายไปแล้ว” เธอตอบสั้นๆ สายตายังคงมองลูกที่กำลังยิ้มกว้างอยู่กลางสนามหญ้า“ตายอะไรแม้แต่นามสกุลก็ใช้ของแก ถ้าพี่เมธัสไม่โพสต์ ฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกมีลูก”ความสนใจที่ฉายชัดในแววตานั้นไม่ได้มีเพียงความเป็นห่วง หากยังปนความอยากรู้อยากเห็นและบางอย่างที่คล้ายการเปรียบเทียบ“เรื่องส่วนตัวนะเลยไม่ได้บอกใคร”“ไม่อยากตอบเหรอ หรือว่านอนกับหลายคนจนไม่รู้ว่า

สองปี...ผ่านไปบ้านกลางอ้อมกอดของขุนเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นหญ้าและลมเย็นยามบ่าย เดียร์น่านั่งแกว่งขาอยู่บนชานหน้าบ้าน ดวงตากลมโตมองไปยังทางเดินดินหน้ารั้วราวกับกำลังเฝ้ารอใครบางคน“น้องเดียร์น่าค่ะ ลุงเอาขนมมาฝากค่ะ” เสียงฝีเท้าและเสียงหัวเราะของเด็กดังแว่วมาแต่ไกลณดลยกถุงขนมขึ้นโบกไปมา อีกมือจูงน้องณดาเดินมาด้วย รอยยิ้มอบอุ่นแบบที่เด็กน้อยคุ้นเคยทำให้ใบหน้าหงอยเหงาของเธอสว่างขึ้นทันที“คุณลุง พี่ณดา!” เด็กหญิงรีบลุกขึ้นวิ่งลงจากชานบ้าน เท้าเล็กๆ เปื้อนฝุ่นดินแต่ไม่สนใจ“คุณแม่ไปไหนคะ” ณดลถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับเธอ“คุณแม่ทำข้าวให้น้องกินค่ะ” เดียร์น่าตอบเสียงใส มือเล็กยื่นไปรับขนมอย่างเกรงใจ ก่อนจะยกมือไหว้ตามที่แม่สอนไว้“เราไปเล่นกันไหม เดี๋ยวพี่พาไปดูรังนกหลังบ้าน” ณดามองเดียร์น่าแล้วหัวเราะคิกคักดวงตากลมโตของเดียร์น่าเป็นประกายขึ้นมาทันที แต่เธอก็ยังหันกลับไปมองในบ้านราวกับขออนุญาต ภาพนั้นทำให้ณดลเผลอยิ้มบางๆ เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงมาอย่างดี มีมารยาทและรู้จักรอคอยเสมอ“ไปเล่นเถอะ เดี๋ยวลุงบอกคุณแม่ให้” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม“ขอบคุณนะคะ”เด็กหญิงพยักหน้าหงึกๆ

มิณทร์ทิชาถือถุงขยะออกมาหน้าบ้านในยามเช้า แสงแดดอ่อนลอดผ่านแนวเขา เธอกำลังจะวางถุงลงในถัง แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับบางอย่างที่วางอยู่บนม้านั่งไม้หน้ารั้ว ช่อดอกไม้ช่อโตดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ห่อด้วยกระดาษสีครีมอย่างประณีตเธอขมวดคิ้วมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง ก่อนจะก้าวเข้าไปหยิบขึ้นมาถือไว้ในมือ“ของใครกันนะ” ไม่มีการ์ดไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ที่เธอชอบเป็นพิเศษ ยังไม่ทันได้คิดอะไร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“ทิชาตื่นเช้าจังเลยนะครับ” ณดลเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ทันทีที่เห็นช่อดอกไม้ในมือหญิงสาว รอยยิ้มนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย“ของพี่ดลซื้อมาเหรอคะ คราวหลังไม่ต้องก็ได้นะคะ เปลืองเงินเปล่าๆ” เธอพูดต่อเองเสร็จสรรพ พลางส่งยิ้มขอบคุณตามมารยาท“เอ่อ ครับ” ณดลนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะตอบสั้นๆ น้ำเสียงของเขาเบากว่าปกติ แววตาที่เคยสดใสกลับหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด“ทิชาไปปลุกน้องเดียร์น่าก่อนนะคะ เดี๋ยวจะไปเรียนสาย” เธอพูดพลางอุ้มช่อดอกไม้เข้าไปในบ้าน โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่ายณดลยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นนิ่งสายลมพัดผ่าน แต่ในอกเขากลับหนักอึ้ง คงถึงเวลาที่เขาต