ไม่เคยถูกรักเลย

ดิวากรนั่งนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้าง แสงไฟสีขาวเหนือศีรษะยิ่งขับให้สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดจนแทบจะเป็นหิน แววตาคมเข้มจับจ้องไปยังร่างเล็กที่นั่งตัวเกร็งอยู่ฝั่งตรงข้าม หญิงสาวก้มหน้าแน่น มือสองข้างบีบเข้าหากันจนปลายนิ้วซีด เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นมองใคร ข้างกายเธอเมธัสยืนตระหง่านด้วยความเดือดดาล เสียงของเขาดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง“มึงทำน้องสาวกูท้อง แล้วยังจะให้ไปทำแท้ง มึงยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าวะ!”คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางอก ดิวากรเม้มปากแน่น สายตาที่เคยมองอดีตเพื่อนรักด้วยความไว้ใจ บัดนี้มีแต่ความชิงชังและเจ็บแค้น“มึงกับน้องสาวมึงรวมหัวกันหลอกกูใช่ไหม แย่งแฟนกูไปไม่พอยังต้องการอะไรอีก” เขาเอ่ยเสียงต่ำแต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์“นั่นมันเรื่องของกูกับมึง แต่กับทิชา...” เมธัสชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะสวนกลับอย่างไม่ลดละ“อยากให้กูรับผิดชอบก็ไปตรวจดีเอ็นเอมา!” ดิวากรตะคอกลั่นเสียงนั้นดังจนมิณทร์ทิชาสะดุ้งทั้งตัวไหล่บางสั่นไหว น้ำตาที่กลั้นไว้มานานไหลหยดลงบนหลังมือ เธอยิ่งก้มหน้าลงต่ำเหมือนอยากจะหายไปจากตรงนั้น“ตรวจบ้าตรวจบออะไร ทิชาเพิ่งท้องได้สองเดือน!” เมธัสสวนกลับทันควัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนที่ร่างบอบบางของพิมารินจะผลักบานประตูเข้ามาอย่างระมัดระวัง ห้องทำงานกว้างใหญ่ยังคงเย็นชาราวกับเจ้าของมันไม่มีผิดดิวากรไม่ได้เงยหน้าทันที เขายังคงเซ็นเอกสารต่อราวกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่มีตัวตน จนกระทั่งเธอเอ่ยเสียงสั่น“พิมพ์ดีใจมากที่คุณให้เข้าพบ”“ว่ามาสิ” ปลายปากกาหยุดนิ่ง เขาวางมันลงช้าๆ ก่อนเงยหน้าขึ้น สายตาคมเข้มมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์“เรื่องวันนั้นพิมพ์ขอโทษ เมธัสเขาหลอกล่อพิมพ์ พิมพ์ไม่ได้ตั้งใจ” น้ำตาไหลลงมาอย่างพอเหมาะพอดี มือบางยกขึ้นปาดเบาๆ ตามแบบที่เธอใช้เสมอ แต่ครั้งนี้มันไม่ทำให้หัวใจของเขาไหว“มันหลอกล่อท่าไหนล่ะ ถึงไปอยู่บนเตียงด้วยกัน” น้ำเสียงเรียบเฉยจนเหมือนมีคมมีดซ่อนอยู่“เมธัสเขาวางยาพิมพ์ ฮึก พิมพ์ไม่ได้ยินยอม” พิมารินสะอึกเล็กน้อยก่อนรีบตอบชายหนุ่มกำหมัดแน่นเส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นชัดเจน ภาพในคืนนั้นย้อนกลับมาในหัวเขาอย่างห้ามไม่ได้เรื่องของเขากับมิณทร์ทิชาที่ยังคงตามหลอกหลอนเขาจนถึงทุกวันนี้พิมารินจ้องกระดาษในมือเหมือนมันเป็นของร้อนตัวอักษรสีดำคมกริบ แทบจะแทงเข้าตา“นี่อะไรกันคะ!” เสียงเธอสั่นทั้งโก

ห้องพักผู้ป่วยมิณทร์ทิชานอนตะแคงหันหน้าเข้าหาหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนตกกระทบใบหน้าซีดเซียวของเธอ“คุณผู้หญิงกินผลไม้ไหมคะ ป้าไปล้างให้” ป้าอ้อยพูดพลางจัดหมอนให้สูงขึ้นอย่างเบามือ ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เธอแทบไม่ได้หลับ เพราะคอยดูอาการหญิงสาวตลอด“ป้าอ้อยกลับไปดีกว่าค่ะ ทิชาอยู่คนเดียวได้” เธอยิ้มบางๆ ทั้งที่แววตาอ่อนล้า“ได้ยังไงคะ หมอบอกให้นอนอยู่เฉยๆ ห้ามลุกไปไหนนะคะไม่มีคนดูแลจะลำบากเอา” น้ำเสียงของป้าอ้อยทั้งดุทั้งอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน“สักพักพี่เมธัสคงมาถึงค่ะ” เธอพูดเหมือนปลอบอีกฝ่าย แต่ในใจกลับรู้ดีว่าใครอีกคนคงไม่มาก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบในห้องพักฟื้น“คุณเมธัสน่าจะมาแล้ว เดี๋ยวป้าจะลงไปหาซื้อของก่อนนะคะ” ป้าอ้อยยิ้มพลางเดินไปเปิดประตู แต่พอเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าห้องรอยยิ้มก็ชะงักเล็กน้อย“คุณดฤณ ป้าจะออกไปซื้อของค่ะ”“เชิญ” เขาตอบสั้นๆ แล้วเบี่ยงตัวให้หญิงสูงวัยเดินผ่าน ก่อนจะก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเรียบนิ่งกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยตามตัวเขาเข้ามา มิณทร์ทิชานอนหันหลัง

ค่ำคืนเงียบสงบมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมตรงหัวเตียง น้องเดียร์น่าหลับสนิทในอ้อมแขนของแม่ ร่างเล็กหายใจสม่ำเสมอเหมือนนางฟ้าตัวน้อยดิวากรยืนพิงกรอบประตูมองภาพนั้นอยู่นาน สายตาคมกริบอ่อนลงอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว มิณทร์ทิชานอนตะแคงกอดลูกไว้แน่นเหมือนกลัวว่าใครจะมาแย่งไปเขาเดินเข้าไปช้าๆ ระวังไม่ให้เสียงฝีเท้าดัง ก่อนจะค่อยๆ ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นจากเตียงอย่างแผ่วเบา หญิงสาวขยับตัวนิดหนึ่งแต่ก็ยังไม่ตื่น ศีรษะเล็กซบลงกับอกกว้างโดยอัตโนมัติเขาพาเธอไปอีกห้องหนึ่ง วางลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอมมือหนาเลื่อนเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าออก สายตาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เผยอเล็กน้อยยามหลับความรู้สึกที่พยายามกดทับมานานกลับไหลบ่าขึ้นมา ปลายนิ้วสากแตะไล้ต้นขาเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าบางอย่างเผลอตัว“อืม…” เสียงครางแผ่วเหมือนคนกำลังฝันทำให้เขาชะงัก เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดขึ้น ดวงตาหวานยังพร่าเลือน“อ๊ะ…” เธอสะดุ้งเมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ตรงหน้า“อย่าร้อง” เสียงทุ้มกระซิบใกล้ๆ“คุณดฤณทำอะไร” มือเล็กดันอกเขาไว้ แต่แรงนั้นแทบไม่มีผลอะไรเลยเขาจ้องเธอเหมือนจะค้นหาคำตอบบางอย่างจากแววตาคู่นั้น แต่ไม่ยอมลุก

ดิวากรเพิ่งรู้ว่าคำว่าเลี้ยงลูก มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย จากที่คิดว่าแค่นั่งเฝ้าเฉยๆ เด็กคงเล่นของเล่นไปเอง แต่เดียร์น่ากลับเดินเตาะแตะไปทั่วห้อง พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด หยิบโน่นจับนี่ทุกอย่างที่ขวางหน้า“ปะป๊า ดูนี่”“ปะป๊า หนูหิวนม…”“ปะป๊า อุ้ม…”เสียงเล็กๆ เรียกเขาซ้ำไปซ้ำมา จนสุดท้ายชายหนุ่มที่เคยนั่งประชุมทั้งวันไม่เคยเหนื่อย กลับต้องทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา หายใจแรงเล็กน้อย“คุณดฤณคะมีแขกมาขอพบค่ะ”“ใคร” เขาเงยหน้าขึ้นทันที“คุณพิมารินค่ะ”คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างหงุดหงิด ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ผู้หญิงคนนี้ก็ยังวนเวียนกลับมาเหมือนเดิม“ให้ไปรอที่ห้องรับแขก” เขาลุกขึ้นจากโซฟา ชายหนุ่มยังไม่ทันก้าวพ้นห้อง มือเล็กๆ ก็จับชายกางเกงเขาไว้แน่น“ปะป๊าไปหนาย…”“ปะป๊าจะไปหาเพื่อน” เขาก้มลงมองลูก“ปายด้วยนะคะ ไม่ดื้อน้า…” เด็กน้อยทำปากยื่นทันที ก่อนจะยกมือขึ้นอ้อนดวงตากลมใสกะพริบปริบๆ เป็นการออดอ้อน และมันก็ได้ผล“ก็ได้” เขาช้อนอุ้มลูกขึ้นแนบอกอย่างไม่รู้ตัวว่าตัวเองทำมันได้คล่องขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก เดียร์น่าหัวเราะคิกคัก ซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง“ปะป๊าหอม”ที่ห้องรับแขกพิมารินลุกขึ้นยืนทันท