Todos os capítulos de ไม่เคยถูกรักเลย: Capítulo 21 - Capítulo 30

“แม่จ๋าทำไมปะป๊าไม่มากับเราด้วยคะ”คำถามใสซื่อทำให้มือที่จับพวงมาลัยของหญิงสาวสั่นนิดหนึ่ง มิณทร์ทิชาฝืนยิ้มผ่านกระจกมองหลัง“ปะป๊าต้องทำงานที่กรุงเทพค่ะ คงไม่ได้มาหาน้องบ่อยๆ” เธอไม่รู้จะต้องบอกลูกสาวยังไงให้เด็กน้อยเข้าใจในสิ่งที่ผู้ใหญ่ทำเดียร์น่าพยักหน้าเบาๆ เหมือนเข้าใจ แต่ก็ยังเอียงคอถามต่อ “แม่จ๋าโกรธปะป๊าเหรอคะ ถึงไม่อยู่ด้วยกัน”“แม่จ๋าไม่ได้โกรธค่ะ ผู้ใหญ่บางคนแค่อยู่บ้านเดียวกันไม่ได้ แต่ก็ยังรักลูกเหมือนเดิม” เธอตอบนุ่มนวล พยายามให้เสียงมั่นคงที่สุด“เพื่อนที่โรงเรียนไม่มีปะป๊าเหมือนน้องเลยค่ะ แต่เขาบอกว่าปะป๊าทิ้งไป” เด็กหญิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่ออย่างไร้เดียงสา“ปะป๊าไม่มีทางทำแบบนั้นกับน้องเดียร์น่าค่ะ” เธอชะลอรถเล็กน้อยก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด“น้องไม่เข้าใจเป็นปะป๊าต้องอยู่ด้วยกันสิคะ แต่หลายปีมาแล้ว เราปะป๊าก็ไม่มาหาพวกเราเลย”“หนูโตขึ้นจะเข้าใจเอง” เธอเสริมเบาๆ เหมือนพูดกับลูก และเหมือนพูดกับหัวใจตัวเองดิวากรไม่คิดยอมแพ้ง่ายๆ เช้าวันรุ่งขึ้นเขาออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง ตั้งใจจะไปขอทำหน้าที่พ่อด้วยการไปส่งลูกที่โรงเรียนสักครั้ง แต่สุดท้ายก

“ทิชาพี่เจ็บจริงๆ นะ”“กลับไปได้แล้ว หมดเวลาของคุณแล้ว”คำพูดของเธอเย็นชาจนเหมือนกำแพงสูงที่เขาไม่สามารถข้ามไปได้ แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมแพ้“ทิชาพี่ขออยู่ต่อได้ไหม” เขามองหน้าเธออย่างคาดหวัง เขาแค่อยากอยู่ใกล้เธอให้นานกว่านี้อีกนิด“ไม่ได้เชิญ!” หญิงสาวตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด“ทิชา” เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธออีกก้าว“อย่าเข้ามา” น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนทันที มือบางยกขึ้นเหมือนจะห้ามเขาไว้ จู่ๆ ความรู้สึกพะอืดพะอมก็แล่นขึ้นมาจนเธอต้องเม้มปากแน่น“เป็นอะไร” เขาเห็นท่าทางผิดปกติก็รีบถาม“ถอยออกไปให้ห่างๆ อุ้บ”ยังพูดไม่ทันจบหญิงสาวก็รีบเอามือปิดปากแล้วหันหลังไปทางพุ่มไม้ข้างบ้าน ก่อนจะอาเจียนออกมา เขาตกใจทันทีรีบเดินเข้าไปหา“ทิชา!” ชายหนุ่มรีบลูบแผ่นหลังเธอทันทีด้วยความตกใจ แต่เพราะความลนลานมือใหญ่ดันลูบขึ้นแทนที่จะลูบลง“ทำบ้าอะไร ลูบลงสิ!” เธอหันมาดุเสียงหงุดหงิด ทั้งยังต้องรีบเอามือปิดปากไว้เพราะยังคลื่นไส้ไม่หาย“อะ…อ๋อ ได้ๆ”ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนท่าทาง มือใหญ่ลูบแผ่นหลังเธอเบาๆ จากบนลงล่างอย่างที่ควรจะเป็น สีหน้าดูร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด“ทิชาเป็นอะไรทำไมอยู่ๆ ถึงอาเจียน” เขาถามเสียงเครียด พลา

กรุงเทพมหานครเพล้ง!ภายในคอนโดหรูใจกลางเมืองเสียงกรีดร้องโวยวายดังลั่นห้อง ตามมาด้วยเสียงข้าวของกระแทกพื้นแตกกระจายไม่หยุด แจกันแก้วราคาแพงถูกปาใส่กำแพงจนแตกละเอียด“ทำไมดฤณถึงกลับไปง้อเมียเก่า!”พิมารินตะโกนลั่นดวงตาแดงก่ำเพราะความโกรธและความคับแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก มองภาพที่อยู่ในมือถืออยู่อย่างนั้น“โง่ที่สุด!” เธอกวาดแขนปัดของบนโต๊ะลงพื้นอีกครั้ง เสียงแก้วและจานกระทบกันดังระงมหลายปีที่ผ่านมาเธอเป็นฝ่ายตามง้อเขา หวังแค่ว่าอีกฝ่ายจะใจอ่อน เพราะเมื่อก่อนดิวากรนั้นรักเธอมากตามใจทุกอย่างแต่สุดท้ายเขากลับไปหาผู้หญิงคนนั้น เมียเก่าที่เขาเคยบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา มือเรียวกำแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ“พวกมึงต้องไม่มีความสุขสิ…” เสียงของเธอสั่นด้วยความโกรธในความคิดของพิมารินคนที่ควรยืนอยู่ข้างดิวากรตอนนี้ต้องเป็นเธอ ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น เธอพลาดเพียงครั้งเดียว แต่เขากลับไม่เคยยอมให้อภัยเธอเลย“ทำไม! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย” น้ำตาไหลลงมาตามแก้มอย่างไม่รู้ตัว สายตาของเธอค่อยๆ เปลี่ยนจากความเสียใจเป็นความแข็งกร้าว“เขาต้องกลับมารักฉัน” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะยกยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความค

“แม่จ๋าน้องกลัวจัง” เดียร์กอดแม่แน่นตัวสั่นเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองไปยังร่างชายสูงใหญ่หลายคนที่ยืนเฝ้าอยู่รอบๆ ห้อง“ไม่ต้องกลัวนะคะ แม่อยู่นี่ ไม่มีใครทำอะไรหนูได้” เธอกอดลูกสาวแน่น แม้หน้าอกจะเจ็บแปลบทุกครั้งที่หายใจ จากแรงกระแทกตอนรถตกข้างทาง แต่เธอก็ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง ไม่ยอมให้ลูกเห็นความอ่อนแอ“เขาจะทำอะไรเราเหรอแม่จ๋า” เด็กน้อยถามเสียงสั่น“เดียร์อย่าหันไปมองนะคะ มองแค่หน้าแม่ก็พอ” เธอพูดพลางลูบศีรษะลูกเบาๆ แม้ในใจจะหวาดกลัวไม่ต่างกัน แต่ก็พยายามปลอบตัวเองให้ตั้งสติไว้ตลอดเวลาทันใดนั้นเสียงลูกบิดประตูถูกเปิดออก ทำให้ชายฉกรรจ์ที่ยืนเฝ้าต่างขยับตัวเล็กน้อยตามมาด้วยร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ“คุณพิมาริน”หญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาหยุดฝีเท้า ก่อนจะหัวเราะเยาะเบาๆ จ้องมองสองแม่ลูกด้วยสายตาที่แสนเกลียดชัง เด็กผู้หญิงหน้าตาถอดแบบดิวากรออกมาเกือบ 100%“ยังจำชื่อฉันได้ด้วยเหรอ อีหน้าด้าน” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “แกแย่งแฟนฉันไป แล้วยังปล่อยท้องเพื่อจับผู้ชายอีก”สายตาของพิมารินเหลือบมองเด็กน้อยในอ้อมแขนของมิณทร์ทิชาด้วยความเกลียดชัง“คุณพูดอะไรข

“ปะป๊าขา แม่จ๋าหลับไปนานจังเลย” เดียร์น่านั่งมองแม่ที่นอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้ ตั้งแต่เมื่อวานเธอก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเล่นกับลูกสาวเลย“แม่จ๋าเหนื่อย ให้แม่พักผ่อนก่อนนะคะ” เขาลูบศีรษะลูกเบาๆสายตาของเขาหันกลับไปมองใบหน้าซีดเซียวของมิณทร์ทิชาอย่างเงียบงันสำหรับเขาแล้ว แค่เธอยังมีลมหายใจอยู่ก็ถือเป็นของขวัญที่มีค่าที่สุดแล้ว“ปะป๊าพาแม่จ๋ากับน้องกลับบ้านได้ไหมคะ” เดียร์น่าหันมองพ่ออีกครั้งก่อนจะถามเสียงเบา“บ้านไหนคะ”“บ้านที่เราเคยอยู่”“น้องไม่ชอบที่นี่เหรอ” เขามองลูกสาวอย่างสงสัย เด็กน้อยส่ายหน้าเบาๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเศร้า“น้องอยากอยู่ใกล้ปะป๊าอยู่กับคุณลุงด้วย น้องไม่อยากไปโรงเรียนเพื่อนชอบล้อว่าน้องไม่มีพ่อ”คำพูดนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจของชายหนุ่มทันที แต่ในจังหวะเดียวกันเปลือกตาของมิณทร์ทิชาค่อยๆ ขยับ ก่อนที่หญิงสาวจะเริ่มได้สติเธอได้ยินบทสนทนาของสองพ่อลูกอย่างชัดเจน คำพูดของลูกสาวทำให้หัวใจของคนเป็นแม่เจ็บหน่วง หญิงสาวกะพริบตาช้าๆ น้ำตาคลอขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว“เดียร์น่ากลับบ้านกับลุงดีกว่านะ” เมธัสเดินเข้ามาอุ้มหลานสาวขึ้นจากเก้าอี้ เด็กน้อยรีบกอดคอเขาไว้ทันที“น้องอ