Lahat ng Kabanata ng หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น: Kabanata 91 - Kabanata 100

๙๐สะสมความแค้นเท่าภูเขา จิ่งหรง หยูหานเดินออกมารับอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ที่กระโดดลงจากม้าก็เดินเข้าคุกหลวง ท่วงท่าการเดินดูทรงพลัง พร้อมที่จะปลิดชีพศัตรูมากกว่าเค้นความศัตรู เพื่อให้ไม่เป็นการเสียเวลา หยูหานรายงานผลการทำงานระหว่างที่เดินเข้าไปด้านในคุกหลวงด้วย“กู่อันพาสตรีทั้งหลายกลับส่งถึงจวนอย่างปลอดภัยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทุกคนอาศัยอยู่ที่เมืองหลวงจึงใช้เวลาไม่มาก สตรีที่หายไปวันนี้ดีหน่อยตรงที่ทางบ้านใกล้เรือนเคียงไม่สงสัย แต่คนที่หายไปหลายวันค่อนข้างได้รับการต้อนรับที่ไม่อบอุ่นเท่าไร บางคนหายไปก่อนวันแต่งงานย่อมไม่เป็นที่น่าพอใจของฝ่ายชายพ่ะย่ะค่ะ ที่เหลือก็มีปัญหาคล้ายกัน”นี่มิใช่สิ่งที่เหนือการคาดหมายของอ๋องกงซุนหยุนไฮ้นักจึงเป็นสาเหตุที่เขาให้ความสำคัญกับการปิดข่าว เพราะหวั่นกระทบต่อชื่อเสียงของสตรี“ขอเปิ่นหวางคิดเรื่องนี้ก่อน หากมีใครคนใดคนหนึ่งถูกไล่ออกจากบ้าน คาดว่าสถานที่ที่พวกนางไปย่อมไม่พ้นเป็นสำนักช

๙๒ท่านอ๋องทำให้หม่อมฉันเสียคน ตุบ!เจ้าของนามกระโดดลงพื้นหลังจากที่หญิงสาวหาตนเจอแล้ว แม้น้ำหนักเท้าของอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ตอนที่เท้ากระทบลงพื้นจะไม่ดังนักแต่ก็ไม่ได้เบาจนไม่ได้ยินเสียงเลย!“เบา ๆ เพคะท่านอ๋อง ประเดี๋ยวเฉาเฉ่าได้ยินก็เอาไปฟ้องท่านพ่อกันพอดี ยิ่งเมื่อคืนท่านพ่อบอกว่าท่านอ๋องทำให้หม่อมฉันเสียคนด้วย…มาคิดดูแล้วที่ท่านพ่อกล่าวก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล”ปลายเสียงจูซานเฉียวอุบอิบ ๆ แต่มีหรือที่อ๋องกงซุนหยุนไฮ้จะไม่ได้ยินเสียงนาง “หากการที่เปิ่นหวางลอบเข้ามาหาเจ้าเป็นเรื่องเหลวไหล เช่นนั้นเปิ่นหวางก็ขอยอมรับว่าทำให้เจ้าเสียคนจริง ๆ ทำอย่างไรได้ คนมันหักห้ามใจตัวเองไม่ได้ ถึงบอกเจ้าว่า ยอมให้เปิ่นหวางขอสมรสพระราชทานเถิด”จูซานเฉียวไม่ป

๙๔ไม่เคยอยากเป็นคนไม่เอาถ่าน (เท่านี้มาก่อน)  จูซานเฉียวในชุดทำครัว มัดแขนเสื้อทั้งสองข้างด้วยเชือกที่คล้องคอเอาไว้กำลังช่วยมารดาหั่นแตงกวา อาหารเที่ยงต้อนรับท่านยายเซียงไช่กัวน่ายเหมี่ยวที่กำลังปรุงน้ำแกงผักดองอยู่หันมาเห็นบุตรสาวกำลังตั้งใจหั่นแตงกวาก็ส่งยิ้มเอ็นดูให้ สั่งสาวใช้มายกหม้อลงจากเตาเมื่อรสชาติผักดองเข้ากับน้ำแกงแล้ว“เดี๋ยวใกล้เที่ยงแล้วก็อุ่นอีกรอบ ไม่ต้องเดือดมากพอให้อุ่นก็พอ”“เจ้าค่ะฮูหยิน”สาวใช้ฝ่ายงานครัวรับคำ กัวน่ายเหมี่ยวสั่งแม่ครัวให้ทำอาหารอย่างอื่นเพิ่มอีกสักอย่างพร้อมให้ช่วยเหลือคุณหนูทำหมูห่อแตงจนเสร็จ“เสี่ยวเฉียว ทำเสร็จแล้วก็กลับไปอาบน้ำแต่งกายงาม ๆ เล่า เจ้าลงครัวทั้งที ท่านยายต้องปลื้มใจแน่”กัวน่

๙๖ชอบกระโจนเข้าหาอันตราย         อ๋องปีศาจฉายานี้มิได้ได้มาเพราะเรื่องการรบเท่านั้น แม้แต่เรื่องการเดินทาง ความเร็วของเขายังไม่ต่างจากปีศาจ ควบม้าแทบทั้งวันทั้งคืน มีพักม้าบ้างไม่กี่ชั่วยามก็เดินทางต่อ เพียงสองวันเท่านั้น เขาก็พาร่างที่ยังมีกำลังเหลือล้นมาสืบความได้ถึงต้าอู่จิ่งหรงคนเดียวที่ตามอ๋องหนุ่มมามีสีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นเจ้านายยังมีพละกำลังเหลือล้น...เขาก็มีแรงฮึดที่จะทำงานต่อ!อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ จิ่งหรงขี่ม้าเข้ามาทางชายป่าก่อนเข้าเมืองหลวงต้าอู่ สถานที่นัดพบหยูหานที่เดินทางล่วงหน้ามาก่อน ยามนี้หยูหานเฝ้ารอเจ้านายอยู่บนต้นไม้สูง เมื่อเห็นร่างคุ้นตาเข้าสู่ครรลองสายตาก็ส่งเสียงก่อน ป้องกันอาวุธลับจากอ๋องกงซุนหยุนไฮ้เมื่อแน่ใจว่าตนจะปลอดภัยจากอาวุธลับแล้วก็กระโดดลงจากต้นไม้ คุกเข่าทำความเคารพอย่างนอบน้อม

๙๘เมื่อปีศาจร่วมมือกัน           ...!!!          บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ประหนึ่งถูกหยุดเอาไว้ด้วยประโยคหยุดโลกเมื่อครู่ แม้แต่นักดนตรียังหยุดการแสดงโดยที่ยังไม่ได้รับคำสั่งจากนายเหนือหัว          ตอนนั้นเองที่อ๋องหนุ่มรู้ตัวว่ากล่าวอันใดไป!          ใบหน้าหล่อเหลาหันมาส่งยิ้มบางเบาให้ฮ่องเต้หนานกงฮั่น หัวเราะกลบเกลื่อนการกระทำเมื่อครู่          “จูซานเฉียว นางเป็นญาติผู้น้องของพี่หญิง เปิ่นหวางกลัวพี่หญิงทุกข์ใจ หากนางมีข่าวเสียหาย ไม่แปลกที่จะแสดงท่าทางเมื่อครู่ออกไป”          ฮ่องเต้หนานกงฮั่นใช้สายตาของคนที่อายุมาก