Lahat ng Kabanata ng หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น: Kabanata 81 - Kabanata 90

๗๙ขอบคุณสำหรับความอบอุ่นสามวันผ่านไป…เนื่องจากสถานการณ์คลี่คลายแล้ว จูซานเฉียวจึงได้รับอนุญาตจากบิดาให้เข้าวังหลวงได้ ตอนที่นางมาถึงตำหนักจูหราน ทุกคนกำลังสนทนาเรื่องการประหารนักโทษชาวยุทธภพกันอยู่ นางในฐานะที่เป็นผู้ใกล้ชิดจูกังเจิ้ง ใต้เท้าพิพากษาคดีนี้จึงโดนดึงเข้าบทสนทนาได้อย่างลื่นไหล“ซานเฉียว เข้าวังมาได้สักทีนะเจ้า เป็นอย่างไรบ้าง วันที่ประหารนักโทษ เจ้าได้ไปชมการประหารด้วยหรือไม่”จูซานเฉียวยังไม่ได้เข้ามานั่งข้างเก้าอี้ตัวประจำของตนก็โดนหยางยี่เหรินตัวแทนกลุ่มกล่าวถาม คนถูกตั้งคำถามสำรวจสีหน้านางกำนัลอีกหลายคนก็เห็นว่าพวกนางต่างมีความสงสัยอยู่ในแววตาองค์หญิงกงซุนหมิงจูก็เป็นไปกับเขาด้วย! “หม่อมฉันไม่ได้อยู่ตอนที่ประหารชีวิตเพคะองค์หญิง แต่อยู่ตอนที่อ่านคำพิพากษา หลังจากนั้นท่านอ๋องก็มาส่งหม่อมฉันที่จวนเพคะ”จูซานเฉียวพูดประโยคเมื่อครู่ราวกับเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ ตรงข้ามกับคนที่ได้ยินคำพูดของนางที่ยามนี้เขินตัวบิดกันแล้ว แม้แต่องค์หญิงกงซุนหมิงจูก็ไม่อาจหุบยิ้มได้“กล่าวโดยหน้าไม่เปลี่ยนสีเลยสักนิด ราวกับว่าหยุนไฮ้ไปส่งเจ้าแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง”จูซานเฉียวกะพริบตาปริบ

๘๑เปิ่นหวางก็เอาชนะมันไม่ได้(๑) จูซานเฉียวเอียงคอเมื่อไม่เข้าใจในคำพูดนี้“อันใดนะเพคะ”จนกระทั่งมือหนายื่นมาจับปลายคางและรั้งท้ายทอยเอาไว้ ยึดใบหน้างามไม่ให้หันหนี แนบริมฝีปากบางเข้ากับริมฝีปากนุ่มสีหวาน สอดลิ้นเข้ามาภายในโพรงปากจังหวะที่นางเผยอริมฝีปากตั้งคำถาม ควานหาความหวานจากต้านเกาที่นางเพิ่งทานเข้าไป ดูดดึงสองสามครั้งแล้วค่อย ๆ ผละออกมองสีหน้าหญิงสาว...!!!ร่างงามแข็งทื่อยังคงดึงสติกลับมาไม่ได้ แม้แต่ตอนที่อ๋องหนุ่มกล่าวว่ายังสัมผัสรสชาติไม่ได้แล้วจรดริมฝีปากอีกครั้ง นางถึงได้สติในตอนที่ริมฝีปากบางดูดดึงปลายลิ้น“อื้อ~”นางดันอกเขาออก ทว่าอ๋องหนุ่มกลับดื้อดึง ตรึงท้ายทอยนางเอาไว้ รีบตักตวงในตอนที่ยังมีโอกาสจูซานเฉียวออกแรงดันมากขึ้น ความพยายามของนางไม่มีความหมาย เพราะยิ่งนางขัดขืนมากเท่าไร ริมฝีปากยิ่งถูกล่วงล้ำมากขึ้นเท่านั้นในตอนนั้นเองที่นางกระทำการบังอาจ ใช้เล็บจิกลำคอเขา จนอ๋องหนุ่มยอมผละริมฝีปากออก“ทำร้ายเชื้อพระ

๘๓ เพราะคำพูดนั้นเปิ่นหวางถึงอยู่ที่นี่ ‘มิใช่นอนผวาอยู่คนเดียว’ คำนี้คือแรงจูงใจให้อ๋องหนุ่มกระทำตนเป็นโจรเด็ดบุปผา ลอบเข้าห้องนอนสตรีในยามวิกาล ท่าทางของพระเชษฐากวนความคิดเขาไม่พอ รสสัมผัสของนางยังกวนความคิดเขา แม้แต่ในยามหลับตาก็เห็นเป็นภาพนาง! “จูซานเฉียว เปิ่นหวางมาถามความรับผิดชอบ เจ้าจะรับผิดชอบการกระทำของตนเองอย่างไร” “หม่อมฉันทำอันใดเพคะ” เพื่อแสดงให้นางได้เห็นซึ่งหน้าโดยไม่พึ่งการอธิบายทางคำพูด มือหนาแหวกม่านมุ้งออกแล้วคร่อมทับร่างนางไว้ “ท่านอ๋อง! ทำอันใดเพคะ” “เปิ่นหวางไม่ขืนใจเจ้าแน่ แต่…เปิ่นหวางอยากสัมผัสเจ้าให้ลึกซึ้งกว่านี้ เราไปขอสมรสพระราชทานฝ่าบาทกันดีหรือไม่” จูซานเฉียวส่ายหน้าในทันที “หากเป็นเพราะความใคร่ หม่อมฉันไม่ตกลงเพคะ หากท่านอ๋องมีความต้องการตามฉบับบุรุษ หม่อมฉันแนะนำให้พระองค์เรียกหานางกำนัลอุ่นเตียง” อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ผละตัวออกจากหญิงสาวในทันที ถามนางย้ำเสียงเข้ม “เจ้าว่าอย่างไรนะ!” “หม่อมฉันแนะนำให้ท่านอ๋องเรียกหานางกำนัลอุ่นเตียงเพคะ หม่อมฉันมิใช่ที่ระบายความใคร่ของใคร” “แต่เปิ่นหวางคือบุรุษที่เจ้าหลงใหล หากในอนาคตเราแต่งงานกันไป เจ้าก็จะม

๘๕คนแรกที่คิดถึงเมื่อยามต้องการความช่วยเหลือจูซานเฉียวกลับจวนทันทีหลังจากที่รับอาหารเช้ากับองค์หญิงเสร็จ นางชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นกู่่อันยืนรออยู่หน้าประตูพระราชวัง“กู่อัน มิใช่ว่าเจ้ากลับไปตั้งแต่ท่านอ๋องกลับมาแล้วหรือ...หรือว่าตามเสด็จท่านอ๋องเข้าวัง” ตั้งคำถามพร้อมกวาดตามองหาเจ้าของร่างสูง“คารวะคุณหนู ท่านอ๋องให้ข้าน้อยติดตาม คอยอารักขาคุณหนูขอรับ หน้าพระราชวังไม่มีรถม้าตระกูลจูเลย คุณหนูจะกลับจวนหรือขอรับ”“ใช่ องค์หญิงให้รถม้าของวังหลวงไปส่งข้า”กู่อันพยักหน้ารับคำแล้วกล่าวว่าจะเป็นองครักษ์คอยติดตามอารักขาให้ถึงจวน จูซานเฉียวไม่อยากเสียเวลาอยู่ตรงนี้นานจึงพยักหน้ายินยอมให้กู่อันติดตามแต่โดยดีจูซานเฉียวนั่งรถม้าคันเล็กของพระราชวังกลับจวน ใช้เวลาราวหนึ่งเค่อรถม้าก็แล่นมาจอดด้านหน้าจวนตระกูลจูโดยมีสาวใช้ชั้นรองในจวนรีบเข้ามาช่วยนางลงจากรถม้า“ท่านแม่เล่า”“เรียนคุณหนู ฮูหยินไปบ้านท่านยายคุณหนูนอกเมืองเจ้าค่ะ”“บ้านท่านยายที่นอกเมือง!”จูซานเฉียวขึ้นเสียงจนสาวใช้ห่อตัวด้วยตกใจกับท่าทางของนายสาว เมื่อจูซานเฉียวปรับอารมณ์ได้ก็ยื่นมือไปจับไหล่สาวใช้ ไม่ขอโทษแต่เอ่ยเสียงอ่อนลง“ไ

๘๗เปิ่นหวางจะให้คนพากลับทั้งร่าง สองแม่ลูกโผเข้าหากัน ประคองกอดกันแนบแน่น กัวน่ายเหมี่ยวกอดบุตรสาวด้วยความรู้สึกที่ชาตินี้จะไม่ได้เจอนางอีกแล้ว เช่นเดียวกับจูซานเฉียวที่กอดมารดาแน่น เป็นการย้ำกับตนเองว่าคนที่นางกำลังสวมกอดอยู่นี้ ปลอดภัย อยู่ในอ้อมกอดนางแล้ว“เสี่ยวเฉียว แม่คิดว่าจะไม่ได้เจอเจ้าอีกแล้ว”“ท่านแม่ ข้าดีใจที่ท่านแม่ไม่เป็นอันใด ข้าดีใจที่เลือกเชื่อสัญชาตญาณของตนเอง หาท่านแม่จนเจอ”จูซานเฉียวดันตัวมารดาออก ดูให้แน่ใจว่าคนในอ้อมกอดตนคือมารดาจริง ๆ เมื่อแน่ใจแล้วว่าเป็นกัวน่ายเหมี่ยวจริงก็สวมกอดมารดาอีกครั้งเต็มรัก!“เฉียวเอ๋อร์พาฮูหยินกลับรถม้าเถิด เปิ่นหวางจะไปส่งที่รถม้า”อ๋องกงซุนหยุนไฮ้เห็นสาวชาวบ้านเดินออกมาจากกระท่อมกันเกือบทุกคนแล้ว ยอมเสียมารยาทขัดจังหวะพาซึ้งของทั้งคู่ ไม่ประสงค์ให้ส