جميع فصول : الفصل -الفصل 80

๖๙ลองคิดให้ดีว่าพี่พูดถูกหรือไม่ ตุบ!จูซานเฉียวหล่นตุบลงบนเตียงตนเองหลังจากที่ร่างหมุนวนเหวี่ยงไปตามสถานที่อยู่พักหนึ่ง ดวงตาคู่งามกวาดมองโดยรอบก็เห็นว่าตอนนี้กลับมาอยู่ห้องนอนของตนเช่นเดิมแล้ว“กลับจวนมาจนได้ แต่ห้องมืดเช่นนี้หรือเป็นเพราะว่าท่านอ๋องให้เหตุผลว่าเราอยู่วังหลวง…ต้องใช่แน่ ๆ”เมื่อให้เหตุผลกับตัวเองได้แล้ว จูซานเฉียวก็เอนกายลงนอนเตียงนุ่ม ไม่คิดเปลี่ยนชุดเพราะเหนื่อยเกินกว่าจะสู้รบกับเสื้อผ้าที่ใหญ่กว่าตัว คืนนี้นางเข้านอนพร้อมชุดตัวนี้ ทำเอาเฉาเฉ่าที่เข้ามาทำความสะอาดห้องเช่นยามเช้าของทุกวันสะดุ้งตกใจนางเกือบกรี๊ดร้องที่เห็นร่างในชุดบุรุษอยู่บนเตียงคุณหนู จนกระทั่งมองใบหน้าจูซานเฉียวชัด มือทิ้งอุปกรณ์ทำความสะอาด วิ่งเข้าไปหาจูซานเฉียว ดึงนางให้ขึ้นมาจากเตียงทั้งที่นางยังหลับตาอยู่“คุณหนู! คุณหนูมาตั้งแต่เมื่อไรเจ้าคะ เหตุใดไม่มีผู้ใดทราบ แล้วนี่สวมชุดบุรุษมาได้อย่างเจ้าคะ”“อื้อ~หม่อมฉันยังนอนไม่อิ่มเลยเพคะท่านอ๋อง ขอนอนอีกน

๗๑น้ำตาลคือยาพิษไม่เป็นมิตรต่อร่างกาย เพื่อแสดงให้นางเห็นว่าตนไม่เป็นอันใด อ๋องกงซุนหยุนไฮ้เอามือไพล่หลัง เดินยิ้มเข้ามาในศาลาแปดเหลี่ยม สองหนุ่มสาวที่สนทนากันเพียงลำพังก่อนหน้านี้รีบลุกขึ้นยืนถวายการต้อนรับเชื้อพระวงศ์ทั้งสอง“คำนับองค์หญิง คำนับท่านอ๋องเพคะ/พ่ะย่ะค่ะ”สองหนุ่มสาวถวายความเคารพพร้อมกันทำลายรอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าอ๋องหนุ่มพ่ายแม้แต่ทำความเคารพยังกล่าวพร้อมกันหรือ จะแสดงให้ดูว่าใจตรงกันใช่หรือไม่พาลจริง! พาลไม่หยอก!คำถามที่เขาตั้งกับตนเองในใจนั้น ไม่ทำให้เขาสะกิดใจเลยว่าข้ายุคลบาทมักจะกล่าวถวายพระพรพร้อมกันโดยไม่จำเป็นต้องได้รับการซักซ้อม นั่นเพราะทุกคนกล่าวคำเดียวกัน ต่อให้คนหนึ่งจะกล่าวช้าหรือเร็ว สุดท้ายเสียงของทุกคนจะบรรจบกันที่คำถวายพระพรนั้นจนฟังไม่ดูแตกแถวทุกคนนั่งลงยกเว้นถงเหยาที่ไม่กล้านั่ง ขยับออกห่างผู้สูงศักดิ์หนึ่งก้าว “สนทนาอันใดกันอยู่ ดูน่าสนุก”องค์หญิงกงซุนหมิงจูตั้งคำถามไม่เจาะจงใคร จูซานเฉี

๗๓ข้าไม่ชอบเป็นหมากให้ใครเสียด้วยสิ เข้าสู่วันที่สองของการเริ่มตัดนิ้ว รองเจ้าสำนักก็ยังคงปากแข็ง ไม่ยอมแพร่งพรายนามของผู้ที่อยู่เบื้องหลังตน นี่มิใช่สิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายของอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ เขาเหยียดยิ้ม แล้วสั่งให้ทรมานคนต่อไป “รักษาแล้วตัดไปเรื่อย ๆ” “รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” อูต้าหลีผู้รับผิดชอบเค้นความรองเจ้าสำนักรับคำขึงขัง ไม่ให้ความอ่อนแอเข้าครอบงำจิตใจ การตัดอวัยวะทีละชิ้นนับเป็นสูตรการเค้นความของอ๋องปีศาจ ผู้ทำการทรมาน หมอรักษามีพร้อม น้อยนักที่ใครจะทนการทรมานของอ๋องปีศาจได้ เวลาดำเนินไปหลายวันจนกระทั่งนิ้วมือรองเจ้าสำนักเตาเต๋อเหลือข้างละสามนิ้ว เจ้าสำนักเตาเต๋อที่ทนเห็นลูกน้องโดนทรมานต่อไปไม่ได้ ออกปากให้เขายอมจำนน “จ้านหราน เจ้ายอมแพ้เถอะ เพียงสารภาพชื่อเจ้านั่นออกมาเท่านั้น เจ้าก็รอดแล้ว” เจ้าสำนักเตาเต๋อเอ่ยกับรองเจ้าสำนักหลังจากที่หมอมารักษาแผลจากการโดนตัดนิ้วที่สี่ของเขาไปแล้ว เจ้าของนิ้วไม่ขอความเมตตา ตรงข้ามกับคนที่ต้องมองดูสหายร่วมสำนักต้องโดนตัดนิ้วทุกวัน“หากบอกนามไปแล้วเจ้าอ๋องปีศาจไม่

๗๕ในเมื่อคนของสภาไร้ความสามารถวันนี้วันดีเมื่อจูกังเจิ้งได้ร่วมทานอาหารเช้าพร้อมกับภรรยาและบุตร จูซานเฉียวรู้สึกว่าตนห่างหายจากภาพนี้ไปนาน พยายามซึมซับความรู้สึกนี้ให้ได้มากที่สุดจูกังเจิ้งอ่านสายตาบุตรสาวออก ตั้งคำถาม “อันใดกันเสี่ยวเฉียว มองพ่อกับแม่ประหนึ่งพรุ่งนี้จะออกเรือนแล้ว”จูซานเฉียวส่ายหน้าให้บิดาเบา ๆ จูกังเจิ้งพลันรู้สึกมีบางอย่างไม่ปรกติ หรี่ตาจับผิดบุตรสาว“เสี่ยวเฉียว คงมิใช่ว่าเจ้าคิดจะแต่งงานกระมัง คุณชายเหอเพิ่งปฏิเสธเจ้าไป ท่านอ๋องพ่อก็ไม่ยอมรับ เจ้ายังคิดจะแต่งให้ใครอีก ถงเหยาอันใดนั่นก็ไม่เอานะ”จูซานเฉียวเอียงคอมองบิดาเพราะไม่คิดว่าถงเหยาจะถูกลากมาเกี่ยวข้องด้วย“ข่าวพ่อครัวถงรู้ถึงหูท่านพ่อด้วยหรือเจ้าคะ เขาแค่เอาขนมมาให้หน้าจวน ท่านพ่อก็คิดไปไกลแล้วหรือเจ้าคะ”หรือท่านอ๋องไม่ได้เกินไป บุรุษดูบุรุษออก“ครั้นเอาขนมมาให้ถึงที่จวนแล้ว ไม่คิดได้อย่างไร หากคุณชายเหอปฏิบัติเช่นนี้กับเจ้าก็คงดี…น่าเสียดาย” ส่ายหน้ากับตนเองเบา ๆ แล้วถอนหายใจ“ท่านพี่ คู่กันแล้วไม่แคล้วกันเจ้าค่ะ หากลูกกับคุณชายเหอมีวาสนาร่วมกัน อย่างไรก็ต้องโคจรมาพบกันอีกครั้ง” กัวน่ายเหมี่ยวเห็นบ

๗๗ เพียงกลิ่นอายกระตุ้น        จูซานเฉียวอยู่โรงหมอที่ใกล้ศาลต้าหลี่มากที่สุด สีหน้าเคร่งเครียดกว่ายามปรกติ เพราะรู้ว่าหากเฉาเฉ่าจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวัดหยวนถงวันนั้นได้ ทุกครั้งที่หลับตานางจะเห็นแต่เพียงซากศพ...ไปตลอดทั้งชีวิต!      “อย่ากังวลไปเลย เจ้ายังผ่านวันนั้นมาได้ เฉาเฉ่าก็ต้องผ่านวันนั้นไปได้เช่นกัน”      จูซานเฉียวเงยหน้าขึ้นมองอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ที่เลือกจะอยู่เคียงข้างนางในยามนี้ แทนที่จะอยู่ศาลต้าหลี่ คอยควบคุมนักโทษต้องประหาร “หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”      คำปลอบของอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ช่วยนางได้ในระดับหนึ่ง ทว่าจูซานเฉียวก็ยังติดถามระบบเพื่อความแน่ใจ นิ้วเรียวกดกลางอากาศ กดไปที่สัญลักษณ์หัวใจเพื่อออกคำสั่งโดยการคิดในใจแทน