All Chapters of หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น: Chapter 111 - Chapter 120

 ๑๑๐ ไยต้องเป็นบุรุษที่ทำให้สตรีพยายามทำเข้าใจ            “สาวน้อย ข้ารู้ว่าเจ้าตื่นแล้ว”           จูซานเฉียวร่างแข็งทื่อ ยังคงไม่ลืมตาขึ้นมาจนกระทั่งรู้สึกว่าข้างเตียงยุบวาบ ทราบในทันทีว่าผู้บุกรุกได้นั่งลงข้างเตียงแล้ว           “เฮือก!”           จูซานเฉียวสะดุ้งแรง พลิกตัวไปอีกด้านของเตียง พยายามที่สุดที่จะไม่ให้อีกฝ่ายมาแตะเนื้อต้องตัวตน ทว่าความเร็วของนางยังไม่ทันบุรุษที่ฝึกเรื่องนี้มาทั้งชีวิต มือหนาทันจับข้อเท้าของนางเอาไว้แล้วดึงเข้าหาตัว           “ชะ...อุก!”

๑๑๒ว่าที่เขยข้าชอบเป็นจุดเด่นเสียจริง จูซานเฉียวคิดว่าตนจะเป็นคนที่ตื่นเต้นกับการรับพระราชโองการสมรสพระราชทานที่สุด แต่กลายเป็นว่าจูกังเจิ้งที่ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้มากที่สุดกลับเป็นฝ่ายเดินไปเดินมาอยู่หน้าลานเรือน เดินเอามือไพล่หลังแล้วหยุดมองประตูใหญ่หน้าจวน เดินไปเดินมาจนสตรีทั้งสามที่ยืนรออยู่ในร่มบนเรือนใหญ่เริ่มรู้สึกมึนศีรษะกัวน่ายเหมี่ยวที่เริ่มเวียนศีรษะแล้ว เป็นตัวแทนของทุกคนกล่าวเตือน“ท่านพี่เจ้าคะ หยุดเดินสักประเดี๋ยวเถิดเจ้าค่ะ ข้าเวียนหัวแล้ว”เซียงไช่ที่รอกล่าวคำนี้มานานแล้วเช่นกันสำทับ“นั่นสิพ่อลูกเขย ต่อให้เจ้าเดินไปเดินมาอยู่เช่นนี้ ขบวนประกาศพระราชโองการก็ไม่ได้มาเร็วขึ้น”จูกังเจิ้งหยุดเดินเมื่อรู้ตัวว่าตนกำลังสูญเสียความสงบนิ่งต่อหน

๑๑๔โง่เง่าเต่าตุ่น                    “ต้าเหล่ยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”           “เปิ่นหวางดูออก!”           หนานกงมู่คิ้วกระตุก สำหรับเขาแล้วต้าเหล่ยตายมิใช่เรื่องใหญ่ คนโง่คือคนไร้ประโยชน์ ยิ่งไร้ประโยชน์กว่าหากตายโดยไม่ได้ทำคุณประโยชน์อันใดไว้           ออกคำสั่งลูกน้องอย่างมีอารมณ์!          “เอาไปฝังเสีย...ไม่! เอาไปเผาทิ้ง คนโง่เง่าเต่าตุ่นไม่สมควรมีพื้นที่ฝังให้รกแผ่นดิน”          เจ้าโง่ต้าเหล่ย บอกให้ไปสืบความหาตัวผู้ทลายตลาดมืด แต่กลับโดนพวกมันฆ่าตายมา

๑๑๖ช่างแต่งหน้าเลื่องชื่อลือชา จูซานเฉียวมองแผ่นป้ายร้านเหม่ยเซียงที่ค่อนข้างสะดุดตา โดยปรกติชื่อร้านจะเป็นตัวอักษรทรงพลังสีทอง ไม่ก็งดงามอ่อนช้อยสีแดงทว่าป้ายร้าน ‘เหม่ยเซียง’ ที่นางเห็นในยามนี้กลับสลักรูปสตรีเอาไว้ด้านหน้าตัวเหม่ย บุรุษเอาไว้ด้านหลังคำว่าเซียง จูซานเฉียวเห็นความแตกต่างของร้านนี้ตั้งแต่แผ่นป้าย ในใจคาดหวังกับเจ้าของร้านไม่น้อย“ชักตื่นเต้นเสียแล้วสิ เจ้าเคยเห็นช่างแต่งหน้าคนนี้มาก่อนหรือไม่”“เคยเห็นอยู่ครั้งหนึ่ง แต่วันนั้นคนเยอะ ข้าเลยไม่ได้เข้าไปใช้บริการ วันนี้คนก็ยังเยอะเหมือนเดิน เห็นทีเราต้องต่อแถวเสียแล้ว”จูซานเฉียวไม่มีปัญหาหากต้องนั่งรอ เดินเข้าไปด้านในพร้อมสหาย สายตาสำรวจภายในร้านไปด้วยด้านในร้านเหม่ยเซียงไม่กว้างมาก มีสองชั้น

๑๑๘เจ้าคนนี้เป็นใครอีก “จวินหลินเหล่าซือ”จูซานเฉียวปลายเสียงสูง เป็นเชิงตั้งคำถามว่าเขายังมีเรื่องใดจะสนทนากับตนอีก หยางยี่เหรินที่อารมณ์สงบลงแล้ว แต่เมื่อเห็นหน้าเขาอีกครั้งก็กลับมาอารมณ์คุกรุ่นอีกครั้ง เสียดสีเขาเบา ๆ“จวินหลินเหล่าซือที่เห็นความสำคัญของทุกคนเท่ากัน เปลี่ยนใจจะร่วมงานกับพวกเราแล้วหรือ”หยางยี่เหรินไม่คาดว่าจะได้รับคำตอบนี้...“ใช่!”แต่เมื่อได้รับคำตอบที่หนักแน่นเช่นนี้ก็ทำนางไปไม่เป็นไปชั่วขณะ“เหตุใดอยู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจ”หยางยี่เหรินเสียงอ่อนลง ด้วยใจหนึ่งยังต้องการให้เขามาร่วมงานด้วย“มิใช่เพราะข้าหวาดกลัวบารมีองค์หญิง เพราะคิดว่าองค์หญิงทรงมีพระเมตตาไม่เอาความผู้น้อย ที่ข้าตอ