Lahat ng Kabanata ng หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น: Kabanata 121 - Kabanata 130

๑๒๐หมากที่วางตั้งแต่วันนั้น           “ออกมาได้แล้ว”          หลังจากที่จิ่งหรงออกไปจากห้องหนังสือ อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน          ไม่นานเจ้าของต้นเสียงที่ดังขึ้นเมื่อครู่ก็เดินออกมาจากหลังชั้นหนังสือ ในมือถือตำราเล่มหนึ่งที่ตนทำตกเมื่อครู่จึงบังเกิดเป็นเสียงดังตุบ          “พี่หยุนไฮ้ทราบได้อย่างไรว่าเป็นข้าเจ้าคะ”          “ยากหรือ แค่ได้ยินเสียงลมหายใจของเจ้า พี่ก็คาดเดาได้แล้วว่าเป็นใคร”          จูซานเฉียวหยุดเดิน นิ่งคิดตามคำพูดของอ๋องกงซุนหยุนไฮ้…หมายความว่าอย่างไ

๑๒๒กลัวการเฝ้ารอผิดหวัง “เฉียวเอ๋อร์ คนเราต้องรับผิดชอบคำพูดตนเอง เจ้าเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาเช่นนี้ พี่จะสลัดคำพูดของเจ้าออกจากหัวไปได้อย่างไร”“ไม่ต้องสลัดเจ้าค่ะ เพราะข้ารู้ว่าทำยาก”ดวงตาคู่คมไหววูบในยามที่สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงแหบพร่าของหญิงสาว“เฉียวเอ๋อร์ นับวันเจ้ายิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เป็นแบบนี้บ่อย ๆ พี่จะไปไหนรอด”ไม่อยากให้ไปไหน อยากให้อยู่แต่กับข้าเพียงคนเดียว ไม่ว่าจะต้องใช้ใจหรือกายมัด ข้าก็จะมัดตัวพี่หยุนไฮ้เอาไว้ให้ได้“พี่หยุนไฮ้ หรือเราจะไปขอให้ฝ่าบาทเลื่อนวันอภิเษกเข้ามาดีเจ้าคะ”อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ตะลึงไปกับคำพูดจูซานเฉียว“อันใดกันเฉียวเอ๋อร์ อารมณ์สตรีเปลี่ยนไปเร็วเพียง

๑๒๔เจ้าต้องคอยเป็นหูเป็นตา หยางยี่เหรินมารับจูซานเฉียวหลังทานอาหารมื้อเที่ยงเสร็จ สองสาวนั่งรถม้ามารอจวินหลินอยู่ที่หน้าพระราชวัง เมื่อเขาให้คนส่งข่าวไปว่า สามารถมาเร็วกว่าที่นัดหมายกันเอาไว้เมื่อวานจูซานเฉียวยืนอย่างสงบนิ่ง สองมือผสานไว้ด้านหน้าโดยมีอาซวงกางร่มคันเล็กให้ ส่วนหยางยี่เหรินมีนางกำนัลในตำหนักจูหรานอีกคนที่ไม่ค่อยพูดจา กางร่มให้อีกที“นี่ก็สองเค่อแล้ว เหตุใดยังไม่ถึงเสียที ไหนส่งคนมาบอกว่าจะมาเร็วกว่าที่นัดหมายกันเอาไว้”จูซานเฉียวละสายตาจากลานจอดรถม้าตรงหน้ามามองด้านข้าง หากนางไม่ได้สงสัยในตัวจวินหลินย่อมเอ่ยเย้าหยอกสหายไปแล้ว ทว่าสถานการณ์ในใจนางตอนนี้มิใช่ ย่อมไม่ยินดีที่เห็นอีกฝ่ายมีท่าทางไม่เป็นตัวเองเช่นนี้“สงวนกิริยาสักนิด ประเดี๋ยวจวินหลินเหล่าซือเห็นท่าทางเช่นนี้ก็คิดว่าเจ้าอยากเจอเขาจนตัวสั่น”คำพูดตรงแรงกระทบใจ ทลายท่าทาง

๑๒๖ยินดีที่ได้ร่วมงาน องค์หญิงกงซุนหมิงจูให้นางกำนัลเชิญจูซานเฉียวและหยางยี่เหรินเข้าไปในห้องรับรองเพื่อให้นางทั้งสองได้ชื่นชมฝีมือการแต่งหน้าของจวินหลิน“เป็นอย่างไรบ้าง ฝีมือของจวินหลินเหล่าซือ”จูซานเฉียวจ้องพักตร์งามล้ำด้วยความตะลึงไปครู่หนึ่ง มองจากไกล ๆ ว่างามแล้วแต่ไม่เท่ายามที่มองใกล้เช่นนี้ โดยปรกติหากแต่งหน้าจะมีคราบแป้งให้เห็นบ้าง ทว่านางกลับมองไม่เห็นคราบแป้งบนพักตร์งามเลยแม้แต่น้อย“งามเพคะ”จูซานเฉียวเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย จวินหลินเห็นเช่นนั้นก็หลุดยิ้ม หยางยี่เหรินไม่อยากให้อีกฝ่ายได้ใจจึงยื่นมือไปด้านหลังจูซานเฉียว หยิกหลังนางเบา ๆ คนถูกประทุษร้ายหันขวับมามองสหาย ถลึงตาใส่จูซานเฉียวยัยบื้อ โดนฝีมือจวินหลินผู้นี้ทำให้ลืมความระแวงในใจไปสิ้นแล้ว

๑๒๘ก่อกวนพวกเจ้าคืองานของเรา จูซานเฉียวไม่ทราบว่าอ๋องกงซุนหยุนไฮ้งอนนางจริงหรือไม่ ระหว่างที่กำลังรอเขาสนทนากับองค์หญิง...ก็ได้ซักซ้อมกับหยางยี่เหรินถึงวิธีการงอนง้อ!“พี่หยุนไฮ้...”“ไอย่า! ยังหวานไม่พอ ขอหวานกว่านี้”“เอาให้หวานกว่าต้านเกาหน้าส้มที่เจ้าชอบทานเลยใช่หรือไม่” จูซานเฉียวตั้งคำถาม เมื่อสหายพยักหน้ารับก็กระแอมเบา ๆ เพื่อทำให้คอโล่ง“พี่หยุนไฮ้เจ้าคะ...”“ถูก! แบบนี้เลย หวานจนท่านอ๋องได้ฟังแล้วใจระทวยแน่ เจ้าแค่ทำตามที่เราซ้อมกันเอาไว้ แค่ปรับเรื่องน้ำเสียงอีกนิดเดียวก็พอ ขอหวาน ๆ”จูซานเฉียวแสดงสีหน้าหลากอารมณ์ตามสภาพจิตใจ นางกลัวอ๋องกงซุนหยุนไฮ้โกรธจึงได้หาวิธีงอนง้อ แต่กา