جميع فصول : الفصل -الفصل 140

๑๓๐จวินหลินในอดีตนั้นเหมือนจะ “เขาทำไมหรือ”จูซานเฉียวนึกถึงพฤติกรรมที่ผ่านมาเจ็ดวันนี้ของ จวินหลินแล้วถอนหายใจพรืด“แทบจะเข้าเฝ้าองค์หญิงทุกวัน ตกลงว่าจะแต่งหน้าแบบนี้แล้วก็ยังเอาแบบอื่นมาเสนอให้ ในฐานะผู้บริโภค หากเห็นแบบใหม่ก็ย่อมอยากรู้อยากลอง แต่ข้าว่าเขาหาเรื่องเข้าเฝ้าองค์หญิงมากกว่า ตอนนี้องค์หญิงไม่ทรงเรียกข้ากับยี่เหรินแล้วเจ้าค่ะ มีแต่จวินหลินเหล่าซือ ๆ”อ๋องกงซุนหยุนไฮ้หัวเราะในลำคอ “แท้จริงแล้วก็กำลังกลัวเสียตำแหน่งคนโปรด”“...”จูซานเฉียวพูดไม่ออก เพราะเมื่อลองตรองดูแล้วเหมือนจะเป็นอย่างที่อ๋องกงซุนหยุนไฮ้พูดจริง ๆ “พี่จับไม่ได้ถึงความระแวงในตัวจวินหลินจากเจ้าอีกแล้ว เจ้าเลิกระแวงเขาแล้วหรือ”จริงด้วย ตั้งแต่เมื่อไรกันจู

๑๓๒เฮ้อ~โล่งอก! “อื้อ~เฉาเฉ่าเช้าแล้วหรือ”จูซานเฉียวบิดขี้เกียจเมื่อถึงเวลาตื่นประจำของตนแล้วได้ยินเสียงปลุกข้างหู ดวงตาคู่งามหลับพริ้มยังไม่ตื่นเต็มตา จนกระทั่งได้ยินเสียงทุ้มแหบพร่าดังข้างหู“คนขี้เซา ได้เวลาตื่นแล้ว”จูซานเฉียวดวงตาเบิกโพลง หันขวับมามองคนข้างกายก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่นอนเท้าแขนกำลังส่งยิ้มให้“พี่หยุนไฮ้ เข้าห้องข้าอีกแล้วหรือเจ้าคะ แล้วนี่...” กลืนน้ำลายอึกเมื่อเห็นแผงอกแกร่งเปลือยเปล่าที่นางไม่กล้ามองต่ำไปกว่านั้น ด้วยกลัวว่าท่อนล่างเขาก็เปลือยเช่นกัน ทว่าสิ่งที่นางกลัวมากกว่าคือตนเอง เมื่อก้มลงมองเห็นว่าตนล่อนจ้อนอยู่ใต้ผ้าห่มก็สะดุ้ง “เฮือก! พี่หยุนไฮ้ทำอันใดข้า”อ๋องหนุ่มหัวเราะให้กับท่าทางน่ารักนี้ยื่นหน้าเข้ามาจุมพิตหน้าผากเนียน กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่ง“จุมพิตหน้าผากให้แล้ว ความทรงจำจงกลับมา”

๑๓๔มาในฐานะเขยขวัญ เซียงไช่ กัวน่ายเหมี่ยว จูซานเฉียว จูกังเจิ้งแต่งชุดขาวมาที่วัดซิ่งยุ่น วัดที่ตั้งป้ายวิญญาณท่านตาจูซานเฉียว ทุกคนมาทำบุญที่วัดนี้ด้วยครบกำหนดวันจากไปของกัวอู่ทั้งนี้เพื่อเป็นการทำบุญกับวัดไปในตัว ตระกูลจูจึงไม่ได้เตรียมกระดาษเงินกระดาษทองมาเอง ด้วยจะบูชาที่วัดแล้วถวายเป็นปัจจัยแทน“ท่านพ่อ เดี๋ยวข้ากับเฉาเฉ่าจะไปบูชากระดาษเงินกระดาษทองเองเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่พาท่านยายล่วงหน้าไปวิหารก่อนได้เลยเจ้าค่ะ”วิหารกลางน้ำสถานที่ตั้งป้ายดวงวิญญาณที่ต้องได้รับการคัดเลือกเท่านั้นถึงสามารถตั้งป้ายวิญญาณไว้ที่นั่นได้ ด้วยท่านตาจูซานเฉียวคืออดีตจอหงวน มีศิษย์มากมาย ไม่แปลกที่จะได้ขึ้นทำเนียบ“ให้จวงหมัวมัวไปด้วยสิลูก”จวงหมัวมัวคนสนิทกัวน่ายเหมี่ยวตั้งแต่ที่อยู่จวนเดิม อายุสี่สิบกว่าแล้ว ยังคงคล่องแคล่วรีบเดินเข้ามาประกบจูซานเฉียวอีกฝั่งทันทีโดยไม่ให้หญิงสาวปฏิเสธ“เจ้าค่ะ”จูซานเฉียวรับคำมารดา ปลีกตัวไปทางด้านซ้ายตรงข้ามกับวิหารก

๑๓๖การจากลาที่ไม่ต่างจากตลอดไป ถึงวันที่ขบวนอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์จะต้องออกเดินทางแล้ว ฮ่องเต้กงซุนเทียนชานให้เกียรติองค์กงซุนหมิงจู ยอมเสด็จออกจากพระราชวังโอ่โถงเพื่อมาส่งเสด็จพี่หญิงที่ประตูหน้าเมืองโดยมีประชาชนมากมายคอยรับเสด็จ ขณะเดียวกันก็น้อมส่งองค์หญิงสู่แคว้นต้าอู่เพื่อรับตำแหน่งใหม่อย่างฮองเฮาแห่งแผ่นดินสองพี่น้องสูงศักดิ์ได้มีการร่ำรากันก่อนหน้านี้ไว้บ้างแล้ว ทว่าเมื่อถึงยามที่จะไม่ได้เห็นหน้ากันอีก ฮ่องเต้กงซุนเทียนชานก็ลงมาจากหอคอย ส่งพี่หญิงที่ข้างรถม้าอีกครั้ง“ฝ่าบาท...”“ความเสียใจหนึ่งของการเป็นฮ่องเต้คือไม่อาจไปร่วมงานอภิเษกของพี่หญิงได้ กล่าวตามตรงว่าเจิ้นอิจฉาหยุนไฮ้นัก เมื่อพี่หญิงไปถึงต้าอู่ ตำแหน่งที่ได้รับคือฮองเฮา เมื่อนั้นพี่หญิงจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว โปรดพี่หญิงรักษาตัว หากภาระที่แบกเอาไว้บนไหล่หนักหนานัก จำไว้ว่าตำหนักจูหรานจะยังเป็นของพี่หญิงตลอดไป”องค์หญิงกงซุนหมิงจูแย้มสรวลงดงาม เพราะความหมายของคำพูดนี้ชัดเจนว่านางได้รับอนุญาตให้กลับม

๑๓๘เท่านี้ก็เสียหน้าจะแย่ จูซานเฉียว หยางยี่เหรินเป็นตัวแทนองค์หญิงกงซุนหมิงจูที่ต้องสำรวมกิริยาดูสถานการณ์ด้านนอกว่ามีผู้ใดบาดเจ็บล้มตายกลับมาหรือไม่ จนกระทั่งกองกำลังกลับมาตั้งแถวพร้อมเดินขบวนอีกครั้งนางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก!“เฮ้อ~ทุกคนปลอดภัยกลับมา ช่างดียิ่งนัก”“ทุกคนหรือท่านอ๋อง เอาให้แน่”จูซานเฉียวยื่นมือไปจี้เอวสหายที่หาโอกาสเย้าหยอกนางได้ทุกสถานการณ์ องค์หญิงที่เก็บความเขินอายไว้ก่อนหน้านี้ก็ร่วมจี้เอวหยางยี่เหรินด้วยคน“อย่า...คิก ๆ”เสียงหัวเราะคิกคักหลุดรอดออกมาจากในรถม้าเรียกให้อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ขี่ม้ามายังต้นเสียงก่อนหน้านี้ยังกังวลว่าสาว ๆ จะเคร่งเครียดกับสถานการณ์ แต่เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะแล้ว ความกังวลก็หายไป ลืมไปแล้วว่าตนบาดเจ็บที่ต้นแขน“พี่หญิง...”เสียงเรียกที่ดังขึ้นข้างรถม้าหยุดเสียงหัวเ