جميع فصول : الفصل -الفصل 150

๑๔๐เงียบเหมือนทะเลก่อนก่อคลื่น การเดินทางเริ่มในตอนเช้ามืดหลังจากที่ทุกคนทานอาหารเช้าเสร็จ ด้านอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ทานเยอะกว่าใคร ด้วยตั้งแต่ช่วงบ่ายของเมื่อวานไม่มีสิ่งใดตกถึงท้องจูซานเฉียวยังทานปรกติ ด้วยทำเช่นนี้มาได้เกือบหนึ่งเดือนจนร่างกายเริ่มชินกับการทานน้อยและทานเพียงสองมื้อต่อวันตอนทานอาหารหยางยี่เหรินและจูซานเฉียวไม่ได้สนทนาอันใดกันมาก ด้วยอยู่ต่อหน้าองค์หญิง จนกระทั่งแยกมาขึ้นรถม้าเตรียมเดินทางต่อ หยางยี่เหรินที่กลั้นคำพูดนี้เอาไว้มานานแล้วก็เอ่ยขึ้น“เมื่อคืน ข้าได้ยินนะ”จูซานเฉียวพยายามประคองสีหน้าเอาไว้ ด้วยคิดว่าหยางยี่เหรินหย่อนเบ็ดให้นางเผยความในใจออกมาเอง เอ่ยเหมือนตนไม่ได้กระทำอันใดไม่ดีทั้งสิ้น“ข้าทำอันใด”“บุรุษและสตรีอยู่ด้วยกันจะต้องทำอันใด”“ไม่ได้ทำอันใดทั้งสิ้น เจ้าคิดมากไปแล้ว”หยางยี่เหรินหน้าบึ้งเมื่อจูซานเฉียวไม่ยอมเผยสิ่งใดออกมาเลย“เจ้าน่าเบื่อยิ่งจูซานเฉียว ข้าไม่คุยกับเจ้า

๑๔๒แด่ความรักและบ้านเมือง ครึ่งชั่วยามสำหรับการรอยาออกฤทธิ์ จูซานเฉียวนั่งอยู่ข้างเตียงอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ บีบมือชายหนุ่มเอาไว้ ไม่ละสายตาออกจากใบหน้าซีดขาวเลยแม้แต่น้อยนางยิ่งมีกำลังใจในการเฝ้ารอมากขึ้น เมื่อท่านหมอที่ตรวจชีพจร ดูอาการอยู่ตลอดรายงานอาการว่ายากำลังช่วยขับพิษภายในร่างกายออก จูซานเฉียวนอกจากจะกุมมือรอเขาให้ฟื้นแล้ว ยังช่วยซับเหงื่อเช็ดตัวให้อยู่ตลอดด้วย“ท่านหมอ เม็ดเดียวที่ป้อนท่านอ๋องไปพอหรือไม่ หรือยังต้องการมากกว่านั้นหรือไม่”หมอชราตื่นตะลึง ด้วยไม่คิดว่าจูซานเฉียวจะมียาหมื่นพิษพ่ายมากกว่าหนึ่งเม็ด ตอนนั้นเองที่เขานึกถึงคำพูดนางก่อนหน้านี้ได้‘ตอนนี้ข้ามีเพียงหนึ่งเม็ดเท่านั้น...’เมื่อนึกถึงคำพูดนางได้แล้ว ในใจคิด...อ้อ หมายความว่านางหาได้มากกว่านั้นสินะ ความนี้หากล่วงรู้ไปถึงคนนอก ชีวิตคุณหนูท่านนี้ไม่มีทางสงบสุขแน่“เรียนคุณหนู ยาล้างพิษกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่ ยาดีใช้ไม่ดีก็เป็นภัยแก่ร่างกายได้ เราต้องรอ

๑๔๔พิษที่วางแผนมาแล้ว “เฉียวเอ๋อร์ พี่จะไปหาพี่หญิง!”อ๋องกงซุนหยุนไฮ้แน่ยิ่งกว่าแน่ว่าเป็นแผนที่เริ่มวางเอาไว้ตั้งแต่ล่อตนไปติดกับบนภูเขา เมื่อยามที่ตนพรั้งแล้วก็ลงมือกับพี่หญิงต่อ“พี่หยุนไฮ้นั่งก่อนเจ้าค่ะ ลำพังยังช่วยเหลือตนเองไม่ได้ จะช่วยเหลือองค์หญิงได้อย่างไรเจ้าคะ”จูซานเฉียวปาดน้ำตา นางผู้เป็นญาติผู้น้องย่อมเป็นห่วงองค์หญิงกงซุนหมิงจูไม่แพ้ใคร และที่ทำให้นางยิ่งอยากร้องไห้ออกมาหนัก ๆ คือความไม่ได้ดั่งใจเหตุใดต้องมาเกิดเอาวันเดียวกัน ไม่ให้โอกาสข้าได้ใช้ระบบเลย หากประคองอาการองค์หญิงไม่ได้จะว่าอย่างไร“ท่านหมอ ทำอย่างไรก็ได้ ประคองอาการองค์หญิงให้ถึงพรุ่งนี้ตอนบ่ายให้ได้ เมื่อนั้นข้าถึงจะช่วยองค์หญิงให้ผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้”ท่านหมอเป้าจิ่นรับรู้ว่าจูซานเฉียวหายาหมื่นพิษพ่ายได้ก็รับปากจะทำให้ถึงที่สุด ถือย่ามเดินออกไปพร้อมหมอหลวงที่ยามนี้เดินนำไปตั้งแต่ที่เก็บอุปกรณ์การรักษาใส่กระเป๋าไปแล้ว“ข้าจะทำให้เต็มที่ รอ

๑๔๖อีกเพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้น จูซานเฉียว หยางยี่เหริน หมอหลวงทุกคนที่อยู่ในห้องบรรทมใหญ่ไม่มีผู้ใดได้พักเหนื่อยเลยแม้แต่ผู้เดียว จูซานเฉียวหยางยี่เหรินแม้จะช่วยเหลือสิ่งใดไม่ได้ แต่ก็ทานอันใดไม่ลง ขนมที่ถงเหยาขอใช้ห้องครัวชั่วคราวไม่ถูกแตะต้องเลยแม้แต่น้อย“คุณหนูไม่ได้ทานอันใดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ทานขนมสักชิ้นดีหรือไม่ อย่างน้อยจะได้มีแรงปรนนิบัติองค์หญิง”ถงเหยากล่าวเสียงกระซิบ ทว่าหญิงสาวทั้งสองไม่แม้แต่จะปรายตามองขนมเลยสักนิดหยางยี่เหรินมีความรู้สึกผิดยิ่งกว่าใคร ด้วยพาจวินหลินและเสี่ยวซีเข้ามาในชีวิตขององค์หญิงกงซุนหมิงจู เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แหบพร่า อันเนื่องจากไม่ได้ดื่มน้ำตั้งแต่ที่เกิดเรื่องแล้ว“องค์หญิงทรงกระสับกระส่ายทุกหนึ่งเค่อเช่นนี้ ข้าไม่มีใจจะทานอันใดทั้งนั้น”จูซานเฉียวเองก็ทานอันใดไม่ลง รู้สึกฝืดคอตื้อไปหมด ตอนนี้เองที่นางรู้ว่าคนที่ใจป่วยจนกายพลอยป่วยตามไปด้วยเป็นความรู้สึกเช่นไร“ขอบคุณพ่อครัวถงสำหรับความห่วงใย แต่เรายังทาน

๑๔๘ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีคนชดใช้ ฮ่องเต้หนานกงฮั่นได้ยินจากขันทีว่าจูซานเฉียวได้ยาหมื่นพิษพ่ายมาแล้ว พระองค์รีบผละจากราชกิจทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเพื่อประโยชน์ส่วนตนหรือส่วนรวมมาที่ห้องบรรทมใหญ่ ร่วมอธิษฐานไปพร้อม ๆ กับทุกคนด้วย“เป็นอย่างไรบ้าง นางฟื้นหรือไม่!”นี่คือประโยคแรกที่พระองค์ตรัสถามหลังจากที่วิ่งเข้ามาในห้องบรรทมแล้ว...!!!“เหตุใดทุกคนมองเจิ้นเช่นนี้”สิ่งที่ตอบคำถามฮ่องเต้หนานกงฮั่นคือการหันมามองด้วยดวงตาแดงก่ำ พระองค์จึงเข้าไปหาคำตอบด้วยตนเองด้วยสภาพที่ไม่ต่างจากอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ยามที่ทราบว่าพี่หญิงของตนได้จากไปตลอดกาลแล้ว“ฮึก! ฝ่าบาท เหมือนว่าจะสายเกินไปแล้วเพคะ”จูซานเฉียวตอบด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น ทุบอกตนเองรัว ๆ ที่ทุกอย่างไม่ได้ดั่งใจไปเสียหมด อ๋องกงซุนหยุนไฮ้หรือจะทนมองหญิงสาวทำร้ายตนเองเช่นนั้น ยึดมือเรียวเอาไว้ไม่ให้นางประทุษร้ายตนเอง“หยุด! เฉียวเอ๋อร์”“ฮึก! เหตุใดต้องเป็นเช่นนี้เจ้าคะ