All Chapters of เพราะรักยากหักห้ามใจ (Crazy In Love): Chapter 141 - Chapter 150

“โอ๊ย!”เสียงอุทานสั้นๆ ทำลายความเงียบ ผ่านมาค่อนวันแล้วแต่ไม่มีการพูดคุยปฏิสัมพันธ์ใดๆ เลย ต้องเรียกร้องความสนใจหน่อย ไม่อย่างนั้นจะเสียโอกาสเปล่าน้ำผึ้งนั่งลงบนพื้นนวดข้อเท้าไปมา สีหน้าเหยเกแสดงออกถึงความเจ็บปวดนาวีเดินนำตลอด ไม่เคยหยุดพักหรือถามไถ่ พอได้ยินเสียงร้องก็ชะลอฝีเท้าแล้วเหลียวหลัง“เป็นอะไร?”“ผึ้งเท้าพลิกค่ะ ขอพักสักครู่ได้ไหมคะ” หล่อนบอบบางเมื่อเทียบกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ หากเพิกเฉยไม่สนใจ นอกจากคำว่าโหดร้ายก็ไม่อาจเป็นอย่างอื่น“นั่งพักก่อน”นาวีย้อนกลับมา มองบริเวณที่หญิงสาวกำลังนวดคลึงแต่ไม่ได้ช่วยเหลืออะไร เขาไม่ใช่หมอ ถ้าเธอไม่เปลี่ยนคู่ก็คงเจอคนที่เป็นสุภาพบุรุษมากกว่านี้“พี่นาวีคะ เราเดินมาตั้งนานแล้วยังไม่เจอเครื่องหมายเลย น้ำผึ้งว่าเราอาจจะกำลังออกนอกเส้นทางนะคะ” ต่างคนต่างมีแผนที่ หล่อนอยากทักท้วงตั้งแต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว แต่ก็ไม่กล้า เขามั่นใจว่านำถูก เธอเป็นผู้ตามจึงไม่ขัด“เดินอีกหน่อยก็ถึงจุดต่อไปแล้ว ไม่ต้องห่วง ไม่ได้หลง”“น้ำผึ้งเชื่อพี่ค่ะ”สีหน้าของเขามีบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ รู้เพียงว่ามันทำให้หล่อนมั่นใจ พร้อมเผชิญไม่ว่

ส่วนเสื้อตัวเก่งลอยไปกับน้ำเรียบร้อย แครอลกัดฟันสบตากับเจ้าปู เธอแค้นมาก เจ็บจนร้องไห้“ฉันจะกินแกก่อนใครเพื่อนเลย” แครอลย่องแผ่วเบากลับไปยังจุดพัก เธอใส่แค่บราชั้นในสีแดง ถ้าไม่ซื่อบื้อก็คงไม่กังวลขนาดนี้“ธันวา เราโป๊นะ อย่ามอง”เธอร้องเตือนก่อน แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ รออยู่นานจึงเดินชะเง้อคอยืดคอยาวไปแอบดูคนไม่อยู่ เขาไปไหนนะ หรือทิ้งเธอแล้ว ไม่ๆ คนดีแบบนั้นไม่ใจร้ายเด็ดขาด คงออกไปเก็บของกินอาสาจะหามาให้ยังดื้อไม่รู้จักอยู่นิ่งๆ อีก หอยสองตัวนี้กับเห็ดจะยกให้เขา ส่วนเธอขอกินปูคู่แค้นพอเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา แครอลที่กำลังพยายามงัดกล้ามปูตาลีตาเหลือก สภาพเธอไม่น่ามองเลย รีบหลบก่อนดีกว่า“แครอลหรือเปล่าครับ?”“อืม ไปไหนมาอ่ะ เราไปหาปลาทำเสื้อหาย เราโป๊ ธันวามีเสื้อให้ยืมไหม”“ครับ?เอ่อ แป้บหนึ่งนะครับ”เขาเองก็พกมาชุดเดียว ผู้ชายไม่แบกของรุงรัง น้อยมากจะมีสำรอง ธันวาถอดเสื้อยืดตัวเองออกมาให้เธอใส่ สวมเพียงเสื้อกล้ามและแจ็คเก็ตตัวนอกพอแครอลรับมา ดมกลิ่นชายด้วยสีหน้าปลื้มปริ่ม พ่อคุณเอ๊ย หอมจังเลย ขนาดเหงื่อออกนะเนี่ย“ผมไปเดินดูรอบๆ มา เราไม่ควรเดินต่อเดี๋ยวจะหลง กางเต็นท์รอความช่วยเห

แครอลพึมพำแผ่วเบา เธอกอดขาขดตัวเหมือนกุ้ง ใบหน้าแดงปลั่งบวมปูดเพราะเห็ดที่กินไม่ดูตาม้าตาเรือธันวาช่วยลูบหลังพยายามล้วงคอให้อ้วกออกมาแล้ว มันควรจะทุเลาแต่เพราะเธออ่อนล้า ร่างกายยังมีรอยฟกช้ำไปทั่วจึงไม่มีวี่แววจะดีขึ้น หากไม่รีบรักษาอาจเป็นอันตรายมากกว่านี้เดิมทีคาดเดาว่าร่องรอยเหล่านั้นเกิดขึ้นตอนคนตกเขา แต่ดูดีๆ ไม่ใช่ ผู้ชายที่เคยผ่านเรื่องอย่างว่า เพียงแวบเดียวก็มองออกแล้วตัวเธอก็เท่านี้ ทำไมคนๆ นั้นถึงได้ทารุณนัก รอบลำคอ แผ่นหลังและบางส่วนที่โผล่พ้นร่มผ้าเต็มไปด้วยรอยกัดบาดลึก มันอันตรายมาก เขาควรเตือนให้เธอถอยออกมา“เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยแล้วนะครับ ไม่ต้องกลัวนะ”ชายหนุ่มถอดสร้อยที่สวมใส่คล้องให้ เธอแพ้เห็ดรุนแรง อุณหภูมิร่างกายเย็นชื้น ดีที่เขาพกสร้อยหยกพิเศษของคุณแม่เอาไว้ ไม่อย่างนั้นอาจมีคนหนาวจนปอดบวมตายสร้อยหยกนี้เป็นธาตุที่กักเก็บความร้อนในตัว จะขจัดไอเย็นเพิ่มความอุ่นให้ร่างกาย พกติดไปไหนมาไหนตลอดๆ ไม่จำเป็นจริงๆ ก็ไม่คิดจะถอดให้ใคร“ใส่ไว้นะครับ มันจะช่วยให้อบอุ่น ไม่ต้องกลัวนะ”แครอลตัวสั่นงันงก ฝันมั่วซั้วไปเรื่อย เธอเห็นแสงอาทิตย์เจิดจ้า ได้ยินเสียงน้ำไหลเชี่ยว สลับป

สายธารตัดพ้อราวกับตัวเองโดนเมิน เอะอะก็พี่หมอ เธอไม่ยอมหรอกได้ฟังเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา จู่ๆ บรรยากาศก็อึดอัดอึมครึม เมื่อคืนพายุเข้า น้ำป่าไหลเกือบคร่าชีวิตเลยเหรอแล้วหมอนั่นออกไปตามหาด้วยตัวเองทำไม ถ้าเขาเป็นอันตรายบริษัทไม่ล้มตามหรือไงโอ๊ย! ต้องมาคิดมากอีกเห็นหญิงสาวไม่ได้รู้สึกปลาบปลื้มเท่าแสดงออกกับชายหนุ่มห้องข้างๆ สายธารก็น้อยใจหนัก พูดไปเสียงสั่นไป“เฮียวีไม่ใช่คนสำคัญ ต่อให้พยายามก็ไม่อยู่ในสายตาของพี่แคล”“เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้น” อย่าร้องไห้สิ มันทำให้เธอรู้สึกแปลกมากต่างหาก ตั้งตัวไม่ทัน รอให้เรียบเรียงความคิดก่อนได้ไหม“แล้ว เขาไปไหน?”“น้อยใจจนหนีกลับไปแล้วค่ะ” อันนี้สายธารเสริมแต่งเอง จะได้ก้าวหน้าสักที ไม่อย่างนั้นโดนคาบไปกิน“กลับแล้ว พี่ชายเราได้บอกไหมว่าออกไปช่วยพี่ทำไม คุณลุงวรุณกำชับมาใช่ไหม” อาจจะมีเหตุผลอธิบายการกระทำของเขา เธอไม่อยากค้างคา เผื่อทางผู้ใหญ่ซึ่งเป็นเพื่อนกันไหว้วาน“ไม่เกี่ยวกับใครค่ะ พี่นาวีทำเอง”“ทำเอง”“พี่ดูไม่ออกเหรอคะ พี่นาวีชอบพี่ ธารไม่เคยเห็นพี่นาวียอมเสี่ยงกับอะไรเลยถ้าไม่จำเป็นหรือควรค่าพอ พี่นาวีชอบพี่มากเลยนะคะ”สายธารเล่นตามบท เจาะ

คุณหญิงกัลยาไม่ค่อยชอบแครอล แต่เพราะนายท่านโทนี่ให้ความสำคัญมารับถึงที่ โอกาสจะสร้างความสัมพันธ์อันดีไม่ง่าย มีหรือจะปล่อยผ่าน ต้องมาฝากฝังแสดงให้เห็นว่าเด็กสองคนรักใคร่กลมเกลียวกันสักหน่อยน้ำผึ้งเล่าให้ฟังว่าแครอลชอบลูกชายตน ชอบมากถึงขั้นป่วยก็ไม่ยอมพลาดที่จะออกไปเดินเที่ยวป่า เป็นแบบนี้ต่อให้ไม่ปลื้มบ้างแต่ก็ผ่อนปรนได้“ค่ะ” แครอลตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเลื่อนสายตามาหาผู้เป็นพ่อ “แด๊ดคะ ตอนแด๊ดมาเห็นคนอยู่กับแคลไหมคะ?”“อืม”“แด๊ดเห็นเหรอคะ?”“สายธารลูกสาวเสิ่นฉาง เรารู้จักใช่ไหม น้องของนาวีเพื่อนเราหนิ ตอนนี้กลับไปแล้ว”“ค่ะ เพื่อน…เพื่อนแคลเอง” ต่างคนต่างแยกย้าย หลังเดินทางกลับจากเชียงใหม่แครอลก็นอนพักฟื้นที่คอนโดโดยมีมิ่งขวัญคอยดูแล เพื่อนรักอยากฟังทุกอย่าง ขอแบบไม่ตกหล่นแม้แต่นิดเดียวเธอเลือกที่จะเล่าส่วนของน้องหมอ เพราะนึกถึงนาวีทีไรก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูก มันเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกติดแน่นอยู่ในช่องอก“มิ่งปลื้มคนนี้นะแคล เขาดูแลแคลในยามลำบากได้ดีมาก”มิ่งขวัญป้องปากขวยเขิน แต่เมื่อเห็นอาการจะยิ้มก็ไม่ยิ้มของเพื่อน หญิงสาวพลันขมวดคิ้วมุ่น ปกติแครอลกระฉับกระเฉงสดชื่น ทำไมตอนนี้เหมือนค