Todos os capítulos de เพราะรักยากหักห้ามใจ (Crazy In Love): Capítulo 131 - Capítulo 140

สองสาวน้อยตาใสแจ๋วมายืนด้อมๆ มองๆ กล้าแค่ไหนก็มียางอายเหมือนกัน เขาจะหยุดบ้าได้หรือยัง แครอลพยายามผลักปีศาจกระหายหื่นลามก ความตื่นตระหนกทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็ว“ฉันไม่เคยถูกยกไปไว้ทีหลัง ถ้าอยากได้ก็ต้องได้”ชักจะเอาใหญ่ คิดว่าเธอไม่ทุบเขาเหมือนพวกอดีตแฟนเก่าก็กำเริบนักนะ คอยดูเถอะ ถ้าเล่นกับน้องหมอเสร็จ เขาคือรายต่อไปที่ต้องคิดบัญชีแครอลโค้งมุมปากหน้างอ หยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดน้ำลายของเขาแล้วเอื้อมมือปลดประตู “อย่าคิดขวางงานใหญ่ฉัน” เธอทิ้งท้ายก่อนลงจากรถ“พี่แคล พี่ปลอดภัย”สายธารโผเข้ากอดหญิงสาว ดมกลิ่นหอมอันมีเสน่ห์อย่างยากจะละจาก คนไม่รู้คงคิดว่าทั้งสองคือพี่น้องร่วมสายเลือด หาใช่ผู้ชายที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น สายธารขนของช่วยพี่สาวคนดีของเธอ ยังโพทะนาตลอดทางขึ้นห้อง บอกว่าตัวเองกับผู้เป็นไอดอลได้นอนด้วยกันเสียงเจื้อยแจ้วของรุ่นน้องไม่ได้ทำให้รำคาญ กลับกันรู้สึกว่าน่าเอ็นดู หลายๆ สถานการณ์คนแสบเอาเรื่อง แต่กระนั้นก็โกรธไม่ลงผู้มาใหม่แยกย้าย อาบน้ำพักผ่อนเตรียมตัวสำหรับช่วงบ่าย“พี่แครอลคะ เสื้อตัวนี้ทางค่ายแจกให้ บอกว่าเอาไว้ใส่เล่นกิจกรรมค่ะ”สายธารยื่นเสื้อยืดคอกลมสีน้ำเงินครามให

กิจกรรมผ่อนคลายอารมณ์ไม่ใช่แค่ลุกนั่งทำไม้ทำมือ พอจับฉลากเสร็จเรียบร้อย คนนำเล่นเกมก็บอกให้เริ่มหาคู่ของตนเอง แครอลราวกับปลากระดี่ได้น้ำ วิ่งระริกระรี้ไปยืนตาแป๋วอยู่ข้างชายหนุ่มรุ่นน้องรอยยิ้มชวนฝันหวานละมุนของเธอ ทำให้คนที่ได้มองเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาวไปตามๆ กันหากไม่ใช่เพราะเหตุการณ์อกสั่นขวัญแขวนก่อนหน้า เพื่อนของธันวาก็คงพากันแซวไปแล้ว ไม่พะอืดพะอมอยู่ในลำคอ กลัวว่าจะมีใครตายแบบนี้“เตือนไอ้ธันมันหน่อยดีไหมวะ พี่นาวีนะเว้ย ต่อให้พี่แคลบอกว่าเพื่อน แต่สายตามันหลอกกันไม่ได้ หวงเหมือนจะฆ่าคนตายขนาดนั้น ไอ้ธันโดนหมกป่าทำไง”“มึงคิดว่าไอ้ธันมองไม่ออกเหรอ มันรู้แหละ แต่พี่แคลเข้าหาไม่เผื่อทางเลือกเลย กูว่าเตือนมันไปก็เปล่าประโยชน์ อีกฝ่ายรุกหนักฉิบหาย”“โอ๊ย! นี่มันทริประเบิดสมองหรือเปล่า ทำไมกูปวดหัวจัง”กิจกรรมมีจุดประสงค์เพื่อสร้างเสริมความสัมพันธ์ กระชับมิตรภาพให้เหนียวแน่น เล่นเกมเต้นตามเพลงควรผ่อนคลาย แต่ทุกคนกลับหน้าตึงเครียด พูดไม่ออกบอกไม่ถูก“เอาล่ะครับน้องๆ เราได้คู่กันแล้วนะ พี่ๆ จะแจกผ้ามัดมือติดกัน เราจะกินวิบากโดยการป้อนคู่ตัวเอง คู่ไหนชนะรับน้องหมีตัวใหญ่ไปเลย”แครอลบิดแ

เป็นคนของเธอเอง บอดีการ์ดฝีมือดีที่คอยคุ้มกันอยู่ไกลๆ ถ้าไม่มีเรื่องเจ้าตัวก็ว่าง สู้ให้ไปทำงานอย่างอื่นจะเป็นประโยชน์มากกว่าแครอลถอนหายใจ เหม่อมองน้ำที่ไหลลอดผ่านสะพาน จากนี้ยังต้องเจออีกเยอะ แม้ปัญหาจะเล็กขี้ปะติ๋ว แต่หากโผล่มาบ่อยๆ ก็ชักจะรำคาญเหมือนกันเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา คนที่แอบย่องผ่านเงามืดปรากฏตัว “พี่แครอลคะ” ฉัตรดาวรู้ว่าอะไรควรไม่ควร หากครอบครัวต้องมาเดือดร้อนเพราะตนเอง ย่อมไม่คุ้ม“มีอะไร?” แครอลหันไปตามเสียงเรียก แปลกใจเล็กน้อยที่เป็นฉัตรดาว“ดาวอยากคุยกับพี่ค่ะ”“อยากคุย? ว่ามาสิ” แมวหวงก้าง เก่งสู้มาตลอด ทำไมจู่ๆ ถึงเสียงอ่อนลงฉัตรดาวตั้งใจมาเจรจาหาทางออก เมื่อหญิงสาวรุ่นพี่ยอมคุยก็ค่อยๆ กล่าว “พี่ชอบธันจริงๆ เหรอคะ”“ชอบ”“ชอบเขาจริงจัง หรือแค่อยากเล่นสนุกคะ ถ้าพี่แค่อยากเล่นสนุก อย่าทำร้ายธันวาเลยนะคะ ดาวไม่อยากเห็นเขาเจ็บปวด พี่ชอบทำให้รักแล้วทิ้ง พี่จะใจร้ายกับคนๆ หนึ่งเหรอคะ”สองข้อนี้ต่างกันมาก หากจริงจังหล่อนไม่เหลือโอกาส แต่เพราะแครอลเป็นคนชอบง่ายลืมง่าย จึงอยากมาขอร้องเพื่อให้เลิกยุ่งกับธันวาการกระทำของอดีตแฟนหนุ่มในวันนี้พาให้หล่อนกลัว หากเขาชอบแครอลขึ้น

เธอไม่เคยปรานีผู้ชายพูดไม่รู้เรื่อง หากเขาอยากโดนซ้อม อยากเล่นสนุกไม่หยุดนัก รับรองว่าต่อให้เอาปืนยิงแสกหน้า เธอก็จะทำ“อีกเรื่องนะ คราวก่อนที่ฉันห่างออกจากนาย ไม่มีเหตุผลซับซ้อนเลย” แครอลลดระดับสายตามองต่ำลง จ้องกลางร่างกายของเขาแล้วยิ้มเยาะ“เซ็กซ์ของนายมันห่วยไงล่ะ”ความอดทนที่มีต่อหญิงสาวปากกล้าขาดผึ่ง จะด่าสาดเสียเทเสียมากเท่าไหร่ก็ช่าง แต่มาว่าลูกชายเขาไม่ได้เรื่อง เอาช้างมาฉุดก็ดับอารมณ์ลงยาก“ห่วย?”นาวีทวนคำพูดนั้นด้วยสีหน้าราวกับมองคนปัญญาอ่อน เขากล่าวเสียงแฝงเลศนัยพร้อมกับยื่นมือไปดึงเสื้อของเธอ“ในเมื่ออยากตายไม่สนชีวิตอยู่แล้ว ก็เลือกวิธีหน่อยดีไหม มาตายคาอกฉัน”“พูดบ้าอะไร! ฉันจะกลับห้อง!”แครอลพยายามยื้อยุดฉุดกระชากเสื้อไม่ให้ถูกถอด พอเธอสู้ เขาก็ดึงขาดเสียเลย ทั้งเศษซากผ้าและบราชั้นในปลิวตกไปคนละทิศละทางมือหยาบคว้าหมับเข้าที่ปลายคางเรียวมนบังคับให้สบตา“ฉันจะเอาเธอให้ตายเลย”จบประโยคก็ผลักคนหน้าหวานลมลงบนเตียง ถอดเสื้อตัวเองมามัดแขนเรียวเล็กเอาไว้แล้วถอดกางเกงขาสั้นของเธอแครอลทั้งเตะทั้งถีบยอกอกคน แต่ไม่สามารถส่งให้เขาผละออกไปได้ กลับกัน ไฟที่กำลังลุกโชติช่วงในดวงตาค

แครอลเดินเชื่องช้าไปหากาแฟกับแซนวิชสักอันรองท้อง เสร็จเรียบร้อยทั้งหมดก็มารวมตัว“ไอ้ธัน พี่แคลไหวไหมมึง เหมือนจะเป็นลมตลอดเวลาเลย หน้าซีดมาก” มีลิปสติกปาดทับอำพรางเอาไว้ก็จริง แต่เหงื่อที่ผุดขึ้นมาเต็มหน้าผากทำให้คนกังวลธันวาค้นกระเป๋าหยิบยาออกมา “ดูไม่ค่อยสบายเลยนะครับ พักผ่อนก่อนดีไหม”แครอลส่ายหน้า ดื้อรั้นขั้นสุด ไม่มีอะไรขวางทางเธอได้ “เราโอเค สบายมาก แค่ลืมแต่งหน้าเฉยๆ” เธอโกหกตาใส ทั้งที่ร่างกายประท้วงจนแทบจะขาอ่อนล้มพับแล้ว“เฮียวี หนูขอนะ ไปพูดกับพี่แครอลหน่อย ถ้ายังฝืนแย่แน่”“คุยทำไม เก่งมากก็ทำไป ใครสน”“โอ๊ย!ถ้าพี่แคลเป็นอะไรไป เฮียจะเสียใจเอานะ”“ไม่ต้องพูดมาก”เขาไม่ชอบพวกหูหนวกตาบอด ถ้าไม่เจอกับตัวเองก็ไม่รู้สึก เมื่อคืนเอาเธอจนสว่างคาตา นอนไปแค่ไม่กี่นาทีก็มีเรี่ยวแรงตะเกียกตะกายจะไปกับไอ้ไก่อ่อน รู้อย่างนี้น่าจะตีหัวให้สลบเลย รำคาญ!“ไหวแน่นะครับ”“เราไหว ไปกันเถอะ”“เป็นภาระคนอื่น อยากชนะก็คงอด ไม่สู้อยู่ที่นี่ จะได้ไม่ถ่วง”นาวีบ่นลอยๆ คำก็ภาระ สองคำก็ตัวถ่วง ถ้าไม่ติดว่าต้องเก็บเรี่ยวแรงเอาไว้ชมธรรมชาติกับน้องหมอ เธอคงสติแตกด่าแหลกไปแล้ว“ขอโทษนะคะพี่แคลเรื่องเม