เพราะรักยากหักห้ามใจ (Crazy In Love)

ไม่มีใครอยู่รอดปลอดภัยถึงเจ็ดวัน น้อยที่สุดสามสิบนาที นานที่สุดสี่สิบแปดชั่วโมง คำกล่าวอันน่าตื่นตะลึงนี้ทำลายล้างไม่ได้ แต่ละคนล้วนมีจุดจบเดียวกันหมด

“เลิกกันนะ”

ไปต่อไม่ไหวก็แยกทาง ต่างคนต่างค้นหาสิ่งใหม่ ที่ทำอยู่ถือเป็นผลดีต่อทุกฝ่าย ทำไมต้องมาเจอเหตุการณ์ซ้ำซ้อนน่าเบื่อด้วย ร้องไห้หาพระแสงอะไรกัน! นายเป็นผู้ชายนะ

“ไม่เลิก ซันไม่เลิก ซันรักแคลคนเดียว รักมากที่สุด ให้ตายก็ไม่เลิก”

ชายหนุ่มหน้าตาดีส่ายศีรษะพัลวัน น้ำตาอันทรงคุณค่าไหลริน เขารักของเขา ใครจะยอมให้เธอทิ้งง่ายๆ

“เฮ้อ! แม่งเอ๊ย!ซัน อย่าทำตัวน่ารำคาญได้ไหม รักมากกับผีอะไร ฉันตกลงเป็นแฟนนายเมื่อวานเองนะ”

“เมื่อวานหรือวันไหนก็มีความหมาย เรารักแคล ไม่ยอมเลิกหรอก”

“จิ๊ คิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่นหรือไง ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้เลย” ถ้ายังงอแงเหมือนเด็ก อย่าหาว่าเจ๊ไม่เกรงใจ แม่จะซ้อมให้น่วมสักที

บุหรี่ที่โดนเผาไปจนเกือบหมดหล่นลงพื้น ควันสีขาวกลิ่นฉุนลอยละล่อง หญิงสาวผู้รักอิสระ ไม่ผูกมัด ไม่ใฝ่หาความสัมพันธ์ยั่งยืน ขณะนี้หัวคิ้วขมวดย่นเข้าหากันราวกับจะผูกเป็นปมเดียว

ชอบง่ายลืมง่าย ใครๆ ก็บอกว่าเธอเป็นอย่างนั้น แต่ไม่ใช่เลย ความจริงคือผู้ชายที่กำลังคร่ำครวญอยู่อ่อนหัดเกินไป

แค่ได้สัมผัสก็รู้ว่าไม่รอด รสนิยมของเธอมีความเฉพาะกลุ่มและเจาะจง หากเขาตรงตามที่ต้องการ แล้วจะบอกเลิกเพื่ออะไร

“ไปซะ ใครถามก็บอกว่านายทิ้งฉัน”

น้ำเสียงที่กล่าวอ่อนโยนลงหลายส่วน สงบได้ก็จะสงบ แต่เหมือนเรื่องมันจะไม่จบง่ายๆ

ชายหนุ่มเจ้าน้ำตาคุกเข่าลงกับพื้นถนน สองมือกอดขาของแครอลไม่ยอมปล่อย “ซันไม่ทิ้งแคล ซันรักแคล”

"แม่งโว้ย!ฉันหัวร้อนติดไฟแล้วนะเว้ย! นายจะใสซื่อทำเหมือนพึ่งเคยมีความรักทำไม กับแฟนคนก่อนก็บอกเลิกเขา บอกเลิกสาวๆ มาไม่ใช่น้อย ทีอย่างนี้ดันพูดไม่รู้เรื่อง"

หลังผับใหญ่มีคนออกมาสูบบุหรี่จำนวนหนึ่ง ส่วนมากเป็นผู้ชาย พอได้เห็นฉากน้ำเน่าสะเทือนใจก็ไม่เข้าไปยุ่ง เพียงมองห่างๆ พร้อมกับสอดส่องดูว่าสองคนคู่รักหักร้างเป็นใคร และเมื่อพวกเขาสังเกตดีๆ ก็จำได้ในทันที

“นั่นน้องแครอลใช่ไหม ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกนะเนี่ย”

“คนกอดขาเหมือนจะเป็นนักแสดงหนังวัยรุ่นที่ชื่อซันเลย ไอ้หมอนี่มันเพลย์บอยกินผู้หญิงไปทั่ว อย่าบอกว่านางฟ้าของฉันตกหลุมพรางมันนะ”

“เฮอะๆ ใครเป็นเหยื่อก็อย่าพึ่งตัดสิน น้องแครอลไม่ใช่กระต่ายน้อยใสซื่อนะเว้ย เสือเหมือนกัน อย่างพวกเราไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

พลั่ก!

เสียงคนโดนเตะเข้าเต็มรัก ร่างที่ทรงสง่างอตัวจุกเพราะความเจ็บปวด ไม่สั่งสอนสักทีไม่ดีขึ้นเลย ต้องให้ลงไม้ลงมือถึงจะชอบ

และแม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ชายหนุ่มผู้คลั่งไคล้ก็ยังไม่ยอมล่าถอยง่ายๆ เขาตะโกนไล่หลังเธอไป ทั้งรักทั้งโกรธจนผู้คนรอบข้างเวทนาไปหมด

“แครอล เลิกกับฉันมันง่ายนักเหรอวะ เธอเห็นฉันเป็นของเล่นใช่ไหม ฉันไม่มีวันเลิกเด็ดขาด แครอล!”

เสียงคร่ำครวญห่างออกไปเรื่อยๆ ดูแปลกแตกต่างสำหรับหลายคน แต่กับหญิงสาวลูกครึ่งไทยรัสเซียอย่าง แคโรไลน์ ซันวาทอเรย์ นั้นไม่ใช่

หนึ่งในงานอดิเรกยามว่างของเธอคือการสั่งสอนผู้ชาย โดยเฉพาะพวกเพลย์บอยที่คิดว่าตัวเองแน่ หลอกฟันสาวไปทั่วแล้วทิ้ง ลองได้มาเจอกัน จะรู้ว่าใครของจริง

แครอลส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มเลิฟแฟม วันนี้เหนื่อยหน่ายไม่ใช่น้อย จำเป็นต้องได้รับการปลอบประโลมจากพี่ๆ ทั้งหลายสักหน่อย

แครอล : แคลกำลังขึ้นไปนะคะ ทุกคนมากันหรือยัง

ขนมผิง : มาแล้วคนดี ตอนนี้แคลอยู่ที่ไหน ไม่ต้องเสียใจนะ มีพี่กับเพื่อนเราอยู่ ผู้ชายห่วยแตก เลิกไปเลย

มิ่งขวัญ : อย่าไปให้ท้ายนางค่ะพี่ขนมผิง

มะเมี่ยว : พี่อยู่ได้ไม่เกินเที่ยงคืนนะคะ ถ้าไม่ใช่น้องแคล พี่ไม่สู้ชีวิตขนาดนี้แน่

ลอร่า : แต่ละคน ผัวรักผัวหวงซะจริง

ขนมผิง : ตัวเองยังเอาไม่รอด อย่ามาแขวะคนอื่น

ลอร่า : อย่าขายกันค่ะขนมผิง ผัวฉันไม่โหดเท่าผัวเธอก็แล้วกัน

เหล่าพี่สาวและเพื่อนรักต่างก็ส่งข้อความเข้าแชทสนทนาเลิฟแฟมกันอย่างคึกคัก เวลานี้ประมาณสองทุ่ม คนมีคู่ย่อมกระวนกระวายเป็นธรรมดา

ไม่เหมือนเธอเลย โดดเดี่ยวเปลี่ยวใจเป็นที่สุด

ประตูห้องวีไอพีชั้นสองของผับเปิดออก สาวสวยสวมรองเท้าส้นสูงสีแดงสดก้าวฉับๆ เข้าไปซบอยู่ในอ้อมอกอบอุ่น

ก่อนหน้านั้นพยายามบิ้วอารมณ์ตัวเองให้เหมือนคนโดนทิ้งแล้ว แต่ไม่ง่าย เพื่อนรักอย่างมิ่งขวัญยังไม่ยอมเชื่อ หากพี่สะใภ้ผลักไสไม่ไยดี ต่อจากนี้เธอจะออดอ้อนใคร

“ไม่เป็นไรนะ หักอกหนุ่มๆ มาก็ช่าง พี่เข้าใจ”