All Chapters of สยบรักละลายใจ (Hate To Love): Chapter 71 - Chapter 80

เขาก็คือก้างขวางคอชิ้นใหญ่ ไม่ว่ามะเหมี่ยวจะมีโปรแกรมพิเศษไปเที่ยวที่ไหน ชายหนุ่มก็จะคอยติดสอยห้อยตามเสมอ เป็นคำสั่งลับที่ห้ามบกพร่องเด็ดขาด“เย็นแล้วกลับกันเถอะครับ เดี๋ยวจะถึงที่พักดึก”อิทธิเสนอ เขาดูเป็นผู้ใหญ่น่าเชื่อถือ ส่วนนีโอเหมือนเด็กกระโปกโหลกที่คอยขัดแข้งขัดขา ด้วยความสุภาพอิทธิจึงไม่ถือสาบางเวลาที่โดนก่อกวน ต้องมีสักวันที่เขาจะได้เที่ยวกับมะเหมี่ยวสองคนบ้างอิทธิขับรถไปส่งทั้งสองที่จัตุรัส แวะหาของอร่อยทานสักหน่อยก็แยกย้ายกัน นีโอต้องรอให้เขาขับรถออกไปจนลับตาก่อนถึงจะยอม ไม่อย่างนั้นก็จะอยู่เฝ้าเช่นนี้ไม่กระดิกตัวไปไหนเลยมะเหมี่ยวไม่เข้าใจพฤติกรรมหมาตามตูดของชายหนุ่ม ช่วงครึ่งเดือนมานี้เป็นอะไรมากไหม เธอเดินเข้าบ้านไป ในห้องครัวคนสองคนกำลังนั่งปรึกษากัน“พี่มะเหมี่ยวกลับมาแล้วเหรอคะ ไปเที่ยวสนุกไหม วันหลังให้หลิวไปด้วยสิ”“ใบหลิว?เฮียโรม? ทั้งสองคนมาทำอะไรที่นี่”ใบหลิวยกนิ้วขึ้นมา แล้วชี้ไปข้างบนชั้นสอง“พี่เจอเขาแล้วอย่าใจร้ายเลยน้า~หลิวขอเถอะ เมื่อวานพี่โจพึ่งกลับบ้านไปทานข้าวกับครอบครัว ไม่รู้ทะเลาะกันทีท่าไหนสภาพดูไม่ได้เลย หลิวกับเฮียโรมพึ่งรู้ว่าพี่โจขึ้นเครื่องมา

มะเหมี่ยวท่องบทสวดล้างความไวของปาก เกือบจะพ่นคำพูดร้ายกาจตอกกลับเขาจนหน้าหงายออกมา ดีว่ายั้งทันไม่อย่างนั้นถกเถียงกันบานปลายแน่นอนอย่าหลงตัวเองได้ไหมพ่อเจ้าประคุณเอ๊ย มีส่วนไหนที่ทำให้คิดปะติดปะต่อมั่วซั้วได้ขนาดนั้น แค่เพราะใจอ่อนให้อยู่ต่อเหรอเธอมองเข้าไปในดวงตาลึกล้ำดุจรัตติกาลของเขา ค่อยๆ พูดอธิบาย“ฉันไม่รู้ว่านายทะเลาะอะไรกับครอบครัวมา แต่บางครั้งคนเราก็เติบโตขึ้นจากความผิดหวังและเจ็บปวด ไม่ได้มีแค่ความสุขซะทั้งหมด เกินไปมักไม่ดี น้อยไปก็ไม่เพียงพอ นายต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวางบางสิ่งเพื่อไปต่อ”โจนาสอายุยี่สิบห้าปีแล้ว ถือว่าก้าวไปสู่การเป็นผู้ใหญ่ หากเป็นเรื่องกระทบกระทั่งกันทั่วไปคงไม่ทำให้เขาอารมณ์รุนแรงขนาดนี้ จะต้องเป็นปมลึกๆ ที่ฝังใจ แตะต้องไม่ได้เพราะจะทำให้เจ็บเจียนตายแน่นอนมะเหมี่ยวได้แต่แนะนำให้เขาปล่อยวาง ไม่อาจเรียกร้องวันคืนเก่าๆ และการชดเชย แต่เพื่อให้ตัวเองสบายใจกับช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ อย่างน้อยละทิ้งความโกรธเกลียดก็ช่วยให้มุมมองต่างๆ ดีขึ้นมากทีเดียวกับสิ่งที่บิดาเคยทำ เธอก็ใช้วิธีเดียวกันนี้เยียวยาจิตใจเพื่อไปต่อ“เธอสอนฉันสิ อยู่ข้างๆ ฉัน”เขาเสียงทุ้ม พูด

ทั้งสองออกมาจากอาคารผู้โดยสาร คิดจะเดินไปขึ้นแท็กซี่เพราะต่างฝ่ายต่างก็ไม่บอกคนรู้จักให้มารับ ขณะนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของมะเหมี่ยวก็แสดงข้อความแจ้งเตือน[J: ลงเครื่องแล้วทำไมไม่ทักมาบอกวะ ต้องถามเองตลอด รออยู่นั่นแหละให้คนไปรับแล้ว]เธอไม่เคยบอกเขาว่าจะกลับประเทศตอนไหนเพราะอยากเว้นระยะห่าง ทักมาราวกับรู้ความเคลื่อนไหวอยู่ตลอดแบบนี้มันอึดอัดนะหลังจากนั้นประมาณห้านาทีรถไมบัคสีดำสะดุดตาก็ขับเข้ามาจอดหน้าอาคาร เหมือนว่าจะรออยู่แถวนี้นานแล้ว นีโอที่เหนื่อยล้าเต็มทนไม่ยอมให้มะเหมี่ยวอิดออด รีบลากเธอขึ้นรถแล้วนอนกรนเสียงดัง“ใบหลิวไปส่งพี่ที่โรงแรมโคแวนนะ” มะเหมี่ยวนั่งด้านหน้าข้างคนขับ จนกว่าจะหาห้องเช่าได้ ระหว่างนี้อาศัยซุกหัวนอนที่โรงแรมไปก่อน รอสัมภาษณ์งานเสร็จค่อยย้ายอีกที“ไปนอนคอนโดเก่าดิพี่มะเหมี่ยว พี่โจซื้อให้พี่นะ มีชื่อพี่เป็นเจ้าของทรัพย์สิน ปล่อยไว้ว่างๆ ไม่ได้ใช้สอย พี่กลับไปอยู่จะไม่ดีกว่าเหรอ”“บอกเขาว่าพี่ไม่เอา” หญิงสาวทำเสียงไม่อยากยุ่งเกี่ยว “หลิวว่าต่อให้พี่ไปอยู่ที่อื่นพี่โจก็ตามอยู่ดี บ้านพี่ก็เหมือนบ้านพี่โจ หลิวไม่ได้พูดเกินไป แต่พี่น่าจะรู้ดีกว่าหลิวว่าเขาเป็นคนย

แวบแรกตกใจนึกว่าเป็นโจนาส แต่ดูดีๆ กลับไม่ใช่ ใบหน้าชายหนุ่มซูบกว่า โหนกแก้มสูงกว่า แววตากะล่อนไม่แข็งกร้าว โดยเฉพาะเส้นผมสีแดงอมน้ำตาล ให้ตายรุ่นพี่โจก็ไม่มีทางย้อมสีแบบนี้“ใครอ่ะ?” ปั้นแป้งกระซิบถาม มะเหมี่ยวจึงกวักมือเรียกนีโอเหมือนเรียกหมามาหา“ขอแนะนำให้รู้จักกับเพื่อนของฉัน นี่ปั้นแป้ง คนนี้สีฝุ่น ส่วนเจ้าหัวแดงนี่ชื่อนีโอ เรียกนีลก็ได้ ตอนอยู่ต่างประเทศเขาเป็นเพื่อนใหม่ของฉัน”นีโอคว้าแขนมะเหมี่ยวหลบไปมุมหนึ่ง สีหน้าไม่ค่อยพอใจ “พาเพื่อนมาทำไม ไหนบอกสองคน”“เพื่อนฉันรู้ว่าฉันกลับถึงไทยแล้วเลยอยากมาหา อีกอย่างของเยอะขนาดนั้นกินสองคนไม่หมดหรอก นายอารมณ์เสียอะไร ปั้นแป้งกับสีฝุ่นเฮฮาจะตาย รับรองไม่อึดอัดแน่นอน”กล่าวจบมะเหมี่ยวก็เข้าครัวไปยกผักกับเนื้ออกมาวางตั้งโต๊ะ โดยมีสายตาละห้อยของนีโอมองตาม เขาเก็บความผิดหวังครั้งนี้เอาไว้ไม่ไหวจริงๆแล้วเรื่องเผลอตัวเผลอใจล่ะ ไม่ได้ทำก็ไม่คุ้มกับที่จะโดนโจนาสกระทืบสิ ไอ้นีโอเอ๋ย โดนเตะตายฟรีแล้วล่ะมั้ง“น้ำจิ้มทำเองนะ ไม่รู้ถูกปากไหม ปรุงตามที่ดูในยูทูป”มะเหมี่ยวเปิดกระทะไฟฟ้าแล้วนำมันหมูลงไปย่างก่อน จากนั้นก็เรียงหมูสามชั้นที่หมักซอสทำเอ

บริษัทขนาดกลางแห่งนี้มีชื่อว่าออนฟลีค พนักงานไม่เยอะเท่าที่คาดเอาไว้ เทียบกับบริษัทยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรมเดียวกัน จัดว่าอยู่ในเกรดซีเลย อีกทั้งชื่อแบรนด์กับความนิยมก็แทบไม่ปรากฏตามพื้นที่สื่อก่อนหน้านี้เธอได้หาประวัติเกี่ยวกับองค์กรคร่าวๆ ทราบมาว่าสถานการณ์ช่วงเมื่อหนึ่งปีก่อนนั้นหุ้นตกร่วงระนาว หากไม่ได้นายทุนเข้าไปเทคโอเวอร์กิจการก็คงไม่อยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ย่ำแย่จนพลิกกลับมา ทว่าดูจากผลงาน นายทุนที่ช่วยยื้อลมหายใจคงต้องปาดเหงื่อสักหน่อย ไม่อย่างนั้นก็เตรียมใจรอวันเจ๊งอีกรอบเพราะอะไรน่ะหรือ จนป่านนี้ยังแย่งส่วนแบ่งตลาดจากสามเจ้าใหญ่ในวงการไม่ได้ แล้วเมื่อไรจะทำกำไรคืนทุนสองปีสำหรับใช้หนี้ของเธอจะต้องเหนื่อยมากๆ โบนัสไม่ออกดอกออกผลตามที่หวังไว้แน่ แค่คิดก็ห่อเหี่ยวแล้ว ทรัพยากรไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลยรอจนก้นจะงอกรากลงบนโซฟา ในที่สุดก็มีพี่สาวคนหนึ่งมาแจ้งว่าท่านประธานพร้อมจะสัมภาษณ์แล้ว สอบถามเบื้องต้นรู้มาว่าเขาเป็นผู้ชาย ท่าทางเรียบง่ายสุภาพ เอกลักษณ์คือสวมแว่นกรอบทอง พนักงานตื่นเต้นเมื่อพูดถึง ยังเสริมว่านี่เป็นครั้งแรกที่ท่านเข้าบริษัทด้วยหัวหน้าฝ่ายบริหารเข้าบริษัทเป็นครั้