All Chapters of สยบรักละลายใจ (Hate To Love): Chapter 81 - Chapter 90

ออนฟลีคมีสินค้าส่งขายตามห้างร้านต่างๆ แต่ไม่เคยทำกำไรสักครั้ง ไตรมาศแรกของปีนี้ยังริจะทำการใหญ่เชิญดาราอันดับหนึ่งของประเทศมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ ทว่าโดนปฏิเสธเพราะไม่น่าเชื่อถือไปเสียแล้วนั่นยังไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดที่เธอหลบเลี่ยงหัวหน้าท่านนี้ การพูดสองแง่สองง่ามของเขาในระหว่างแนะนำงาน ชอบนอกเรื่องไถ่ถามถึงชีวิตส่วนตัว วิธีสอนที่มือไวใจเร็วและแววตาเจ้าชู้ไม่ปิดบัง ล้วนแล้วแต่น่าอึดอัดเธอพึ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน เป็นน้องใหม่ที่โจนาสประเคนตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายการตลาดให้ แค่เส้นสายของเขาก็ทำให้คนอื่นมองเธอไม่ดีแล้ว นี่ยังมีผู้ชายมาพัวพันคลุมเครืออีก จะให้อยู่อย่างสงบยังไงไม่ทราบเห็นมะเหมี่ยวก้มหน้าก้มตาไม่สนใจเท่าที่ควร ชายหนุ่มรุ่นพี่ก็ยังไม่ยอมรามือง่ายๆ ข่าวลือว่าผู้บริหารไก่อ่อนคนใหม่โดนเธอฟาดมาแล้วว่อนไปทั่ว เขาตำแหน่งไม่สูงเท่าแต่มีเงินและสถานะพอสมควร ในเมื่อเธอเองก็เป็นพวกใช้เต้าไต่ เหตุใดจะกล้ามองข้ามเขาล่ะ“วันพรุ่งนี้หลังเลิกงานทุกคนที่แผนกจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับมะเหมี่ยว ประมาณหกโมงเย็นที่ร้านโอลิม มะเหมี่ยวไม่ติดธุระอะไรนะครับ”“งานเลี้ยงต้อนรับเหรอคะ?”“เป็นธรรมเนียมปฏิบัติสำหร

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เพียงตกอยู่ในห้วงแห่งความปรารถนา เหมือนว่าโลกภายนอกไม่สามารถแทรกซึมเข้ามารบกวนสองหญิงชายในพื้นที่คับแคบได้โจนาสกดจูบดื่มด่ำครองริมฝีปากอิ่ม แยกฟันซี่ขาวของเธอเผยอออกแล้วชอกชอนลิ้นรัดรึงกัน ไร้ซึ่งแบบแผนทว่าช่ำชองลึกล้ำ ทำเอามะเหมี่ยวครวญครางอู้อี้อ่อนยวบไปทั้งร่างฤทธิ์ของเหล้าไม่น่าจะรุนแรงขนาดนี้ เธอดื่มไปไม่มากแต่รู้สึกราวกับซดคนเดียวหมดลัง ร้อนรุ่มแผดเผา ทรมานจนแทบจะเสียสติอยู่แล้วโจนาสลูบเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าแดงก่ำ ขยับตัวปรับพื้นที่เล็กน้อยก็จัดท่าทางให้มะเหมี่ยวมานั่งคร่อมอยู่บนตักของเขา ร่นกระโปรงเธอขึ้นมากองเหนือบั้นเอว น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างเป็นห่วงเป็นไย“ทำเองได้ไหม หรือจะให้ฉันทำ” เขาเกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วไปข้างๆ ลูบคลำช่องทางอ่อนนุ่มที่เปียกแฉะเล้าโลมเธอ“เจ็บท้อง ฮือ~” ไม่รู้ว่าเขาถามอะไร มะเหมี่ยวเอาแต่จมอยู่ในห้วงฝันอันแสนเจ็บปวดอย่างหูหนวกตาพร่าเลือน“มีเฮียอยู่ด้วย เหมี่ยวไม่ต้องกลัว ใจเย็นๆ ผ่อนคลายไว้เดี๋ยวเฮียช่วยเอง”เขาไม่เคยเห็นเธอเพ้อพกว้าวุ่นเช่นนี้มาก่อน ดื่มเหล้าส่วนมากก็แค่นอน หากทุรนทุรายย่อมไม่ใช่อาการปกติกล้าดีมาวาง

วันทำงานเกิดการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ มะเหมี่ยวมาถึงก็ถูกย้ายข้าวของเข้าไปยังห้องส่วนตัว ซึ่งเป็นของหัวหน้าฝ่ายการตลาด นักศึกษาสาวที่พึ่งเรียนจบรับตำแหน่งรองหัวหน้าได้ไม่นาน ผ่านไปพริบตาเดียวก็ขึ้นเป็นหัวหน้าเสียดื้อๆ ใครบ้างไม่ตกใจ อีกทั้งยังกำจัดคนๆ หนึ่งกระเด็นออกไปอย่างน่าอนาถด้วย จนป่านนี้เพื่อนร่วมงานที่สนิทกันกับพี่ต่อยังติดต่อเขาไม่ได้เลย“เอาแล้วสิ หัวหน้าฝ่ายการตลาดบริษัทเราแอบแซ่บกับท่านประธานจนได้เลื่อนตำแหน่ง นึกว่าเป็นอีหนูออดอ้อนออเซาะธรรมดา ที่ไหนได้ร้ายกาจใช่ย่อย” คนที่กล่าวคือเด็กสาวอายุน้อย ผู้ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับอดีตหัวหน้า“เบาๆ หน่อยจ้ะสาว พี่ต่อยังร่วงจากเก้าอี้ง่ายๆ ถ้า…ไม่พอใจขึ้นมาเดี๋ยวก็โดนไล่ออกอีกคนหรอก”“ฉันกลัวที่ไหนกันล่ะ โบนัสไม่เคยแจกยังคิดว่ามีคนอยากอยู่ทำงานให้หรือไง นิฟตี้ขึ้นเงินเดือนพนักงานตั้งนานแล้ว ดูจากกำไรที่พุ่งเอาพุ่งเอาก็ไม่แปลกสักนิด ส่วนอโณณาก็พึ่งแจกรถพนักงานเพราะทำกำไรสูงสุดในรอบสิบปี ออโรร่าไปเปิดสาขาที่ฝั่งยุโรปแบบสับๆ ออนฟลีคล่ะ มีอะไรสู้เขาได้บ้าง ไม่โดนไล่ออกฉันก็เตรียมจะออกเอง หน้าที่การงานไม่ก้าวหน้าสักทีพวกเธอยังคิดจะอยู่ดั

ทั้งสองทานอาหารกันอิ่มก็ออกจากร้านไปเดินย่อยอีกเล็กน้อยก่อน ระหว่างผ่านส่วนเคาเตอร์แบรนด์เครื่องสำอาง มะเหมี่ยวหาอยู่นานไม่เจอสินค้าของออนฟลีคเลยก็แปลกใจ ในวันประชุมเหมือนจะบอกเอาไว้ว่ามีช็อปตั้งร้านในห้างด้วย ไฉนไม่เห็นเลย โจนาสเหมือนจะสังเกตว่าเธอกำลังทำอะไรจึงพูดขึ้นว่า“สำรวจตลาดเหรอ”“อืม”“แถวนี้ไม่มีสินค้าของออนฟลีคหรอก ถ้าเป็นชั้นสี่น่ะไม่แน่”“ชั้นสี่?โซนนั้นเป็นพวกร้านเครื่องสำอางทั่วไปไม่ใช่เหรอ”มะเหมี่ยวขึ้นไปดูให้เห็นกับตา ส่วนโจนาสรอเธออยู่ข้างนอกร้านเพราะตอนนี้สาวๆ ทุกช่วงวัยกำลังเดินเลือกสินค้ากันขวักไขว่ไปมา ยิ่งจัดโปรลดราคาคนยิ่งเยอะกว่าปกติเป็นเท่าตัว ผู้ชายส่วนใหญ่ต่างก็นั่งบ้างยืนบ้างรอแฟนอยู่จุดนี้“พี่คะโฟมล้างหน้าของนิฟตี้หมดแล้วเหรอคะ เมื่อวานดูในเพจยังบอกว่าเยอะอยู่เลย” สาวน้อยมัธยมปลายถามกับพนักงาน“หมดแล้วค่ะ สินค้ามีจำกัด น่าจะมาลงอีกอาทิตย์หน้านะ ลองของออโรร่าไหม อันนี้ก็ใช้ดีเหมือนกัน” พนักงานดูมีความรู้แนะนำสินค้าที่คุณภาพใกล้เคียงกันแก่เด็กสาว กลุ่มของพวกเธอจึงกรูกันไปมุงอย่างสนอกสนใจมะเหมี่ยวเข้าไปสำรวจร้านเครื่องสำอางขนาดกลางยอดนิยมที่มีแทบทุกอย่าง

ทำงานไปได้ครึ่งเดือน ในฐานะหัวหน้าฝ่ายขายผู้มีความรู้แต่ยังอ่อนประสบการณ์ มะเหมี่ยวได้ตอบรับจดหมายเชิญเข้าร่วมสัมมนาสามสี่งานต่อเนื่อง ซึ่งจัดโดยบริษัทใหญ่ด้านสื่อโฆษณาระดับประเทศ ตกเย็นก็ออกไปเจอเพื่อนรักสักหน่อยก่อนค่อยกลับห้องพักผ่อน เธอไม่ทราบรายละเอียดเกี่ยวกับสวัสดิการพนักงานของออนฟลีคเท่าไรนัก ไม่เคยเพิ่มโบนัสเบี้ยขยันให้พนักงานตัวน้อย แต่เมื่อสามวันที่แล้วกลับแจ้งให้เธอย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโดประจำตำแหน่ง อีกทั้งรถยนต์ก็ให้มาขับง่ายๆ ย้อนแย้งจนได้กลิ่นไม่ชอบมาพากล“ยังไม่ตายเหรอ โทรมามีอะไรไม่ทราบ”“ทักทายเจ็บแสบเหลือเกินนะ ไหนบอกจะพาฉันไปเที่ยว ครึ่งเดือนแล้วเนี่ย ฉันอยู่ไทยได้แค่ห้าเดือนต้องกลับไปซ้อมฟุตบอลต่อ เบื่อจะตายแล้ว”“วันหยุดนี้ว่างพอดี อยากไปไหนก็บอกมา”“เธอจะฆ่าฉันเหรอมะเหมี่ยว เธอใจร้ายเกินไปแล้วนะ” ปลายสายเริ่มอารมณ์แปรปรวน คำพูดคำจาก็เลอะเลือน ยังมีเสียงสะอื้นเบาๆ แว่วมา สลับบทรวดเร็วเสียจนมะเหมี่ยวตามไม่ทัน“เป็นอะไร?”“เธอรู้หรือเปล่าว่าหลังจากวันนั้นชีวิตฉันทุกข์ทรมานแค่ไหน ฉันหายหน้าไปครึ่งเดือนเธอไม่เคยทักมาถามไถ่เลยว่าเป็นยังไงบ้าง ใจร้ายมากนะ”“ค่อยๆ เล่า”