All Chapters of ในโลกใหม่ ข้าคือผู้ช่วยวายร้าย: Chapter 161 - Chapter 170

“เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้ามาดู” หมอปีศาจซึ่งเสร็จสิ้นจากการตรวจอาการเบื้องต้นเบนสายตามาทางหญิงสาว“โรคระบาดนี้ร้ายแรงมากหรือเพคะ” ลี่หยวนขยับตัวไปยืนหลบอยู่หลังแผ่นหลังกว้าง “ติดต่อง่ายหรือไม่”“ไม่ถึงขั้นนั้น” ตงฟางฉีสบตานาง “เป็นเพราะร่างกายของเขาอ่อนแอเองด้วย”ผู้ฟังเอียงคอ กังหลงจะอ่อนแอได้อย่างไรแม้ในใจจะคิดอย่าง หากปากกลับถามไปอีกอย่างหนึ่ง“เช่นนั้นคงไม่มีปัญหาหากหม่อมฉันจะขอดูการรักษาของ ‘อดีตอาจารย์’ ด้วยตาของตนเอง”หมอปีศาจหัวเราะหึๆ ในลำคอ “เจ้าแค่กลัวว่าข้าจะฆ่าเขามากกว่ากระมัง”ลี่หยวนชะงัก นางถูกเขามองออกอย่างทะลุปรุโปร่งเหมือนเช่นเคยแต่ตงฟางฉีน่าจะทราบดีว่า การที่นางจะระแวงเขาก็ไม่ใช่เรื่องผิด ก็ในเมื่อก่อนหน้านี้อีกฝ่ายเพิ่งแผ่รังสีอำมหิตใส่ร่างที่นอนบนเตียงไปหยกๆ“หมอเทวดาที่ชาวบ้านเขาพูดถึง คือท่านอ๋องน้อยใช่หรือไม่”ไตร่ตรองจากสีหน้ายามตรวจอาการซึ่งปราศจากความตกใจสงสัย ลี่หยวนคาดเดาว่าตงฟางฉีคงรักษาโรคชนิดนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนตงฟางฉีเลิกคิ้ว “เจ้าคิดว่าใช่?”“หม่อมฉันคาดเดาจากเรื่องราวที่คนเขาพูดกัน” นางเว้นจังหวะ “ถึงอย่างไรเสีย บ้านเกิดของท่านอ๋องน้อยก็คือเมืองเ

“ท่านปู่...” หญิงสาวมองเขาอย่างซาบซึ้ง ลี่เตายังคงเป็นท่านปู่คนเดิมของนางเสมอ“บัดนี้เจ้าไม่ใช่คนของสกุลลี่” ลี่เตามองนางด้วยแววตาดังผู้ใหญ่ที่ภาคภูมิใจในบุตรหลาน “เจ้าเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังคำสั่งของใคร ไม่ว่าจะเป็นปู่ ชิวหม่า ซ่งหรู่ฮวา หรือแม้แต่บิดามารดาแท้ๆ ของเจ้าเอง”“ท่านปู่อย่าได้กล่าวเช่นนั้น ลี่หยวนโตมาด้วยข้าวและน้ำของสกุลลี่ หากสกุลลี่เดือดร้อน แล้วลี่หยวนจะนิ่งดูดายได้อย่างไร” นางรู้โทษทัณฑ์ของการโกหกเบื้องสูงดี แถมเรื่องนี้ยังเกี่ยวพันถึงการมีชู้ของผู้ดำรงตำแหน่งสูงในวังหลังอีกต่างหากหากเรื่องนี้แพร่พรายออกไป... วังหลวงจะต้องระส่ำระส่าย สกุลลี่และสกุลซ่งอาจถูกประหารเก้าชั่วโคตร กับแดนเหนือเองก็อาจแตกหัก ไพร่ฟ้าเดือดร้อนเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ที่อาจเกิดจากความผิดพลาด ซ่งมี่เซียวกลับเลือกที่จะพาตนเองไปอยู่ในจุดที่เสี่ยงที่สุดกุ้ยเฟยผู้นั้นยอมเสี่ยงด้วยชีวิต รวมถึงการสืบทอดบัลลังก์ของบุตรชายของตนเองผู้คิดกัดริมฝีปากล่าง หากซ่งมี่เซียวไม่ได้ทำเพราะความรักของคนเป็นแม่แล้วไซร้ นางก็ไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไรเหมือนกันลี่เตาล่วงรู้คว

นี่เขามาอยู่ในบริเวณเรือนของนางตั้งแต่เมื่อไร?หลิวชุนมีเวลาทักทายหญิงสาวผ่านแววตาเพียงครู่เดียวก็หันมารายงานแก่นายของตน “ท่านอ๋องน้อย มีทหารจากวังหลวงมุ่งหน้ามาที่นี่”ทหารจากวังหลวง... ลี่หยวนขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ฉับพลันความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาหรือฮ่องเต้จะสืบหาตัวนางพบแล้ว?นางไม่รอช้า รีบหันไปหาสาวใช้สนิท “ชิงช่าย เจ้าไปเรียกกัวหงมาที่ห้องข้าแล้วให้นางสวมหน้ากาก ส่วนคนที่เหลือให้ทำตัวตามปกติ แล้วก็... อย่าให้ท่านปู่รู้ ประเดี๋ยวข้าจะเป็นคนบอกท่านเอง”ชิงช่ายพยักหน้ารับคำสั่ง “เจ้าค่ะ นายหญิง”การรับปากและลงมืออย่างคล่องแคล่วราวกับผ่านการทำเรื่องดังกล่าวมานับครั้งไม่ถ้วนนางใคร่ครวญดูแล้ว มีความเป็นไปได้ที่ทหารของวังหลวงจะสืบตามจากรถม้าของท่านปู่ ดังนั้นหากรถม้าอยู่แต่คนไม่อยู่จะยิ่งน่าสงสัย ท่านปู่จึงไม่จำเป็นต้องไปซ่อนตัวส่วนชิงช่าย นอกจากคนในจวนเสนาบดีแล้วก็ไม่มีใครรู้จัก นางอยู่ที่นี่คอยดูลาดเลาจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดหากพวกเขาพบว่าผู้ที่ใช้ชื่อ ‘ลี่หยวน’ ที่นี่ไม่ใช่ ‘ลี่หยวน’ ที่พวกเขาตามหา คนเหล่านั้นก็คงไปจากที่นี่เองดังนั้นในระหว่างนี้ผู้ที่ไม่ควรอยู่ท

นางเป็นสาวยุคใหม่ โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้ควรพูดคุยกันให้จบ ต่อให้ยุคโบราณจะมีธรรมเนียมหนึ่งสามีมากภรรยา แต่นางจะไม่ยอมปล่อยให้ตนเองกลายเป็นหนึ่งในป้ายชื่อที่เขาเลือกหลับนอนในยามราตรีเป็นอันขาด!ลี่หยวนยอมรับว่าชอบเขา แต่ถ้าเขาไม่อาจมีนางคนเดียวขณะที่นางมีเขาคนเดียวอย่างยุติธรรมแล้วไซร้ นางก็พร้อมที่จะเฉือนก้อนเนื้อร้ายนี้ทิ้งเพื่อรักษาส่วนที่เหลือดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวจริงจัง แม้ว่ามันจะคลอไปด้วยหยาดน้ำตาก็ตามทีตงฟางฉีมองคนในอ้อมแขน รู้สึกเหมือนมีเข็มเล่มเล็กๆ ปักเข้าที่อก ทำให้ตนเกิดอาการผิดปกติขึ้นมาบ้างจู่ๆ บรรยากาศอันน่าขนลุกในห้องลับก็หวานละมุนขึ้นมา กระทั่งแสงจากตะเกียงยังดูนุ่มนวลกว่าที่เคย“เจ้า... ชักจะทำตัวน่ารักเกินไปแล้ว” มุมปากของตงฟางฉียิ้มอ่อนโยน จูบซับน้ำตาให้คนอายุน้อยกว่าอย่างรักใคร่ “ลี่หยวน ระหว่างข้ากับคนของเจ้าไม่เคยมีอะไรเกินเลย”ลี่หยวนพ่นลมหายใจ เบนหน้าหนีไปอีกทาง “คิดว่าหม่อมฉันเด็กจนคิดไม่ได้หรืออย่างไร สตรีกับบุรุษอยู่ในห้องลำพังสองต่อสองทุกค่ำคืน หากไม่มีสิ่งใดเกินเลย เกรงว่าท่านอ๋องน้อยคงต้องบวชเป็นพระแล้วเพคะ”“ทีข้านอนร่วมเตียงกับเจ้ามาสองหนก็ยังไม่

35มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง“หม่อมฉันเพิ่งรู้นะว่า แม้กระทั่งท่านอ๋องน้อยเองก็ยังมีงานอดิเรกแปลกๆ”เสียงหวานเปรยหลังจากนั่งอ่านหลักฐานที่พิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของอีกฝ่ายมาได้พักหนึ่งหลักฐานที่ว่านี้ เขียนด้วยลายมือของกัวหง หญิงสาวผู้ทุ่มเทเวลากว่าสามคืนในการตวัดผู้กันเขียนบนผืนผ้าได้ครบถ้วนบริบูรณ์ลี่หยวนอ่านไปอ่านมาก็รู้สึกแปลกๆ สุดท้ายจึงตัดสินใจวางมันลงบนโต๊ะ หันไปมองบุรุษที่นั่งจิบชาอยู่อีกมุมหนึ่ง “หากทรงอยากรู้ว่าชีวิตประจำวันของหม่อมฉันเป็นอย่างไร ก็ควรถามเจ้าตัวมิใช่หรือเพคะ”ตงฟางฉีวางถ้วยชาเสร็จก็หันมามองผู้ถาม “หรือเจ้าจะยอมบอกรายชื่อบุรุษที่เข้ามาข้องแวะกับเจ้า?”นางยักไหล่ เวลาออกไปข้างนอกหากไม่ใส่หน้ากากก็แต่งกายเป็นบุรุษ ไฉนเลยจะไปต้องตาต้องใจผู้ใดเขาได้ “ท่านอ๋องน้อยก็น่าจะทราบดีว่า พวกเขาอยากยุ่งกับเงินของหม่อมฉัน มิใช่ตัวหม่อมฉันเสียหน่อย”หมอปีศาจผู้นี้เป็นคนขี้หึงขี้หวงมากกว่าที่คิดไว้มากเลยทีเดียวทำตัวประหนึ่งจงอางหวงไข่ไปได้...หากจะเล่าย้อนความถึงเรื่องในห้องลับเมื่อคืน โฉมสะคราญก็ทอดถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางรีบชิงบอกกับตงฟางฉีว่า นับตั้งแต่ออกจากเมืองหลวง นางก็