Tous les chapitres de : Chapitre 201 - Chapitre 210

ลี่หยวนถือเป็นสตรีที่มีจิตใจแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว ยอมที่จะตัดขาดกับเขาและตระกูลลี่อย่างไม่ลังเลมาแล้วครั้งหนึ่ง ลี่เตาเรียนรู้ว่าการบีบบังคับสตรีที่มีนิสัยแบบนี้มากไปย่อมไม่เกิดผลดี ด้วยเหตุนี้วิธีการที่ใช้ได้ผลที่สุดคือการใช้เหตุผลค่อยๆ ตะล่อมให้ฉุกคิดตาม ตะวันกลมโตเริ่มคล้อยพ้นเลยตำแหน่งกลางศีรษะ จวนจะถึงเวลาที่นัดหมายกับองค์ชายสี่แม้ชายชราจะเริ่มเหนื่อย ทว่าวันนี้เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะอยู่ให้ถึงตอนจบ ลี่หยวนคลี่พัดพัดให้เขาพร้อมกับเรียกให้คนเตรียมน้ำชา ทั้งสองต่างเฝ้ารอการปรากฏตัวขององค์ชายสี่ต่างอดทนหากซุนโม่เฉินไม่คิดจะมาร่วมมือกับนางคราวนี้ ลี่หยวนก็ตั้งใจไว้แล้วว่านางจะไม่เซ้าซี้ และทำลายตัวตนของมู่หลิงหลิงให้หายไปจากเมืองหลวง ถ้าไม่อยากให้ช่วย นางก็จะไม่ช่วย“หยวนเอ๋อร์” เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง ชายชราก็เรียกชื่อนางอย่างสนิทสนมเหมือนเคย “ปู่ว่าจะถามมานานแล้วแต่ไม่มีโอกาส เรื่องของเจ้ากับท่านอ๋องน้อย...”พัดในมือเรียวหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หญิงสาวจะเริ่มลงมือพัดให้ลี่เตาต่อราวกับว่าอาการหยุดชะงักเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น“ท่านปู่อยากถามเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”

เรื่องนี้มีเพียงเขาซึ่งเป็นหมอประจำตัว กับกงกงคนสนิทเท่านั้นที่ทราบ แม้กระทั่งกับลี่หยวน ตงฟางฉีก็ยังไม่ปริปากบอก ไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่ไว้ใจ เพียงแต่เวลานี้มันยังไม่ใช่โอกาสที่เหมาะสม ตงฟางฉีวางกล่องไม้ที่พกติดตัวลงข้างเตียงอย่างเบามือ “กระหม่อมขอถวายการตรวจชีพจรพ่ะย่ะค่ะ” “อืม” ฮ่องเต้ขยับพระพักตร์อย่างแช่มช้า โบกพระหัตถ์เป็นเชิงให้หลินกงกงถอยไป บุรุษร่างสูงโปร่งวัยสิบเก้าย่างเข้ายี่สิบดูยังหนุ่มแน่นแข็งแรง ในขณะที่ชายหนุ่มถวายการตรวจ ฮ่องเต้ก็ทรงนึกถึงพระองค์ในวัยเยาว์ ฉับพลัน ภาพของซ่งมี่เซียวในวัยสาวก็ผุดขึ้นในห้วงคำนึง ดรุณีผู้งดงามแห่งแดนเหนือทำให้พระองค์ทรงคิดว่า นางคือรักแท้ที่เฝ้าตามหามาชั่วชีวิต แต่ว่านาง... กลับมอบหัวใจให้ผู้อื่น “แค็กๆๆ” ความเจ็บปวดที่บีบรัดในอก ส่งผลให้ซุนฉืออิ่นโก่งตัวไอ ตงฟางฉีชักมือออกเพื่อเปิดทางให้หลินกงกงเข้ามาดูอาการของนายเหนือหัว “ท่านอ๋องน้อย ไยฝ่าบาทจึงเป็นเช่นนี้ มิใช่ว่าคราวก่อนบอกว่าไม่เป็นอันตรายอย่างไรเล่า” ขันทีผู้ซื่อสัตย

เหล่าผู้หลงรักในศาสตร์แห่งดนตรีต่างพากันนั่งไม่ติด จำต้องเร่งรุดออกมาหาต้นตอของเสียงดนตรีดังกล่าว นานเข้านานเข้า... จำนวนคนที่อออยู่ด้านนอกก็เพิ่มมากขึ้นและมากขึ้น จนกลายเป็นจุดสะดุดตาของกระโจมหลังใหญ่ที่อยู่ห่างออกไป“หลินกงกง นั่น...คนเขามุงดูอะไรกันอยู่รึ” ซุนฉืออิ่นซึ่งกำลังพูดคุยอยู่กับฮองเฮาหันไปถามข้ารับใช้คนสนิทสิ้นคำถามจากองค์เหนือหัว แน่นอนว่าคนอื่นๆ ในกระโจมต่างก็หันไปมองทิศทางที่นิ้วของอีกฝ่ายชี้ไปเป็นตาเดียวบัดนี้ผู้ที่อยู่ใกล้ชิดฮ่องเต้มากที่สุดคือฮองเฮาทางฝั่งขวา และซ่งกุ้ยเฟยทางฝั่งซ้าย เรื่อยไปทั้งสองด้านคือเหล่าสนมที่มีตำแหน่งรองลงมา เบื้องหน้ามีอ๋อง องค์รัชทายาท เหล่าองค์ชายและขุนนางชั้นผู้ใหญ่นั่งต่อกันเป็นแถวยาว“ฝ่าบาท ข้าน้อยจะให้คนไปสืบดูพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีวัยกลางคนกล่าวเสร็จก็หันไปส่งสายตาให้ขันทีที่อายุน้อยกว่า พวกเขาไม่รอช้ารีบมุ่งหน้าออกจากกระโจมไปทันที“ฝ่าบาท ไม่ว่าใครก็ย่อมตื่นเต้นที่จะได้ชื่นชมบารมีของฮ่องเต้ คาดว่าตำแหน่งกระโจมนั้นคงเป็นจุดที่ได้ชื่นชมแสนยานุภาพฝ่าบาทได้ชัดที่สุด พวกเขาจึงได้ยกพวกไปออกันอยู่จุดเดียว” ฮองเฮาแย้มสรวลน้อยๆ พลางหันไปมองราชโ

ณ กระโจมหมายเลขสิบสองพายที่ตวัดจ้วงลงบนผิวน้ำส่งละอองน้ำพริบพราวฟุ้งลอยขึ้นกลางอากาศ เพิ่มความชุ่มชื่นให้กับช่วงเวลาที่อากาศอบอ้าว ร่างของชายวัยสามสิบต้นๆ กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนตั่งยาวตี้เหิง บุรุษจากนอกด่านซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะกุนซือที่ทำงานรับใช้องค์รัชทายาทมาเกือบหนึ่งปีเต็มมีสีหน้าเอื่อยเฉื่อย แววตาหยั่งลึกยากที่จะล่วงรู้ความคิดคล้ายกำลังมองภาพเรือหัวมังกรที่แย่งชิงกันเพื่อเข้าเส้นชัย ทว่าความจริงจิตใจกลับล่องลอยจากภาพเบื้องหน้าไปไกลแสนไกลบัดนี้สถานการณ์ขององค์รัชทายาทไม่อาจเรียกว่าได้เปรียบ แต่เพราะเขากุมความลับของซ่งกุ้ยเฟยไว้ในมือ ขอเพียงแค่หาตัวลี่หยวนผู้นั้นพบ... รับรองว่าความโปรดปรานของสองคนแม่ลูกย่อมพังพินาศลง!เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ที่แม้แต่องค์รัชทายาทเองก็ยังไม่ทราบ และที่เขารู้เรื่องนี้ก็เพราะพี่สาวของเขาเคยทำงานให้กับซ่งมี่เซียวในอดีตพี่สาวของเขาทำงานถวายซ่งมี่เซียวอย่างจงรักภักดีมาโดยตลอดแต่กลับถูกสังหารทิ้งเพื่อเก็บความลับอันดำมืดของนางหลังจากพี่สาวของเขาตาย เขาก็ต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปอยู่นอกด่าน นับว่าโชคดีที่ได้กราบอาจารย์ผู้เลื่องชื่อเป็นศิษย์ เดิมคิดว่

42ชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย“ตงฟางฉี”บุรุษเจ้าของชื่อผินเสี้ยวหน้าไปมองผู้เรียก เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามิได้แน่นแฟ้นถึงขั้นที่เขาจะมอบความสนใจทั้งหมด หากขณะเดียวกันก็มิได้ห่างเหินถึงขั้นที่จะหมางเมินกันได้สองคนพ่อลูกแห่งตระกูลตงฟางเป็นเช่นนี้เสมอ ราวกับว่าการอยู่ร่วมกันของพวกเขาเกิดจากหน้าที่มากกว่าความผูกพันทางสายเลือด“พระบิดามีสิ่งใดอยากรับสั่งหรือ” ตงฟางฉีเอ่ยถาม หากมือก็เริ่มตวัดพู่กันเขียนบันทึกการรักษาต่อตงฟางหยางนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวถัดไป หรี่ตามองผู้ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตนเอง “เจ้ากำลังทำอะไร”เนื่องจากพวกเขาเป็น ‘ตงฟาง’ ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ร่วมกระโจมใหญ่ของฮ่องเต้ตลอดทั้งงาน ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่สองพ่อลูกเห็นตรงกันว่า ความสะดวกนี้ช่วยลดทอนความวุ่นวายในชีวิตของพวกเขาไปมากโขแม้จะไม่อยากยอมรับ ทว่าตงฟางฉีกลับมีนิสัยคล้ายคลึงกับบิดาอยู่หลายส่วน โดยเฉพาะเรื่องการทำอะไรตามอำเภอใจโดยไม่แยแสความคิดของผู้อื่นหากลองคิดดูง่ายๆ... คงไม่มีใครที่เกิดมาเป็นพระอนุชาของฮ่องเต้แล้วขอเปลี่ยนแซ่ตนเองเพื่อตัดสิทธิ์การครองบัลลังก์ แต่ตงฟางหยางกลับ