Tous les chapitres de : Chapitre 181 - Chapitre 190

“หวังว่าความลับนี้จะเป็นประโยชน์กับองค์ชายเพคะ”ซุนโม่เฉินหรี่ตามองมู่หลิงหลิง “ที่เจ้ากล่าวมานั้นเป็นความจริงหรือ”“องค์ชายสามารถส่งคนไปสืบดูได้เพคะ เพราะเท่าที่หม่อมฉันทราบ... พระเนตรพระกรรณ์ของพระองค์นั้นมีอยู่มากมายทั่วแว่นแคว้นมิใช่หรือ”มุมปากของผู้ฟังเหยียดขึ้นนิดๆ “อวดรู้”มู่หลิงหลิงคลี่ยิ้มงามตอบรับ ประสานมือพลางเอ่ยปาก “อีกเจ็ดวันให้หลัง หากองค์ชายต้องการใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันก็จะรอพระองค์อยู่ที่นี่ เวลาเดิม” สีหน้าและท่าทางมั่นใจของนางกระตุ้นความรู้สึกอยากเอาชนะของบุรุษได้ไม่ยาก “และหากข้าไม่ต้องการ?”“เช่นนั้น หม่อมฉันคงต้องหาวิธีอื่นเพื่อแก้แค้นให้ท่านโหวฟางอวี้ต่อไปเพคะ”หญิงสาวมิได้ตอบว่าตนจะยอมแพ้แล้วกลับบ้าน หากแต่เปลี่ยนหาวิธีอื่นเพื่อให้บรรลุเป้าหมายแรกเริ่มสตรีที่มีนามว่ามู่หลิงหลิงผู้นี้... เขาจำเป็นต้องสืบเรื่องราวของนางให้กระจ่างและดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้เท่าทันความระแวงของเขา มิเช่นนั้นคงไม่ให้เวลาเขาถึงเจ็ดวันในการตัดสินใจทว่าซุนโม่เฉินค่อนข้างมั่นใจเรื่องชื่อเสียงความโหดเหี้ยมของตนเอง มู่หลิงหลิงมั่นใจได้อย่างไรว่านางจะไม่ถูกเขาส่งคนไปสะกดรอยตาม

ความทู่ซี้ของเขาถือเป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเจ้าตัวพูดเสร็จก็ลงมือทำทันที ร่างในอาภรณ์สีน้ำตาลไหม้ส่งพัดยัดเข้าใส่มือลี่หยวนก่อนจะเร่งรีบวิ่งจากไปสองนายบ่าวมองตามแผ่นหลังของเหยาเป้ยชูด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน ชิงช่ายเห็นความุ่งมั่นตั้งใจ แต่ลี่หยวนกลับเห็นเพียงความดื้อดึงอยากเอาชนะที่เกินจะเยียวยา“ดูเหมือนเขาจะสนุกกับการถูกเจ้ากลั่นแกล้ง”เสียงทุ้มเข้มอันคุ้นเคยดังขึ้นจากอีกมุมหนึ่ง แม้ไม่ได้เห็นหน้า ลี่หยวนก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าเจ้าของเสียงที่ว่านี้เป็นผู้ใด“ก็แค่คุณชายท่านหนึ่งที่ไร้เพื่อน” หญิงสาวหันไปทางเจ้าของร่างสูงโปร่ง “ท่านอ๋องน้อยทรงมาถึงตั้งแต่เมื่อไรเพคะ”ชิงช่ายเห็นลี่หยวนมีแขกประจำมาเยือนก็รีบทำตามหน้าที่ “ประเดี๋ยวข้าน้อยจะไปเตรียมน้ำชาและของว่างมาให้นะเจ้าคะ”ลี่หยวนพยักหน้ารับ ก่อนจะกำชับอีกฝ่ายให้ไปส่งยังสถานที่ที่นางกับตงฟางฉีใช้เวลาร่วมกันเพื่อพูดคุยเป็นประจำ “ที่เดิม”“เจ้าค่ะ”เมื่อได้รับคำสั่ง ชิงช่ายก็เดินหลบไปอีกทางหนึ่ง ฝ่ายร่างอรวรก็เดินนำตงฟางฉีไปยังสวนหย่อมขนาดเล็กทางด้านหลังของเรือนฤดูใบไม้ผลิถือเป็นช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดในเมื

38นางเอกอันจิวอิง... ตั้งแต่กลับมาถึงเมืองหลวง ลี่หยวนก็พอได้ยินชื่อนี้มาบ้าง ซึ่งมันก็ไม่เป็นที่น่าแปลกใจเนื่องจากอีกฝ่ายเป็นอีกหนึ่งโฉมสะคราญที่มีชื่อเสียงมาตั้งแต่อาศัยอยู่กับบิดาที่ค่ายทหารในต่างเมือง ที่อันจิวอิงมีชื่อเสียงโด่งดัง เพราะความสวยก็ส่วนหนึ่ง แต่ปัจจัยสำคัญก็คือเพราะนางทำตัวประหลาดจากสตรีทั่วไป โดยเฉพาะลูกคุณหนูจากสกุลผู้มีอันจะกินทั้งหลายที่จินตนาการไม่ถึงว่าการใช้ชีวิตในเขตชายแดนนั้นยากลำบากขนาดไหน ไม่ใช่ว่าสตรีทุกคนจะยอมไปใช้ชีวิตในค่ายทหาร และไม่ใช่ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตในค่ายทหารจะมีความงามเป็นเลิศ การบอกเล่าปากต่อปากมีอิทธิพลน่ากลัวยิ่ง พอทหารบอกเล่าต่อกันมากเข้า ชื่อเสียงของอันจิวอิงจึงขจรขจายไปจนถึงหูตาของคนในเมืองหลวง ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมาย คือการที่ชาวบ้านเริ่มเลื่องลือกันว่าบุตรีแม่ทัพผู้นี้จะได้รับเข้าร่วมพิธีคัดเลือกสาวงามในปีนี้ด้วย เดิมทีในนิยาย อันจิวอิงไม่ต้องเข้าพิธีคัดเลือกสาวงามเพราะตนหมั้นหมายไว้กับองค์รัชทายาทมาก่อน แต่เพราะตอนนี้การสร้างชื่อของบิดาได้ถูกพังทลายลงด้วยน้

“เจ้าไปเตรียมตัวเสีย คืนนี้องค์รัชทายาทจะเสด็จมาที่นี่ หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”ขุนพลแตะมือลงบนไหล่บางที่กำลังสั่นเทา ทว่าอีกฝ่ายกลับขยับกายหนีจากการจับต้องอันเฉียวขบกรามแน่น “เสี่ยวอิง ในโลกใบนี้ พ่ออยากให้เจ้ารู้ว่าพ่อหวังดีกับเจ้าที่สุด”บุตรีเพียงคนเดียวรับฟังด้วยสีหน้าเจ็บปวด นับตั้งแต่มารดาเสียชีวิต นางก็ติดตามบิดาไปยังชายแดน คอยปรนนิบัติและอยู่เคียงข้างอย่างขยันขันแข็งและอดทนมาโดยตลอดแต่สุดท้าย... บิดาก็ยังคิดใช้นางไต่เต้าไปสู่อำนาจ เห็นนางดั่งเครื่องมือที่ไร้ชีวิตจิตใจอันจิวอิงหัวใจแตกสลาย หมุนกายเดินออกจากห้องทำงานของบิดาพร้อมกับเสียงสะอื้นแผ่วเบาเรื่องของหัวใจนั้นยากนักที่จะหักห้าม เรื่องของความรู้สึกนั้นยากนักที่จะบังคับได้การร่วมมื้อค่ำร่วมอย่างเป็นกันเองในจวนแม่ทัพกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งการกล้ำกลืนฝืนทนอันจิวอิงเหม่อมองอาหารเลิศรสที่พ่อครัวตั้งใจปรุงอย่างสุดฝีมือ เพื่อเอาใจแขกพิเศษในวันนี้ด้วยหัวใจอันว่างเปล่าจู่ๆ ในหัวก็พลันปรากฏภาพของจอมยุทธ์ผิวเข้มที่ช่วยเหลือนางจากเงื้อมือของคุณชายแห่งจวนเสนาบดีเขาเป็นบุรุษที่เงียบขรึม ไม่ช่างเจรจา พูดน้อยแต่ต่อยหนั

ความปราบปลื้มยินดีส่งผลผลักดันความกล้าของอันจิวอิงให้เพิ่มพูน กว่าจะรู้ตัวอีกครั้งร่างเล็กๆ ก็เดินแทรกผ่านผู้คนไปจนกระทั่งถึงตัวผู้ที่ติดอยู่ในใจมาหลายวันมันต้องเป็นเพราะพลังแห่งความรักแน่ๆ...ผู้ที่ไม่เคยมีความรักคิดไปก็หน้าแดงไป หลงคิดไปเองว่าการที่อีกฝ่ายมาที่นี่ก็อาจเป็นเพราะต้องการตามหานางเช่นเดียวกันอันจิวอิงตัวสูงถึงเพียงอกของเขาเท่านั้น ด้วยเหตุนี้เมื่อเข้าถึงตัวก็รีบใช้มือแตะเข้าที่ท่อนแขนแกร่งเพราะเกรงว่าชายหนุ่มจะมองไม่เห็นตนทว่ากัวหลงสัญชาตญาณเฉียบใดยิ่ง ทันทีที่เห็นมือเล็กยื่นมา เขาก็ดึงตัวหลบอย่างรวดเร็วดุจสายลม“ข้า...ข้า” อันจิวอังอ้ำอึ้ง นางไม่ได้ตั้งใจทำให้อีกฝ่ายตกใจ “ท่านจอมยุทธ์ ข้ายินดีเหลือเกินที่ได้พบท่านอีกครั้ง”ความตื่นเต้นส่งผลให้เสียงหวานเล็กที่เหมาะกับขนาดตัวนั้นสั่นนิดๆ บุรุษอื่นที่เดินสวนไปมาต่างมองนางตาค้างราวกับได้เห็นเทพธิดาจำแลงกายลงมาจากสวรรค์ลี่หยวนซึ่งยืนอยู่ข้างกัวหลงมาตั้งแต่ต้นรู้สึกเหมือนตนถูกหลงลืม นางชะโงกหน้าผ่านไหล่หนาขององครักษ์ประจำตัวมองสีหน้าขวยเขินของอันจิวอิง ไม่จำเป็นต้องใช้เวลาตรึกตรองนานก็พลันกระจ่างแจ้ง ในนิยา