Tous les chapitres de : Chapitre 191 - Chapitre 200

“จะ...เจ้า...” ริมฝีปากได้รูปของอันจิวอิงสั่นเทาประหนึ่งจับไข้ ใบหน้าที่เห่อแดงเพราะความโกรธหันไปมองกัวหลงที ลี่หยวนทีฝ่ายผู้ช่วยวายร้ายเห็นท่าทางเช่นนั้นก็หัวเราะหน้าระรื่น กัวหลงดีเสียขนาดนี้ นางจะยอมยกเขาให้ผู้อื่นง่ายๆ ได้อย่างไรโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคุณหนูที่ดูท่าทางเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อและเอาแต่ใจผู้นี้ด้วยแล้ว กลัวเสียแต่ต่อให้นางยกกัวหลงให้ ชายหนุ่มก็คงชิงกระโดดน้ำตาย ตัดช่องน้อยแต่พอตัวเสียก่อนกระมัง“แม่นาง เจ้าทำให้พวกข้าเสียเวลากันมามากแล้ว” ลี่หยวนเห็นว่าตนทำความรู้จักกับตัวละครหลักมาพอประมาณก็เห็นสมควรว่าควรกลับ นางผินหน้าไปมองกัวหลง ครั้นชายหนุ่มพยักหน้ายืนยันจึงหันกลับมายังอันจิวอิงเป็นครั้งสุดท้าย “หากมีโอกาสได้พบกันครั้งหน้า หวังว่าท่านจะคิดวิธีการออกสักวิธีหนึ่ง”ร่างอรชรกล่าวจบก็สะบัดผมหมุนตัวจากไปโดยไม่หันหลังกลับ ปล่อยให้กัวหลงหรี่มองอันจิวอิงที่แผ่กลิ่นอายโกรธเคืองไม่เป็นมิตร แววตาของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าหากอันจิวอิงคิดจะลงมือทำร้ายนายหญิง เขาก็จะไม่ยั้งมือไว้ไมตรีใดๆ ทั้งสิ้นอันจิวอิงปะทะเข้ากับแววตาเย็นชาก็ประหนึ่งถูกน้ำเย็นสาดใส่ นางเอกของเรื่องก้มหน้าอย่างเศร้าสล

ลี่หยวนปล่อยมือที่ปิดปาก สัมผัสนั้นคุ้นเคยมากเกินกว่าจะทำให้ส่งเสียงกรีดร้อง “...ท่านอ๋องน้อย?” นางผินใบหน้ากลับไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาในความมืด ทว่าคำถามที่เหลือกลับกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อริมฝีปากของผู้ที่นั่งอยู่ด้านหลังโน้มลงมาแนบชิด บดขยี้กลีบปากบางอย่างดูดดื่ม ผู้ที่มึนงงกับการทำตัวเยี่ยงโจรเด็ดบุปผาที่บุกเข้าห้องอาบน้ำสาวถึงกับตั้งตัวไม่ทัน ยิ่งเขาใช้ลิ้นเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นเล็กอย่างวาบหวาม ดูดดึงกลีบปากบนล่างอย่างตะกละตะกลาม สติของนางก็เริ่มพร่าเลือนอย่างช่วยไม่ได้ ที่ผ่านมาตงฟางฉีไม่เคยใช้วิธีการจุมพิตดังกล่าว มันช่างรัญจวนเสียจนแม้แต่ลี่หยวนยังกลัวว่าจิตสำนึกของตนเองจะขาดผึง แต่นี่มันไม่ใช่เวลาที่จะมาทำอะไรแบบนี้ ด้านนอกนั่นยังมีคนของซุนโม่เฉินที่พร้อมจะเข้ามาได้ทุกเมื่อ! “ทะ...ท่าน...” หญิงสาวอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายผละริมฝีปากออกกล่าวเสียงสั่น หากร่างก็พลันสั่นสะท้านเมื่อมือใหญ่กร้านเลื่อนจากเอวสอบขึ้นมากอบกุมความนุ่มหยุ่นคู่งามโดดเด่นทั้งสอง “อื้อ...” ลี่หยวนกัดปากเพ

ร่างของลี่หยวนสั่นสะท้านเมื่อรับรู้ถึงความแข็งดุดันที่แตะระหว่างกลีบบุปผาของนางโดยตรง“หยวนหยวน ข้าทรมานเหลือเกิน” ตงฟางฉีกล่าวเสียงแหบแห้ง เริ่มขยับสะโพกสอบใช้ท่อนล่างที่แข็งแกร่งเสียดสีมันไปมาอย่างฮึกเหิมไม่อายฟ้าดิน“ท่านอ๋องน้อย! หะ...หยุด...ฮืออ”สิ่งที่เกิดขึ้นมันน่ากระดากอายเกินกว่าจะทานทน ร่างของลี่หยวนอ่อนไหวต่อการสัมผัส แม้เขาจะทำเพียงแค่เคลื่อนไหวแตะต้องภายนอก นางก็แทบจะไปถึงปลายฝั่งเป็นคราที่สองหากสุดท้าย ตงฟางฉีก็เป็นฝ่ายหยุดขยับเสียเอง “ข้าจะรอจนกว่าเจ้าจะพร้อม แต่...” นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าเห่อแดงของสตรีผู้กุมดวงใจ “คืนนี้เจ้าต้องให้ข้านอนกอดเจ้าทั้งคืน” หญิงสาวเห็นว่าตนถูกอีกฝ่ายแกล้งให้เกิดอารมณ์รอบสองมองเขาตาวาว สองมือรวบแก้มของอีกฝ่ายแล้วลงทุนจุมพิตลงไปอย่างหนักหน่วง “หม่อมฉันรู้ว่าหม่อมฉันเชื่อใจท่านอ๋องน้อยได้เพคะ” ลี่หยวนผละริมฝีปากออกมาก่อนที่สองมือจะเคลื่อนไปจับคอเสื้อที่แหวกออกของชายหนุ่ม ดันมันออกน้อยๆ ก็ทำให้มันเคลื่อนหลุดออกจากไหล่กว้าง“มาเถิดเพคะ ประเดี๋ยวหม่อมฉันจะช่วยปรนนิบัติท่านอ๋องน้อยอาบน้ำ จะได้ทรงไ

“ดูจากรูปการณ์แล้ว คาดว่าอีกสามวันให้หลังที่วัดหลงซื่อ องค์ชายสี่คงไม่คิดปล่อยตัวเจ้ากลับมา” บุรุษร่างสูงโปร่งที่เปลือยส่วนบนอวดมัดกล้ามสมบูรณ์แบบกล่าวกับสตรีที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง “หม่อมฉันก็คิดเช่นนั้น ด้วยนิสัยขององค์ชายสี่ คาดว่าน่าจะทรงระแวงมากกว่าไว้ใจ” ลี่หยวนมองภาพสะท้อนของตนเองในบานคันฉ่อง มือเรียวบางถือหวีไม้สางเรือนผมยาวที่หยักศกน้อยๆ ให้แก่ตงฟางฉี การกระทำอันนุ่มนวลและเอาใจใส่ ส่งผลให้หมอปีศาจมีสีหน้าอิ่มเอมและพอใจ หญิงสาวคิดว่ายามนี้พวกนางทำตัวไม่ต่างจากคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามัน เว้นเสียแต่พวกนางยังไม่อาจถือว่าเป็นสามีภรรยาทั้งทางพฤตินอกและพฤตินัย แต่ลี่หยวนก็ยอมรับว่านางเองมีความสุขในจุดนี้ บางทีการเร่งเร้าทุกอย่างให้เร็วเกินไปก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี นางสนุกกับการที่ค่อยๆ เรียนรู้นิสัยใจคอของกันและกัน สร้างความผูกพันจากการใกล้ชิดเพื่อให้สลักลึกและตราตรึงในหัวใจมากกว่า ดูเหมือนว่าตงฟางฉีเองก็เข้าใจถึงความคิดของนาง เขาเองก็เรียนรู้ที่จะเคารพและให้เกียรติ มิเช่นนั้นมีหรือที่อสรพิษร้ายจะปล

40ร่วมมือและแล้ววันแห่งการนัดหมายก็มาถึงชายฉกรรจ์ในชุดดำกว่าหกคนซุ่มดักอยู่บริเวณหน้าทางเข้าออกของเรือนเล็ก สายตาทั้งหมดมุ่งตรงไปยังรถม้าที่เตรียมพร้อมอยู่ด้านหน้า หากมู่หลิงหลิงออกมานอกจวนแล้วหัวหน้าของพวกเขาส่งสัญญาณเมื่อไหร่ พวกเขาก็จะลงมือจับตัวสตรีตัวเล็กๆ ผู้นี้ทันที!ผู้ที่ได้รับคำสั่งจากซุนโม่เฉินต่างอยู่บนหลังคาของเรือนแห่งอื่นที่อยู่ใกล้เคียง ครั้นเห็นเจ้าของร่างบางในอาภรณ์สีกลีบบัวก็ตั้งท่าเตรียมจู่โจมทว่าความตั้งใจของพวกเขาก็เป็นอันหยุดชะงักเมื่อมีร่างของชายหนุ่มอีกคนหนึ่งเดินตามมู่หลิงหลิงออกมาเป็นเหยาเป้ยชู!บุตรชายคนที่สองของตระกูลพ่อค้าใหญ่พูดคุยกับหญิงสาวอยู่สองสามประโยคก็เปิดประตูให้นางก้าวขึ้นรถม้า ส่วนตนเองก็ก้าวตามขึ้นไป เห็นได้ชัดว่าทั้งสองต้องการเดินทางไปพร้อมกันไป๋เห่อชักสีหน้าเคร่งเครียด องค์ชายสี่ทรงกำชับแล้วว่าให้ลงมือโดยที่ไม่มีผู้อื่นรู้เห็น!ด้วยเหตุนี้ผู้เป็นหัวหน้าจึงส่งสัญญาณมือให้ตามรถม้าคันนั้นไปอย่าให้คลาดสายตา จำเป็นต้องรอดูจังหวะที่เหมาะสมกว่านี้ค่อยลงมือการติดตามรถม้าที่เคลื่อนอย่างเอื่อยเฉื่อยในเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องยาก ทว่าการทำตัวไม่ให้เ