Tous les chapitres de : Chapitre 211 - Chapitre 220

...ร่างของหญิงงามเริ่มจมดิ่งลงไปจนเหลือให้เห็นเพียงปลายแขนที่ชูพ้นเหนือน้ำเหล่าผู้ที่ยืนมุงดูระส่ำระส่ายยิ่งกว่าเดิม “หากเป็นสตรีก็คงสามารถแตะเนื้อต้องตัวได้ใช่หรือไม่” จู่ๆ ก็มีเสียงหวานร้องถามขึ้นจากทางด้านหลัง เหล่าทหารในชุดเกราะแหวกทางให้ผู้มาใหม่ซึ่งเดินมาพร้อมกับผู้ติดตามประจำตัว “แม่นาง... แม่นางว่ายน้ำเป็นหรือ” นายทหารคนหนึ่งถามขึ้นอย่างมีความหวัง แม้ว่ามันจะริบหรี่มากก็ตามแม่นางซึ่งเปรียบเสมือนสาวแปลกหน้าในสายตาของเหล่าทหารไม่ตอบ นางหันไปพยักหน้าให้ชายหนุ่มผิวเข้มข้างตัว กัวหลงดึงเชือกที่พันอยู่รอบเอวของตนเองออกมายื่นส่งให้ผู้เป็นนาย ลี่หยวนในคราบมู่หลิงหลิงรับปลายเชือกข้างหนึ่งมาผูกเงื่อนไว้รอบเอว การกระทำทุกอย่างคล่องแคล่วราวกับได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี อดีตสตั๊นแมนสาวมองกัวหลงที่พันปลายเชือกกับมือตัวเองอย่างแน่นหนาก็แซวออกมาคำหนึ่ง “อย่าร่วงตามลงไปเชียวล่ะ” กัวหลงขมวดคิ้ว “ระวังตัวด้วย” ลี่หยวนไม่มีเวลาให้พูดคุยมากนัก นางเพิ่งมาถึงจุดเก

43เค้าลางอันตราย“กลับไปแล้วหรือ”“ทูลซ่งกุ้ยเฟย กลับไปแล้วเพคะ”ขณะนี้พระสนมคนโปรดของฮ่องเต้กำลังพักผ่อนอยู่ในกระโจม เดิมทีคิดว่าจะมีโอกาสได้พบเจอคลื่นลูกใหม่ที่หมายตาไว้ ทว่านางกำนัลที่ส่งไปกลับมาพร้อมข่าวว่าอีกฝ่ายได้กลับไปเสียแล้วเทศกาลต่วนอู่เจี๋ยยังไม่ทันจบเลยด้วยซ้ำ...ซ่งมี่เซียวแอบเสียดายอยู่เล็กน้อย นางชื่นชอบการดีดพิณมาตั้งแต่วัยเยาว์ ทว่าด้วยชะตากรรมอันน่าเศร้าจึงมิอาจบรรเลงมันได้อีก วันนี้เห็นผู้คนลือกันว่าสตรีนางนี้อายุน้อยแต่กลับดีดพิณได้ไพเราะจับใจ ด้วยเหตุนี้จึงอยากฟังดูสักครั้งว่า จะเสนาะหูดังที่ผู้คนเขาเล่าอ้างหรือไม่“กุ้ยเฟยเพคะ สาเหตุที่ทำให้แม่นางผู้นั้นต้องเดินทางกลับก่อนจบงาน เป็นเพราะนางได้ช่วยชีวิตนางกำนัลที่ผลัดตกน้ำผู้หนึ่ง เพราะตัวเปียกปอนจึงไม่อาจรั้งอยู่ต่อได้”หญิงงามแห่งแดนเหนือเลิกคิ้ว “มีเรื่องเช่นนี้?”เดิมทีการกลั่นแกล้งกันในหมู่นางกำนัลหรือในวังหลังถือเป็นเรื่องปกติ แต่การที่สตรีคนหนึ่งจะใจกล้ากระโดดลงไปช่วยชีวิตนั้นถือเป็นเรื่องใหญ่ ไม่แน่ว่าอาจเป็นที่ขัดหูขัดตาผู้ที่อยู่เบื้องหลังจนเป็นภัยแก่ตัวในวันข้างหน้า“เพคะ” ผู้เล่ายิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น

“คนฝ่ายในต่างรู้กันดีว่าเสด็จพ่อประชวร แต่ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าทรงประชวรด้วยโรคอันใด” คิ้วหนาของซุนโม่เฉินขมวดแน่นจนแทบเป็นปม “แม้ภายนอกจะปกติดีทุกอย่าง แต่เรื่องพระพลานามัยนั้นเป็นเรื่องใหญ่ ทุกคนต่างมุ่งหน้าหาสาเหตุกันจ้าละหวั่นด้วยความกตัญญู ส่วนคนบางคน... กลับเอาแต่นั่งกินน้ำแข็งอย่างสบายใจอยู่ที่ตำหนักของตนเอง”ไม่จำเป็นต้องครุ่นคิดให้ปวดหัว ผู้ที่ถูกเหน็บแนมจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากองค์รัชทายาทเป็นที่ทราบกันดีว่าซุนจื่อหมิงไม่ชอบอากาศร้อน ดังนั้นทุกฤดูร้อนจะมีน้ำแข็งส่วนหนึ่งแบ่งไปยังตำหนักของเขาตามคำสั่งของฮองเฮาอยู่เสมอหากเรื่องของธรรมชาติยังไม่รู้จักอดทนอดกลั้น ต่อไปภายภาคหน้าจะต่อสู้กับอุปสรรคและความยากลำบาก ปกครองแผ่นดินแคว้นหนานผ่านร้อนผ่านหนาวได้อย่างไร“องค์ชาย ไม่แน่ว่าฝ่าบาทอาจไม่ได้ประชวรก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีหนุ่มพูดในแง่ดี “หากว่าทรงพระประชวรจริง ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่หมอหลวงจะไม่รู้เรื่อง มิเช่นนั้นใครเล่าจะเป็นคนถวายการรักษา”แม้คำพูดของเสี่ยวกัวจะฟังไม่เข้าหู แต่ก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล หากมีคนป่วยก็ต้องมีคนคอยรักษา มิเช่นนั้นอาการของเสด็จพ่อคงไม่พยุงตัวมายาวนานหลายเดื

เดิมทีกัวหลงคิดเสมอว่าครอบครัวของเขาเหลือเพียงสองคนพี่น้อง บัดนี้เมื่อรู้ว่ามีชีวิตน้อยๆ กำลังเติบโตอยู่ในท้องของน้องสาว ก็เล่นเอาเขาทำตัวไม่ถูกลี่หยวนซึ่งยังสวมหน้ากากเป็นมู่หลิงหลิงมองภาพอีกฝ่ายด้วยแววตาอ่อนโยนผู้เป็นลุงยังตื่นเต้นถึงเพียงนี้ แล้วคนเป็นพ่อแม่เล่า พวกเขาจะตื่นเต้นมากเพียงใด?นางเองก็เพิ่งตระหนักว่า นับตั้งแต่ยกกิจการให้สองสามีภรรยาดูแล้วมุ่งหน้าเดินทางมายังเมืองหลวง เวลาก็ล่วงผ่านมาได้ห้าเดือนเศษเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วจนน่าใจหาย ประเดี๋ยวฟู่เฉิงกับกัวหงก็จะได้เป็นพ่อแม่คน ในเรือนที่เมืองเยว่ฉีคงมีสีสันมากขึ้นผิดหูผิดตาถ้าภายภาคหน้า นางแต่งงานกับตงฟางฉีแล้วสร้างครอบครัวด้วยกันบ้างเล่า... ชีวิตของนางต่อจากนั้นจะเป็นเช่นไร?ลี่หยวนยอมรับตามตรงเลยว่า นางยังมองไม่เห็นภาพอนาคตที่ชัดเจนสักเท่าไรการที่หมอปีศาจผู้นั้นจะกลายเป็นพ่อคน ทั้งเรื่องที่นางจะมีเด็กเล็กๆ มาเรียกขานว่า ‘ท่านแม่’ทั้งหมดนั้นราวกับภาพฝันในจินตนาการที่ยังมาไม่ถึง คิดล่วงหน้าไปก็เปล่าประโยชน์ได้แต่ส่ายหน้าให้กับความคิดของตนเอง ว่าไปแล้ว… นางไม่เห็นตงฟางฉีนับตั้งแต่งานเทศกาลต่วนอู่เจี๋ยสิ้นสุดลงเขาอาจก

44บุญคุณความแค้นลี่หยวนสามารถคาดเดาผู้มาเยือนได้อย่างถูกต้องและแม่นยำหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งโดดเด่นอยู่ในห้องรับแขกเบนสายตามามองสองหนุ่มสาวผู้มาถึง เพียงแค่ตัวตนของนางก็สามารถทำให้ดอกไม้ในแจกันดูจืดจาง สมแล้วที่เป็นโฉมสะคราญเลื่องชื่อแห่งเมืองหลวงฝ่ายอันจิวอิงเห็นกัวหลงเดินมาพร้อมลี่หยวนในคราบมู่หลิงหลิงก็ถึงกับอึ้งไปที่แท้... พวกเขาก็อยู่กินด้วยกันแล้วผู้ที่ไม่รู้ความจริงเชื่อมโยงเรื่องราวอยู่ในใจ ปล่อยให้ท่าทีเซื่องซึมสะท้อนอยู่บนดวงตากวางของลี่หยวน“ที่แท้ก็เป็นเจ้านั่นเอง” ผู้ที่สวมหน้ากากหนังมนุษย์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามด้วยมาดราวกับนางพญา ด้านข้างมีกัวหลงยืนยกมือไพล่หลัง สีหน้าขึงขังยิ่งการวางตัวโดยไม่แสดงท่าทีนอบน้อมแม้อยู่ต่อหน้าคนโปรดขององค์รัชทายาท ส่งผลให้อันจิวอิงค่อนข้างประหม่ากว่าเดิมแต่นางตั้งใจไว้แล้วว่า นางจะต้องมาที่นี่เพื่อเตือนเรื่องสำคัญให้อีกฝ่ายทราบอย่างไรเสีย ศัตรูหัวใจคนนี้ก็ถือเป็นผู้มีพระคุณที่เคยช่วยเหลือชีวิตของนาง“ข้ามาที่นี่เพื่อเตือนเรื่องสำคัญให้ท่านทราบ”ลี่หยวนเลิกคิ้ว “ที่เจ้ามาที่นี่ มิใช่เพื่อมามอบเงินรางวัลจากองค์รัชทายาทให้ข้าหรอกหร