Tous les chapitres de : Chapitre 221 - Chapitre 230

ตี้เหิงคงมองว่านางเป็นคนขี้ขลาดจึงได้ปล่อยไปก่อน คิดแล้วก็อดที่จะรู้สึกสมเพชตนเองขึ้นมาทันใดนั้น กัวหลงก็เคลื่อนมือมาจับไหล่บางของผู้เป็นนาย“มีคนมา...” เสียงทุ้มกระซิบบอกเบาๆ อยู่ข้างใบหูลี่หยวนขมวดคิ้ว สายตายังคงไม่ละไปจากอันจิวอิงที่จมอยู่ในห้วงคิดของตนเอง “ใคร”กัวหลงส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ แต่จำนวนไม่ต่ำกว่าสิบคน”หญิงสาวขบกรามแน่น หน้าดำทั้งแถบอันจิวอิง มีคนติดตามเจ้ามาเยอะเพียงนี้ ต่อให้ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เจ้าก็คือนกต่ออยู่ดี!“คนฝ่ายนั้นมีมากกว่า หากขัดขืนอาจมีบาดเจ็บล้มตาย เราถือเป็นฝ่ายเสียเปรียบ หากเขาต้องการจับตัวเราก็คล้อยตามไปก่อน รอสัญญาณจากข้า” แม้ใจจริงลี่หยวนไม่อยากพาตนเองไปยังสถานการณ์ที่เสี่ยง แต่ดูจากรูปการณ์แล้ว การต่อสู้ขัดขืนรังแต่จะทำให้พวกนางย่ำแย่มากกว่านางควรออมแรงเอาไว้ก่อนเป็นดี กัวหลงเองก็เช่นเดียวกันกัวหลงสูดหายใจเข้า “ข้าอาจพาท่านหนีไปได้”ลี่หยวนหัวเราะเสียงเย็น “จอมยุทธ์ผดุงคุณธรรมเยี่ยงเจ้า จะตัดในทิ้งให้สาวงามไว้เป็นเหยื่อล่อคนเดียวได้ลงคอ?”คราวนี้ชายหนุ่มผิวเข้มถึงกับปิดปากเงียบ นายหญิงยังคงรู้นิสัยของเขาดีเหมือนเช่นเคย“ทำตามที่ข้าบอก” ผู้เป็น

“แม่นางมู่...” กุนซือหนุ่มหันมาส่งยิ้มให้นาง “ข้าไม่ใช่คนที่จะตัดสินฆ่าใครด้วยเหตุผลตื้นๆ เพียงแค่นั้น”แม้อีกฝ่ายจะกล่าวด้วยวาจาน่าฟังราวกับบุรุษมีการศึกษา ทว่าการเรียกคนมาจับกุมตัวเยี่ยงโจรถ่อยเช่นนี้มีอะไรให้น่าชื่นชม!ลี่หยวนเผลอเชิดหน้าขึ้นตามความเคยชิน “หวังว่าเหตุผลของท่านคงสมเหตุสมผลพอกระมัง”“แม่นางมู่ ไม่สิ... ข้าควรจะเรียกเจ้าด้วยชื่อนี้หรือไม่ก็ยังไม่รู้เลย”ลี่หยวนปิดปากเงียบ สายตาเบนไปยังกัวหลงที่ถูกจับตรึงอยู่ทางด้านนอกตามสัญชาตญาณตี้เหิงรู้ความลับของนางอย่างนั้นรึ ตั้งแต่เมื่อไรกัน!ตึกตัก... ตึกตัก...หัวใจของนางเต้นระส่ำ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่รู้สึกเช่นนี้คล้ายกำลังหวาดกลัว... แต่ในขณะเดียวกันก็ลุ้นระทึกจนเกร็งไปทั่วทั้งตัวนางใช้ชีวิตในนามลี่หยวนมาตั้งหลายปี เพิ่งจะรู้ว่าตัวเองเป็นพวกมาโซคิสม์ชอบความรุนแรงก็ตอนนี้นี่แหละ!“ข้าสงสัยมานานแล้ว...” มือใหญ่ของชายหนุ่มยื่นเข้ามาภายในกรงขัง ลี่หยวนขมวดคิ้วก่อนจะก้าวเท้าหนีตามสัญชาตญาณตี้เหิงกระตุกยิ้ม มืออีกข้างหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่นางจะหลบได้ทัน มือข้างหนึ่งของเขารั้งคอเสื้อลี่หยวนแล้วดึงเข้าหา

“...อึก! ฮือๆๆ” อันจิวอิงร้องไห้ออกมาในสภาพที่ดูไม่ได้ ทั้งที่ไม่ได้เป็นผู้ถูกกระทำแต่กลับแสดงอาการมากกว่าเจ้าตัวเสียอีกลี่หยวนหันไปค้อนขวับทีหนึ่ง ไหนว่าอันจิวอิงเติบโตในค่ายทหารอย่างไร แค่เห็นคนสู้กันแล้วบาดเจ็บแบบเลือดตกยางออก นางก็เสียขวัญถึงขนาดนี้ ทำให้น่าสงสัยเหลือเกินว่าที่ผ่านมาอีกฝ่ายเติบโตมาอย่างไรกันแน่ในระหว่างที่เคลือบแคลงสงสัยอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเอ่ะอายโวยวายดังขึ้นจากด้านนอก ฝีเท้ามากมายมุ่งตรงมายังจุดที่พวกนางถูกคุมขังอยู่“นายท่าน! มีทหารบุกเข้ามา! อ๊าก!!”ตี้เหิงพยายามสะบัดหน้าเพื่อขับไล่ความเจ็บปวด แต่ความปวดร้าวจากการถูกแทงจนตาบอดก็ยากเกินกว่าจะข่มไหว ผู้ที่โกรธจนหน้าแดงก่ำใช้ตาข้างเดียวถลึงมองลี่หยวนราวกับจะฉีกเป็นชิ้นๆ แต่ดูจากรูปการณ์เขาคงต้องหาทางถอยไปเสียก่อนหากยังไม่ทันที่กุนซือขององค์รัชทายาทจะขยับตัว เขาก็เกิดอาการเสียวสันหลังวาบเมื่อรับรู้ว่ามีอะไรบางอย่างเคลื่อนผ่านด้านหลัง“หลับตา!”กัวหลงที่ถูกผูกติดเสาอยู่ฝั่งตรงข้ามพยายามร้องตะโกนบอกลี่หยวนที่อยู่ด้านในห้องขัง แต่ก็สายไปเสียแล้วเมื่อหญิงสาวเงยหน้ามองภาพเบื้องหน้าตามสัญชาตญาณตงฟางฉี...บุรุษร่า

กว่าลี่หยวนจะกลับออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันก็พบว่าเวลาล่วงเข้ายามโพล้เพล้ ผืนฟ้าแต่งแต้มด้วยสีสันหลากหลาย นางถูกตงฟางฉีพาขึ้นรถม้าที่จอดเทียบอยู่ด้านหน้า ส่วนกัวหลงกระโดดขึ้นไปนั่งตำแหน่งข้างสารถีอย่างรู้หน้าที่แม้จะทำใจมาก่อนแล้ว ทว่าผู้ช่วยนางร้ายก็ยังเกิดอาการประหม่าเนื่องจากสายตาของผู้ที่นั่งรอในรถม้าอยู่ดี“องค์ชายสี่...” ลี่หยวนลอบกลืนน้ำลาย “ขอบพระทัยที่ทรงช่วยเหลือหม่อมฉันเพคะ”สภาพของนางยามนี้คงดูไม่จืด แต่หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากองค์ชายสี่ในครั้งนี้ เกรงว่านางคงตกเป็นเครื่องมือแก้แค้นของตี้เหิงที่อาจทำลายไปถึงซ่งมี่เซียว และซุนโม่เฉินอาจไม่มีโอกาสได้นั่งบัลลังก์มังกรได้ในอนาคตเพราะหากตงฟางฉีออกหน้า ตระกูลตงฟางก็จะถูกดึงกับเชื่อมโยงกับเรื่องการตายของกุนซือขององค์รัชทายาท ทำให้อำนาจในการปกครองเสียสมดุลตระกูลตงฟางควรวางตัวเป็นกลางอยู่เสมอ มิเช่นนั้นอาจจะทำให้ฮ่องเต้ทรงระแวง ชักนำความเดือดร้อนมาสู่วงศ์ตระกูลในภายภาคหน้าตงฟางฉีนั่งอยู่ข้างหญิงสาว อากาศในเรือนร้างค่อนข้างเย็นกว่าด้านนอก ดังนั้นเขาจึงนำผ้านวมที่เตรียมมาในรถม้าห่มลงบนไหล่บางอย่างอ่อนโยน“ข้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

“แต่นางไม่ได้อยู่ตามลำพัง” ซุนโม่เฉินขยายความ “น้องเห็นว่าแม่นางอันอยู่กับคนของท่านก็เลยคิดว่านางปลอดภัยแล้วจึงได้ถอยออกมาพ่ะย่ะค่ะ”“ถอยออกมา น้องสี่ เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่” ซุนจื่อหมิงมีสีหน้าคับข้องใจอย่างยิ่งคราวนี้เป็นทีของซุนโม่เฉินที่แสร้งทำหน้าตกใจ “มิใช่ว่าท่านสั่งให้กุนซือของท่านล่วงหน้ามาช่วยแม่นางอันหรอกหรือ”พอเอื้อนพากพิงถึงตี้เหิง ซุนจื่อหมิงก็เหมือนเพิ่งนึกออกว่าตนไม่ได้พบเจอกุนซือประจำตัวมาตั้งแต่เช้าเขาอยู่กับอันจิวอิงอย่างนั้นหรือ เหตุใดเขาจึงไม่ได้รับรายงานเรื่องนี้มาก่อน!“ข้าขอตัวก่อน เรื่องอื่นเราไว้คุยกันวันหลังเถิด”ด้วยความร้อนใจ ซุนจื่อหมิงจึงยอมถอยไปง่ายๆ โดยไม่คิดสงสัยเลยว่าในรถม้าขององค์ชายสี่ได้มีแขกอื่นใดอยู่ในนั้นอีกหรือไม่ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ทราบเรื่องตัวตนของลี่หยวนหรือการร่วมมือกันระหว่างตงฟางฉีกับซุนโม่เฉินสิ่งนี้สะท้อนให้เห็นว่าอำนาจและปัญญาไตร่ตรองของซุนจื่อหมิงลดลงอย่างมาก ขนาดความสามารถในการสืบข่าวจากฝ่ายองค์ชายสี่ก็ยังไม่มี ไส้ศึกที่เพาะเลี้ยงไว้ในดงศัตรูคงถูกกำจัดถอนรากถอนโคนไปหมดและหากซุนจื่อหมิงได้ไปเห็นสภาพของอันจิวอิงกับซากศพผู้