All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 111 - Chapter 120

ชายหนุ่มสั่งเด็กเอาเหล้ามาดื่มแก้หงุดหงิด เดิมเขาควรงดแอลกอฮอล์เพราะอยู่ในช่วงแข่งชกมวย แต่หากให้กลับไปนอนทั้งที่สมองมีแต่ถ้อยคำพวกนั้นของเมลลิน ก็คงนอนไม่หลับ ได้ปั่นป่วนจนอกแตกตายแน่“คงยังไม่ลืมไอ้รักแรกนั่นใช่ไหม หรือวางแผนจะคบไอ้หน้าละอ่อนนั่นต่อ” เขาล่ะ เขาอยู่ส่วนไหนในสายตาเธอ ป้อมปราบไม่ยินยอม ทั้งรู้สึกว่าสิ่งที่ได้ครอบครองกำลังจะมีคนมาแย่งไปจึงโกรธอย่างยิ่ง เขารักเมลลินมากขึ้นทุกวัน จู่ๆ จะยอมให้หมาตัวอื่นมาคาบไปกินได้ไงคนพึ่งอกหักอยู่ดื่มที่ผับเดอะเคจนถึงตีสอง ตอนที่ออกมาด้านนอก ป้อมปราบพลันได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เป็นเสียงของผู้หญิงและผู้ชายกลุ่มหนึ่ง เขากำลังอยากระบายอารมณ์พอดีจึงเดินเข้าไปในตรอกข้างผับเพื่อดูสักหน่อย ใครมันมามีปัญหาแถวนี้“อุดปากนังนี่ไว้แล้วลากไปขึ้นรถ ใครใช้ให้พี่ชายมันปากดี”“อื้อ!อื้อ!” หญิงสาวน้ำตาไหลพราก แววตาหวาดกลัวมองคนที่โดนรุมกระทืบอย่างขอร้องอ้อนวอน พี่ชายของเธอแค่เป็นพลเมืองดีช่วยเหลือคนอื่น ทำไมต้องมาโชคร้ายเจอนักเลงพวกนี้ด้วย“พวกมึงมาก่อเรื่องอะไรแถวนี้วะ” เสียงดุดันชวนสั่นสะท้านดังขึ้น ผู้ชายสูงล่ำหุ่นนักกีฬาคนหนึ่งล้วงกระเป๋ากาง

ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เค้าลางเมฆฝน อากาศเย็นกำลังดีทว่าเพราะรอบด้านเงียบสงัดเกินไปจึงทำให้วังเวงเล็กน้อย นักศึกษากลับบ้านกันเกือบหมดแล้ว เวลานี้ของปีไม่ใช่ช่วงทำกิจกรรม จึงไม่ได้ยินเสียงตีกลองร้องเพลงเชียร์ใดๆ แต่หากเดินผ่านด้านหลังตึกวิศวกรรรมทาสีเลือดหมูทั้งหลัง ก็จะได้ยินเสียงอึกทักของนักศึกษาที่กำลังสู้รบกับเครื่องยนต์ ในช็อปวิศวกรรมสองทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันใหญ่ต่างก็กุลีกุจอซ้อมหนักจนแทบลืมวันลืมคืน“ตกลงอะไรพังวะ แม่ง!กูหาตั้งนานแล้ว ซ่อมจนแทบจะรื้อใหม่หมดทั้งคันแล้ว ยังสตาร์ทไม่ติดเลยเนี่ย”“ใจเย็นไอ้รักษ์ ดูหัวเทียนหรือยัง”“ดูแล้ว มีเวลาหกชั่วโมงแต่ทำอะไรไม่ได้ กูแม่งโมโหฉิบหาย อาจารย์ไปทำตรงไหนพังกันแน่วะ”เมลลินเลื่อนตัวไถลออกมาจากใต้ท้องรถ ใบหน้าสะสวยเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องจนดูมอมแมม ภรันช่วยดึงเธอลุกขึ้น ทั้งทีมพอพบกับผลลัพธ์ที่ล้มเหลวก็ถอนหายใจเหนื่อยล้าไปตามๆ กัน“ใจเย็นหน่อย นี่พึ่งซ้อมวันแรกไม่ต้องกดดันตัวเองขนาดนั้น พักกันก่อน กินข้าวแล้วมาดูใหม่”“อิเจ๊ไปไหนเหรอ”“จะกลับหอแป้บนึง ใครฝากซื้ออะไรก็พิมพ์มาในแชทนะ” เมลลินถอดชุดเอี๊ยมช่างยนต์กันคราบเปื้อนออกแล้วขับมอเตอร์

ทว่าคืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขามาหาถึงที่ก็จริงแต่ทำตัวคล้ายจะกลับไปเป็นปกติ เพียงแต่ไม่ยอมคุยกับเมลลิน เห็นเธอกินยาแก้ปวดท้องประจำเดือนก็ต้มน้ำใส่ถุงร้อนให้ เมลลินหาจังหวะจนได้คุยถึงปัญหาระหว่างพวกเขา แต่ป้อมปราบเอาแต่นั่งเงียบไม่ตอบโต้ ผลสรุปที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียวจึงล้มเหลว สุดท้ายปิดไฟนอน ปล่อยให้ความรู้สึกในใจจมหายไปกับความเงียบยามราตรีช่วงกลางคืนเป็นแบบนี้กว่าสัปดาห์ ส่วนกลางวันเพราะเจอกันแค่ช่วงซ้อมทำแบบทดสอบจึงไม่ค่อยได้พูดคุยกันมาก ประกอบกับพะเพยมาสุงสิงอยู่ด้วย เมลลินจึงไม่ทราบว่าควรหรือไม่ควรปฏิบัติตัวยังไง รุ่นน้องสาวกับป้อมปราบสนิทกันมากกว่าเมื่อก่อน หากสุ่มสี่สุ่มห้าทำสิ่งที่ชวนให้เข้าใจผิด อาจจะไปขัดความสำพันที่กำลังพัฒนาของทั้งสองได้เฮ้อ! เธอเป็นเพื่อนเขามาก่อนแท้ๆ แต่กลับต้องประหม่าจนอึดอัด ให้ทนอยู่ในปลักตมเช่นนี้ต่อไปคงไม่ไหวหญิงสาวจึงตัดสินใจถอยก้าวหนึ่งถอยก้าวหนึ่งเหมือนตอนที่พนัสคบกับฟองดาว เดินไปบนเส้นทางเดิมเพื่อรักษาคำว่าเพื่อนเอาไว้ แม้ช่วงแรกจะไม่ชินสักหน่อย แต่พอผ่านไปความรู้สึกของพวกเราก็คงกลับมาเป็นปกติเอง กลับไปเป็นเพื่อนรักกันเหมือนวันวาน เธอสาบานหา

บรรยากาศหลังคราบน้ำตาเหือดแห้งผ่อนคลายขึ้น หลังขอโทษกันไปมา สิ่งที่ต้องทำก็ยังคงทำอยู่ แผลของป้อมปราบไม่สาหัสต้องไปเย็บที่โรงพยาบาล ทว่าปล่อยไว้คงไม่ดี เมลลินที่ได้โทรศัพท์คืนจึงส่งข้อความไปบอกให้หนุ่มรุ่นน้องกลับก่อน กว่าจะทำแผลเสร็จคงต้องใช้เวลา เจ้าของห้องไม่ให้เขาเข้ามาด้วย อยู่รอไปเธอคงเกรงใจเปล่าๆธนนท์ว่าง่ายเหมือนบุคลิกของเขา พอเมลลินบอกมาแบบนี้ก็ยินยอมกลับโดยดี เขาหวังให้เธอกับเพื่อนนิสัยหยาบคายคนนั้นเคลียร์กันให้จบ ถ้ายังมีพันธะผูกมัดอยู่ เรื่องของพวกเขาคงยุ่งยากแน่ในห้องกว้างบรรยากาศเงียบงัน ทว่าไม่ได้ไร้ชีวิตชีวาเหมือนก่อนหน้านั้น หญิงสาวเจ้าของรอยยิ้มสดใสดั่งพระอาทิตย์กลับมาแล้ว การมีอยู่ของเธอขจัดความเหงาวังเวงจนอบอุ่นขึ้นทันตา เหมือนกองไฟในถ้ำน้ำแข็งที่ชายหนุ่มอยากกอดเอาไว้ ไม่ต้องการให้หายไปอีก“วันนี้เจอคู่ชกฝีมือดีก็ลำบากหน่อย แต่ถ้าตั้งการ์ดป้องกันอยู่ตลอดคงไม่บาดเจ็บ ดูสิ ติ้วแตกแล้ว ต้องไปให้หมอดูไหมเนี่ย” นิ้วมือขาวเรียวเหมือนค้นหอมเช็ดคราบเลือดแห้งติดขนคิ้วออกให้อย่างระมัดระวัง เธอหมุนประแจยกของหนักบ่อยครั้ง จากผิวอ่อนนุ่มจึงค่อนข้างกระด้างอยู่เล็กน้อยป้อมปราบ

คนโดนถามนิ่งไป กำลังตัดสินใจว่าจะจัดการกับแม่สาวบนเตียงยังไงดี ขอร้องให้เธออย่าสนใจคนอื่นหรือขังเธอไว้ในห้องนี้เสียเลย จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปหากเป็นป้อมปราบเมื่อห้าหกปีก่อน คงจะทำได้แค่เฝ้ามองผู้หญิงแสนดีคนนี้ด้วยแววตาซ่อนเร้นความรู้สึก แอบชอบเธอ แอบหึงหวงเธอเงียบๆ และอยากให้เธอมีความสุขกว่าใคร ทุกครั้งที่เมลลินเล่าอย่างตื่นเต้นว่าชมชอบไอ้หนุ่มคนไหน เวลาที่ขอคำปรึกษาเรื่องผู้ชายพวกนั้นกับเขา คงเสแสร้งตอบแบบขอไปทีทว่าลึกๆ แล้ว สิ่งหนึ่งที่อยากบอกไปใจจะขาดคือ ไม่ต้องทำอะไรเลย ไม่ต้องไปชอบใคร ไม่ต้องแบ่งสายตาให้คนอื่น เขาต้องการเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอรักความรู้สึกไร้เดียงสาแบบนั้น พอผ่านวันเวลาสุดหฤโหดก็ไม่สามารถนำมาใช้ได้อีก เขาเหลือเพียงความคิดเดียว ขังเธอไว้ในห้องนี้แล้วอยู่ด้วยกันตลอดไป…แผนการร้ายกาจผุดขึ้นในสมอง แต่คนไม่รู้ยังคงเจรจาเอาน้ำเย็นเข้าลูบคุยกับเขา เพื่อไม่ให้เธอเหนื่อยไปซะก่อน ป้อมปราบจึงตัดบทแล้วกล่าวออกไปประโยคหนึ่ง “ถ้าอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม คืนนี้เมลต้องนอนกับปราบ”“ห๊ะ!อะไรนะ กลับไปเป็นเหมือนเดิม…ออ ได้ๆ นอนก็ได้”หญิงสาวแสร้งไม่เข้าใจความหมายรีบกระชับผ้าห่มให