All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 91 - Chapter 100

เมลลินไม่ได้พนักหน้าและไม่ได้ส่ายหน้า เพียงเดินออกมาจากห้องของอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ อะไรคือยุบทีม อะไรคือต่ำกว่าความคาดหวัง นี่พึ่งเริ่มการแข่งเดือนแรกเอง จะให้พวกเธออยู่อันดับไหนถึงจะพอใจ ยังมีฝ่ายการเงินที่กลัวลงทุนไม่คุ้มอีก จัดสรรงบมาให้ก็น้อยนิดแทบซื้ออุปกรณ์ใหม่มาประกอบไม่ได้ ยังบอกว่ากลัวสูญเปล่าเหรออาจารย์ไม่ว่างดูแลทีเดียวทั้งสองทีม.... ตั้งแต่ปีหนึ่งเป็นเธอที่รวบรวมเอกสารสมัครแข่งเอง ดูแลกันเองไม่เคยได้รับคำปรึกษาสักครั้ง ยังทำเหมือนว่ายุ่งยากนักหนา ยังกล้าให้เธอยุบทีม“เป็นอะไรใครทำให้โกรธอีก” ป้อมปราบรอเธอกลับห้องพร้อมกัน เห็นยัยตัวแสบหน้ามุ่ยมาแต่ไกลจึงถาม นอกจากเรื่องของเขาก็ไม่ค่อยเห็นหญิงสาวโมโหเป็นฟืนเป็นไฟแบบนี้“อาจารย์ใจร้ายชะมัด นี่มาบอกให้เมลยุบทีม แล้วก็อ้างว่าตัวเองไม่ว่างดูแล ฝ่ายการเงินกลัวงบประมาณสูญเปล่า แค่ขอไปติวด้วยยังไม่อยากให้ไป เหมือนพวกเราจะไปรบกวนอีกทีม ดูถูกกันชัดๆ”“มีอย่างนี้ด้วย ไม่ใช่ว่าพวกเราทำคะแนนได้ดีเหรอ ปีก่อนเห็นพวกนั้นบอกว่าเดือนแรกไม่เคยติดอันดับแรงค์เหรียญทองแดง ต้องรอลุ้นเดือนสุดท้ายตลอด”“ก็ดีกว่าทุกปี แต่ไม่เป็นไปตา

เย็นวันต่อมาที่ช็อปวิศวกรรมยานยนต์ หญิงสาวใบหน้าสะสวยเท้าสะเอวยืนอึมครึมอยู่เหนือโต๊ะ หว่างคิ้วปกคลุมไปด้วยความวิตก เหนือศีรษะคล้ายมีควันปะทุขึ้นอย่างดุเดือดเมลลินไม่ทราบจะบ่นหรือทำยังไงเกี่ยวกับเรื่องที่อนุรักษ์ก่อดี ถ้าแค่ทะเลาะกับเพื่อนร่วมชั้นปีแล้วแยกย้ายก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงขั้นโต้เถียงขัดแย้งกับอาจารย์ คนที่สามารถทำให้เขาเรียนไม่จบได้แค่ตวัดปากกาครั้งเดียว เจ้าหมอนี่คิดอะไรอยู่กันแน่“ถ้าติดเอฟเข้าล่ะ อาจารย์วสันต์เป็นรองหัวหน้าภาควิชา ก็รู้ปะว่านิสัยเขาเป็นยังไง ปีที่แล้วรุ่นพี่เถียงแกแบบนี้แหละ ตอนนี้ยังไม่จบเลย”“ทำไม่ได้ก็ออก แค่นั้นแหละ” อนุรักษ์ประชดเสียงกึ่งอ่อนกึ่งแข็ง สีหน้าน้อยใจทั้งขุ่นเคืองทำไมเธอถึงมาว่าเขาล่ะ คนที่ผิดคืออาจารย์ต่างหาก ลำเอียงเอางบของทีมหนึ่งไปให้อีกทีม ไม่พอยังรีบไล่ลูกศิษย์คนเก่งไปทำแผลแล้วหันมาดูถูกเขา คนเป็นอาจารย์ทำกันแบบนี้เหรอ“แค่นั้นคือแค่ไหน อย่ามาประชด” เมลลินตวัดสายตาขวับ ยังดุอนุรักษ์ที่ไม่สะทกสะท้านกับอนาคตของตัวเอง“เอารางวัลเหรียญระดับเพชรเหรอ มันคงง่ายมากมั้ง นี่ก็ดิ้นรนกันแทบตายกว่าจะติดอันดับสองร้อยทีมได้ มีเวลาแค่สามเดือน คิดว่

ได้ยินเสียงดุสายหนึ่งแว่วมา คล้ายจะเป็นเสียงของผู้หญิง “เฮียเงียบๆ หน่อยลูกนอน”ป้อมปราบอดไม่ไหวหัวเราะออกมา แต่ก็ไม่ได้แซวต่อ คัลเลนเถียงกับคนอื่นใหญ่โตไม่เคยยอมเสมอ แต่พอเป็นพี่สะใภ้ แค่ตะคอกใส่ครั้งเดียวก็น้ำตาคลอ เสียชื่อเสือร้ายจริงๆ“ผมจะดูให้ก็ได้ แต่ขอเรื่องหนึ่ง ผมอยากได้ติวเตอร์มาช่วยสอนหน่อย เฮียหาให้ที”“ไปเรียนแล้วเป็นผู้เป็นคนขึ้นนี่หว่า ถึงกับอยากหาติวเตอร์ กูจะบอกเมียช่วยดูแล้วกัน อีกเรื่อง ได้ยินว่ามึงไปลงชก กูพนันข้างมึงเยอะนะอย่าแพ้ล่ะ” อีกฝ่ายกระซิบกระซาบจากนั้นค่อยวางสายถ้าเรื่องพนันมวยขอให้บอก แก๊งค์เพื่อนของคัลเลนลงเงินหนักทุกครั้งจนโดนเมียด่า ป้อมปราบเห็นมาหมดแล้ว ดีที่เมลลินของเขาบ่นให้ตายก็ยังน่าฟัง หากเหมือนพวกเมียเฮีย คงต้องแอบหลบๆ ซ่อนๆ ไม่ต่างกันแน่เรื่องดูแลลูกค้าสาวป้อมปราบไม่ลืมที่จะนำไปแจ้งให้เมลลินรับทราบ เธอเพียงถามเล็กน้อยแต่ไม่ซักไซ้ไล่เลียงมาก ชายหนุ่มจึงค่อนข้างผิดหวัง เขาอยากให้เธอสนใจตนมากกว่านี้สามวันต่อมาที่สนามบิน อากาศเดือนกรกฎาคมขมุกขมัวเนื่องจากเป็นช่วงหน้าฝน พอลงเครื่องแล้วเดินตามทางมายังภายในอาคารผู้โดยสาร หญิงสาวลูกครึ่งเยอรมันดวงต

เธอพิจารณาชุดที่พึ่งสั่งซื้อมาด้วยความหนักใจ ถ้าไม่ติดว่าต้องเห็นแก่วันเกิดเพื่อน คงไม่แต่งตัวเช่นนี้ ครั้นจะหาเรื่องไม่ไปก็กระไรอยู่จึงหยิบชุดคอสเพลย์เมดญี่ปุ่นสีขาวแขนยาว ซึ่งเป็นแบบโกธิคโลลิต้าขึ้นมาสวม จัดทรงให้เข้าที่แล้วหมุนไปมาหน้ากระจก บริเวณกระโปรงของชุดแต่งระบายสีเบสขับให้ดูอ่อนหวาน ผิวของเมลลินขาวผ่องจึงยิ่งเสริมกันให้โดดเด่น หญิงสาวมองตัวเอง จากนั้นก็อึ้งไปครู่หนึ่ง“เราก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย!แต่ให้พวกนั้นเห็นไม่ได้ เดี๋ยวโดนล้อ”พวกนั้นย่อมหมายถึงเพื่อนที่คณะ หลังจากมั่นใจว่าชุดไม่มีปัญหาก็หยิบถุงเท้ายาวมาสวม ตามด้วยรองเท้าคัดชูส้นหนาสีครีม หากติดปีกเล็กๆด้านหลังคงไม่ต่างจากนางฟ้าแล้วเมลลินหัวเราะให้ความคิดของตนเอง ธีมวันเกิดคือเมดญี่ปุ่น แต่แต่งออกมาแล้วอย่างกับพระแม่ผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องอะไรสักอย่าง เสื้อแขนยาวติดกระดุมถึงต้นคอ หากใส่ถุงน่องตาข่ายหรือถุงน่องสีเนื้อดูจะตกเป็นเป้าสายตาเกินไป เธอจึงเลือกสวมถุงเท้ายาวสีขาวปิดแทบไม่เห็นผิวแต่งตัวไม่เก่งแต่เรื่องทำผมให้เข้ากับตัวเองเมลลินไม่แพ้ใคร เธอมีใบหน้ารูปไข่ ไม่ว่าทำทรงไหนก็รอดจึงเลือกเกล้ามวยสูงแบบฟุ้ง เติมลิปสติกสีชมพ

จนพวกเขาเสร็จธุระเมลลินจึงได้รับข้อความจากฟองดาว เธอช่วยคุณแม่บ้านตกแต่งสถานที่อยู่ด้านล่างเกือบสามสิบนาทีได้ ครั้นขึ้นไปก็ประจวบเหมาะกับที่พนัสเดินออกจากห้องมาพอดี เขามองเธออึ้งๆ รู้สึกแปลกตากับรูปลักษณ์ใหม่ของหญิงสาวจนลืมทักทาย เมลลินจึงเอ่ยปากก่อน“เมลขึ้นมาช่วยฟองแต่งตัวน่ะ” เธอคุยกับเขาเป็นปกติ ถึงขั้นตบไหล่อีกฝ่ายแล้วยิ้มน้อยๆ“เสร็จแล้วใช่ไหม”เสร็จแล้ว…นี่คำถามอะไรกัน แค่ฟังก็รู้สึกร้อนตัวแปลกๆ พนัสทำสีหน้าไม่ถูก แต่ใบหูกลับแดงระเรื่อ คิดหาคำอธิบายมาแก้ตัว ทว่าความสวยของเมลลินและออร่าที่พวยพุ่งจากตัวเธอมันรุนแรงเกินไป ชายหนุ่มพลันเสียอาการพูดไม่ออก ไม่กล้ามองคนอีกแม้แต่นิดเดียวก็หาทางหลบไปตั้งหลัก เกรงว่าถ้าดึงดันเผชิญหน้ากับเธอจะเผยพิรุธให้จับได้เอาท่าทางของพนัสลุกรน แต่คนที่ทำให้เป็นเช่นนั้นกลับไม่ทราบความในใจ เมลลินเข้าไปช่วยฟองดาว ชุดของเธอเมื่อเทียบกับของเพื่อนให้บรรยากาศที่แตกต่างกันสิ้นเชิง ฟองดาวแอบลองมองไปพลางแสร้งทำท่ากระบึงกระบอนตำหนิแฟนหนุ่มให้เมลลินฟัง ทุกประโยคโอดครวญแต่แฝงไว้ด้วยความชื่นชม เน้นย้ำคล้ายอยากเห็นสีหน้าอิจฉาของเพื่อนสาวแต่เมลลินไม่อิจฉา กลับรับฟัง