All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 131 - Chapter 140

หากเมลลินไม่พอใจ ใครจะเป็นสะพานรองเท้าให้เธอเหยียบข้ามไปหาป้อมปราบล่ะ ไม่น่าเล่นบทดราม่าตอนนี้เลย เพียงชั่ววูบที่อยากเรียกร้องความสนใจ นอกจากจะไม่ได้รับการปลอบประโลมยังทำให้เสียแผนด้วย จะไหว้วานต่อก็ดูไม่ค่อยเหมาะ ฟองดาวจึงขอโทษอย่างจริงใจที่สุดในชีวิตคนที่ออกไปทำธุระต่างทยอยกลับเข้ามา พอฟองดาวเห็นป้อมปราบก็ตาสว่างวาบจ้องเขาไม่ลดละ เขาเองก็มองมาทางนี้ แต่สายตาไม่ได้สบประสานกับเธอ เหมือนจะเบี่ยงไปยังอีกคน ฟองดาวเม้มปากแน่นไม่สบอารมณ์ทันที และยิ่งมากกว่าเดิมเมื่อมีผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งตามหลังเขาแจผู้หญิงคนนี้เป็นรุ่นน้องดาวคณะที่กำลังคุยกับชายหนุ่ม หน้าตาสะสวย ทรวดทรงอ้อนแอ้นอรชรไม่ต่างจากตน ทว่าสามารถเข้าถึงเขาได้มากกว่า ใครจะไม่หงุดหงิด เมลลินก็ทำตัวเป็นแม่พระใจเย็นจนน่าโมโห คงคิดว่าตัวเองชนะที่หนึ่งอยู่แล้วเลยไม่ลงมือทำอะไรสักอย่างขลุกอยู่กับกลิ่นไม่พึงประสงค์ต่างๆ นาๆ อีกสองชั่วโมง ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ เมลลินจวนจะเอี้ยวขาคร่อมมอเตอร์ไซค์แสนรักสำเร็จอยู่แล้ว ไม่คาดว่าความยุ่งยากตัวใหญ่เบ้อเร่อจะปรี่เข้ามาดึงตัวเธอลงไป“รถจอดอยู่นู้น” เขาว่าพลางจับจูงมือเธอเมลลินงอตัวขายึดพื้นไว้

นายต้องไล่ต้อนฉันจนหมดหนทาง ต้องกระอักเลือดตายเพราะโดนหยอกก่อนใช่ไหม ถึงจะยอมรามือ เธออยู่ไม่เป็นสุขแล้ว อากาศเย็นขนาดนี้ยังร้อนรุ่มขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่อยากคิดเลยว่าหากย้ายมาอยู่ด้วยกัน สภาพตัวเองหลังจากนั้นจะออกมาเป็นยังไงวันต่อมามีนัดย้ายของ ซ้อมซ่อมเครื่องยนต์เสร็จดูเวลาแล้วป้อมปราบน่าจะเลิกเรียนพอดี เมลลินจึงแวะซื้อน้ำปั่นมาสองแก้วก่อนค่อยไปเจอกันกับเขาที่ลานจอดรถทางด้านหลังคณะไม่คาดจะเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเดินตรงไปที่รถพอดี ตามติดมาด้วยหญิงสาวหน้าตาสะสวยด้านข้าง ทั้งคู่กำลังคุยบางอย่างกัน เมลลินมองอยู่ไกลๆ ย่อมไม่ได้ยิน อ่านปากหรือก็ดูจะเป็นไปไม่ได้ นอกจากสีหน้าเดาไม่ออกเลยสักนิด ถึงทางแยกฟองดาวยิ้มแย้มมีความสุขแล้วผละไป ประจวบเหมาะป้อมปราบหันมาเห็นเธอเข้าพอดีจึงหยุดยืนรอเมลลินจ้ำอ้าวเดินไปหาเขา สีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม ดวงตากลมหวานจ้องคนตัวสูงไม่กะพริบ“มีอะไรหรือเปล่า”ป้อมปราบเดิมทีไม่ได้มีอะไร แต่พอเห็นริมฝีปากงอง้ำของเธอก็พลันชะงัก จากนั้นหัวเราะเล็กน้อยให้กับท่าทางกระบึงกระบอนสุดแสนจะน่ารักนี้ เขากล่าวยิ้มๆ ว่า “ไม่มีอะไร ไม่ได้นอกลู่นอกทาง”ประโยคท้ายทำคนใบหน

อาหารเช้านอกจากไข่เจียวแล้วยังมีแกงจืดแตงกวายัดไส้หมูสับ ผัดผักรวมมิตรน้ำมันหอย และผัดผักบุ้ง หน้าตาน่ารับประทาน สีสันถือว่าผ่าน ส่วนรสชาติ แค่ได้กลิ่นก็แทบรู้แล้วว่าจะออกมาแบบนไหน เมนูเหล่านี้เมลลินเคยทำให้ป้อมปราบกินมาไม่รู้กี่ครั้ง เขาตักเข้าปากคำแรกก็นิ่งไปเลยเมลลินรอผลลัพธ์อยู่ พอเขาทำท่าโดนช็อตจนค้างจึงถาม “เป็นไง อร่อยเหมือนเดิมปะ?”“อร่อย รสชาติยังเหมือนเมื่อก่อน” เขาดูพอใจ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา “นอกจากปราบ เคยทำให้คนอื่นกินอีกไหม”“ใครจะมากินล่ะ ไม่ได้มีโอกาสอยู่ด้วยกันกับคนอื่นแบบนี้สักหน่อย ขนาดกับพ่อ ปราบยังเป็นคนแรกที่ได้กินเลย”พ่อทำกับข้าวไม่เป็น ส่วนมากจะให้เงินเมลลินไปซื้อ จึงไม่ค่อยมีโอกาสได้โชว์เสน่ห์ปลายจวักนัก ป้อมปราบในตอนนั้นมักมานอนบ้านเธอ ดึกดื่นท้องหิวจะไปหาของกินร้านค้าก็ปิด เจียวไข่ที่ไม่รู้ว่ารสชาติเป็นยังไงจึงได้ถือกำเนิด ยังจำได้ เขาบอกว่าอร่อยแถมกินจนหมดเกลี้ยง ทำให้เมลลินวัยสิบขวบดีใจมาก นั่นเป็นอาหารจานแรกที่ทำเชียวนะ“อืม ดีใจที่ได้เป็นคนแรก” ป้อมปราบตอบยิ้มๆถึงแม้ว่าสมัยเด็กไข่เจียวเด็กหญิงเมลลินจะไหม้ไปหน่อย รสชาติเค็มไปนิด ข้าวก็หุงแฉะบ้างไม่สุ

เมลลินได้ยินดังนั้นก็หายขุ่นข้องอย่างแปลกประหลาด ขอแค่เหตุผลที่เขาแต่งตัวไม่ได้มาจากฟองดาวเป็นพอพวกเขาพากันไปที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ขึ้นลิฟต์ต่อไปยังห้องเพรสซิเดนท์สูทชั้นบนสุด ซึ่งภายนอกตัวห้อง บริเวณระเบียงชมวิวมีโต๊ะอาหารจัดเตรียมไว้แล้ว หญิงสาวตากลมแบ้วงุนงงมีคำถาม แต่พอได้เลือกดูเมนูอาหาร ก็หมดสิ้นความคิดหวาดระแวงต่างๆ นาๆ ไม่ถามด้วยซ้ำว่าทำไมชายหนุ่มเลือกพาตนมาเลี้ยงข้าวในห้องสูทของโรงแรมหรูของกินอร่อยกับวิวตึกสูงสามสิบชั้นเพียงพอจะดึงดูดความสนใจของเธอทั้งหมด “อร่อยไหม”หญิงสาวเคี้ยวตุ้ยๆจนแก้มพอง เห็นเธอมีความสุขเขาก็อิ่มไปโดยปริยาย เมลลินจิ้มเนื้อไปป้อนเขาพร้อมกับพยักหน้า“อร่อยมาก ทำไมกินน้อยจัง ดื่มแต่ไวน์มันจะเมาก่อนนะ”เมลลินเอื้อมไปหยิบขวดไวน์มารินให้ตัวเอง พอพบว่ามันหมดแล้วก็ย่นคิ้ว “ดื่มไปคนเดียวหนึ่งขวดแล้วเหรอ”“อืม ไม่ถามว่าวันนี้เป็นยังไง”“เล่ามาสิ” เมลลินจิ้มเนื้อสเต๊กสุกกำลังดีเข้าปาก เคี้ยวไปพลางตั้งตารอคอย“ปราบบอกผู้หญิงคนนั้นไป ว่าปราบมีคนที่ชอบแล้ว” ขณะพูดสายตาลุ่มลึกตกอยู่บนใบหน้าของเมลลินเนื้อในปากถูกกลืนเดี๋ยวนั้น เมลลินคว้ามือไปหยิบไวน์ที่เหลืออยู่เล็กน้

เมลลินต้องมาดูเขาช่วยตัวเองพลันแข็งทื่อในบัดดล จะหนีก็ไม่กล้าจึงได้แต่เม้มปากแน่นหลับตาปี๋ ขณะนั้นที่แก้มนุ่มพลันมีของร้อนจัดมาถูไถ ไล้ลงมาตีเบาๆ ที่ริมฝีปาก ตามด้วยเสียงหอบครางทุ่มต่ำ“ที่รัก จะจ่ายด้วยการอ้าปากหรืออ้าขา หื้ม?”ใครที่รักนายห๊ะ!?ต่อให้ฉันอ้าปาก นายสัญญาไหมว่าจะไม่ให้ฉันอ้าขาอีก ไอ้คนไร้สัจจะรู้งี้กินน้อยๆ ซะก็ดี ค่าอาหารจะได้ถูกลงมาหน่อยแท่งร้อนผลุบหายเข้าไปในโพรงปากอุ่น เมลลินรับเอารสชาติที่คุ้นเคยเข้ามาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอไม่ทันต้องแสดงทักษะการดูดอมด้วยซ้ำ พอยินยอมให้เขา ป้อมปราบก็เป็นฝ่ายตักตวงเอาอย่างกระตือรือร้น แท่งเนื้อยักษ์รูดเข้ารูดออกทำเอาสำลักหน้าดำหน้าแดงไปหมดเป็นนานจวบจนมันขยายใหญ่ขึ้นอีก ขนาดหลังตื่นเต็มที่ย่อมไม่สามารถใช้แค่ปากของหญิงสาวมาช่วยบรรเทาได้ แถมจะทำให้เธอเจ็บซะเปล่า ป้อมปราบจึงถอนออกช้าๆ ส่วนหัวบานคล้ายดอกเห็ดมีเส้นใยสีใสยืดไหลเป็นทางยัง เขายังไม่จบแค่นี้ที่ว่าอ้าปากหรืออ้าขา ความหมายคืออ้าปากก่อนหรืออ้าขาก่อน ไม่ใช่ให้เลือกอย่างใดอย่างหนึ่งต่อให้เมลลินยอมอ้าปาก ไม่ได้แปลว่าจะไม่ได้อ้าขาด้วย ดังนั้นกางเกงยีนส์ของหญิงสาวจึงถูกถอดออก