All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 1 - Chapter 10

เด็กหนุ่มเด็ดไฟที่ปลายบุหรี่ หยิบก้อนหินขนาดเท่าไข่ไก่หนึ่งฟองขึ้นมาโยนลงไปในน้ำ “ก็ขาดมาเป็นเดือนแล้วไหมวะ กลับไปก็ไม่สิทธิ์สอบเหมือนเดิม เมลไปตั้งใจเรียนให้จบเถอะ ไม่ต้องมาเสียเวลากับคนไร้อนาคตอย่างเรา”“เออ!…ก็ถ้าไม่ใช่เพื่อนกัน เมลไม่โผล่หน้ามาให้ปราบรำคาญหรอก ไร้อนาคตอะไร บอกแล้วไงว่าโควต้านักกีฬาไม่ต้องจ่ายค่าเทอม ปราบไปสอบสัมภาษณ์คัดตัวให้ผ่าน ระหว่างเรียนทำงานไปด้วยก็ได้แล้วนี่”“มันง่ายขนาดนั้นจริงเหรอวะเมล เธอโลกสวยเกินไปเปล่า ตอนนี้แม่เราต้องใช้เงินผ่าตัดครึ่งล้าน พ่อก็ขี้เหล้าเมาไม่เว้นวันสร้างแต่หนี้ เธอจะให้เราเอาตัวรอดคนเดียวแล้วใครจะหาเงินรักษาแม่เราล่ะ”เขาทราบว่าเธอหวังดี ไม่คลางแคลงสงสัยสักนิดเพราะตั้งแต่จำความได้จนทุกวันนี้ เมลลินก็คือเพื่อนที่ดีที่สุดของเขาพวกเรามีบ้านอยู่ข้างกัน หน้าต่างห้องนอนตรงกัน ช่วงยังเรียนประถมเวลาพ่อเมาอาละวาด เด็กสาวมักจะแอบย่องข้ามรั้วมาเคาะหน้าต่างพาเขาหลบออกไปซ่อนตัวที่ห้องนอนเธอเสมอ ใส่ชั้นในครั้งแรกก็เอามาอวด แอบชอบไอ้หนุ่มหน้ามนคนไหนก็เล่าให้ฟัง ป้อมปราบจึงไม่ปิดบังพูดจาอ้อมค้อม ปัญหาของครอบครัวเขาเมลลินรู้เห็นตลอดอยู่แล้ว“ถ้ามีเ

ไม่นานก็ถึงวันงานวัดประจำหมู่บ้าน จุดเด่นยอดนิยมปกติจะเป็นเวทีการแสดงเพราะเจ้าภาพเสี่ยหนูจ้างนักร้องดังมาขับกล่อมสร้างความบันเทิงให้ผู้คนทว่าบัดนี้เมื่อมีข่าวการชกของสาวน้อยหน้าสวย กลายเป็นว่าสังเวียนมวยได้รับความสนใจสูงสุดแทน แม้แต่นักเรียนในตัวอำเภอยังเดินทางมาชมอยู่ขอบเวทีกันคับคั่ง ชาวบ้านในพื้นที่เองย่อมไม่พลาด“ลูกสาวพ่อครูเฉลิมจะชกห้าคู่ต่อกันเลยนะเฮ้ย ตัวบางอ้อนแอ้นลมพัดแทบปลิวแบบนั้นจะยืนไหวเหรอ”“พวกเอ็งอย่าพึ่งตัดสินนังหนูเมลที่ภายนอก ถ้าเด็กมันไม่มีของตาเฉลิมจะยอมให้ลูกสาวชกตั้งห้าคู่ได้ยังไง เชื่อข้าสิ ลงข้างนังหนูเมลลินพวกเอ็งจะรวย”“จริงเปล่าตาพร คราวที่แล้วตาก็พูดแบบนี้ เซียนมวยดูเชิงขาดไม่ใช่เหรอ เห็นคนที่ตาบอกว่าจะชนะแพ้ทุกราย ผมชอบน้องเมลลินมากนะแต่ไม่เอาด้วยหรอก คราวนี้ผมขอพนันข้างเด็กในค่ายเสี่ยหนู ห้าคนนั้นมีสองคนพึ่งชนะเป็นแชมป์เยาวชนที่เวทีมวยลุ่มดำเนิน ชกกันกับคนที่มือไม้จับแต่ดินสอปากกา ไม่ใช่เซียนอย่างตาผมยังดูออกเลย”“เออ เอ็งก็ไปลงข้างเสี่ยหนูเลยสิถ้าไม่เชื่อข้า พ่อเป็นเสือจะมีลูกเป็นหมาได้ไง โว๊ะ!ต้องให้โมโห”ชาวบ้านลงเงินเดิมพันกันตามธรรมเนียมก่อนจะเริ่

สองปีต่อมาในห้องพักนักศึกษาพื้นที่สี่สิบกว่าตารางเมตร บนเตียงนอนแสนนุ่มสบาย เมลลินบิดขี้เกียจตัวเป็นเกลียวควานมือปิดนาฬิกาปลุก จากนั้นลุกขึ้นนั่งสะลึมสะลือเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ดูว่าเช้าป่านนี้เป็นใครส่งข้อความเข้ามา[ตื่นหรือยังคนขี้เซา อย่าลืมว่ามีงานเช้า เราผ่านหอเมลพอดี เดี๋ยวไปรับนะ]เมลลินเลิกคิ้วสูง มีความไม่สะดวกใจระลอกหนึ่งกระเพื่อมขึ้นในดวงตา จะว่าเธอไม่รู้จักปล่อยวางก็ได้ เรื่องรักๆ ใคร่ๆ กับความรู้สึกอึดอัดใจตลอดสองปี วิธีหลบหลีกต้นเหตุคือทางออกเดียวที่เหมาะใช้ตัดปัญหาที่สุดแทบไม่ต้องคิดก็ตอบปฏิเสธอีกฝ่าย แล้วก้าวขาผ่องผาดเรียวยาวลงจากเตียงไปอาบน้ำชำระอารมณ์สามสิบนาทีหลังจากนั้นที่มหาวิทยาลัยเอ็มขณะชับรถชะลอให้นักศึกษากลุ่มใหญ่เดินข้ามทางม้าลาย ใครบางคนก็ได้ถือวิสาสะกระโดดขึ้นมาคร่อมนั่งซ้อนหลังเวสป้าสีแดงเดือดของเมลลิน สองมือเกาะเอวเธอแน่น ทำราวกับว่าพวกเขารู้จักมักจี่กันดีมากหญิงสาวเหลือบตาก่นด่าเสียงแผ่วผ่านกระจกมองหลัง จ้องอีกฝ่ายราวกับจ้องคนสติไม่ดี ครั้นเห็นว่าใช่อย่างที่คิดไม่ผิดก็ส่ายหน้าเอือมระอาหนหนึ่งแล้วรีบบิดคันเร่งไปยังตึกคณะต่อ“นี่ถ้าครั้งหน้าโผล่มาทางด้

เมลลินตวัดหางตาดุดัน เธอก็ไม่ทราบว่าดวงความรักโดนราหูอมไม่ยอมคายไปแล้วหรือเปล่า สองปีมานี้เลยเทียวโสดเทียวคุย ทว่าไม่เคยได้คบใครพ้นเดือนสักคนเล่นตัวหน่อยเขาก็ไปมีสาวอื่น ว่าง่ายแอ๊บแบ้วจนรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองก็ยังไปไม่รอด น่าสงสัยว่าจะโดนสาปหรือเปล่าใช่แน่ๆ มันต้องเป็นเพราะจูบต้องคำสาปเมื่อคืนสองปีก่อนนั้นนึกถึงคนบางคน ริมฝีปากของเมลลินราวกับมีกระแสไฟ จี้ดจี้เข้าแสกกลางหน้า เล่นเอาเสียวสันหลังอยู่ไม่เป็นสุขนั่นเป็นประสบการณ์แนบชิดผู้ชายเพียงครั้งเดียวครั้งแรก แถมเจ้าคนไม่ได้เรื่องยังเป็นเพื่อนสนิทด้วย จะไม่ให้เธอโมโหได้หรือ จูบแรกควรเป็นจูบที่โรแมนติกน่าจดจำ แต่พอคิดเกี่ยวกับมัน ก็เห็นแต่หน้าป้อมปราบ ไอ้เพื่อนรักหัวโล้นที่เป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้มาจูบเธออนุรักษ์คืนโทรศัพท์ให้สาวเจ้าแก้มพอง หยอกล้อจนเกือบจะโดนเธออัดอีกรอบถึงได้ยอมรามือไปเตาะสาวน้อยปีหนึ่งหน้าตาสวยใส เขาก็เป็นแบบนี้ ทะเล้นขี้เล่น ขนาดว่ามีแฟนแล้วยังไม่หยุดหว่านเสน่ห์ เมลลินสวดภาวนาขอให้มีสักวันที่แฟนมันมาเห็นแล้วทุบตีจนตายพิธีกรเรียกรวมพล รุ่นพี่ปีสองปีสามสวมช็อปคณะวิศวะสีกรมท่าทยอยมาล้อมลานเชียร์ยืนเหนือน้องปีหนึ่

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาสวมช็อปวิศวะสีกรมท่าเข้าคู่กับกางเกงยีนส์เดินตรงมายังทั้งคู่ เขามองรุ่นน้องป้ายชื่อใหม่เอี่ยมด้วยแววตาแปลกใจ รู้สึกได้ว่าหมอนี่มีปัญหา“พีเอายามาให้ ได้ยินว่าปวดท้อง”พนัสยื่นยาแก้เจ็บท้องประจำเดือนกับน้ำเปล่าหนึ่งขวดให้เมลลิน ระหว่างจัดแจงแกะยาให้หญิงสาวก็ไม่พลาดที่จะชำเลืองมองป้อมปราบคนๆ นี้ไม่ได้เจอกันเสียนาน ทว่าเพียงแวบเดียวเขาก็ขุดความทรงจำ นึกได้ไม่ยากว่าเป็นใคร พนัสเกิดความรู้สึกระแวดระวังอยากดึงเมลลินถอยห่างจากอีกฝ่าย ชายหนุ่มมือไวกว่าความคิด ไม่ต้องใคร่ครวญว่าจะหยาบคายก็คว้าแขนเมลลินมาอยู่ข้างตัวเอง“ป้อมปราบ” เขาเรียกชื่อคนออกมาป้อมปราบไม่มีทางไม่เห็นสายตาและการกระทำของพนัส ออกจะโจ่งแจ้งอยู่บ้างจึงถามขึ้นดื้อๆ“คบกันเหรอ?”พรืด! เมลลินสำลักจนน้ำล้นออกทางจมูก คบบ้าคบบออะไร!เอาตาไหนมองว่าเธอกับพนัสคบกันหา!เมลลินมัวแต่แสบหูแสบคอจึงไม่ทันแก้ต่าง เป็นพนัสที่หน้าเคร่งขรึมเอ่ยตอบเสียงเรียบ “เราเป็นเพื่อนกัน”“ใช่…” คนที่สำลักจนแก้มแดงตาแดงสมทบอีกเสียง จากนั้นก็ถูกดึงแขนไปยังฝั่งตรงข้ามเป็นหนที่สองป้อมปราบใช้ความคุ้นเคยวันวานกอดคอเธออย่างสนิทสนม รั้งใบหน้า