All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 121 - Chapter 130

มีคนโทรเข้ามาหลายสาย ในช่องแชทสนทนาเพื่อนๆ พอเห็นเมลลินยังไม่โผล่ไปเรียนก็ระดมตามจนโทรศัพท์แทบไหม้ หากฟ้าไม่ถล่ม น้ำไม่ท่วมมิดหัว ไม่มีทางที่หญิงสาวจะขาดเรียนเด็ดขาดแต่นี่อาจารย์สอนไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว แถมคนยังไม่สามารถติดต่อได้ ชายหนุ่มทั้งหลายเพื่อนของเมลลินพลันรู้สึกไม่ปกติจนต้องขออนุญาตอาจารย์ออกไปดู ดีว่าเป็นคลาสของอาจารย์ที่ปรึกษาแข่งวิศวกรรม พอเล่าต้นสายปลายเหตุให้ฟัง อาจารย์ก็บอกให้ไปได้ทันทีเมลลินไม่เคยขาดคาบวิชาเรียนนี้สักครั้ง หากเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นคงแย่แน่เรื่องไม่ดีที่ว่านอนหลับใหลหายใจเข้าออกอยู่ด้านหลังหญิงสาว พอมีเสียงโทรเข้าไม่หยุดก็จำต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อคืนทั้งสองคนไปสุดทุกท่วงท่า บดขยี้พัวพันกันจนที่นอนหมอนผ้าห่มกระจุยกระจาย จนวันใหม่มาเยือนแล้ว แต่ท่อนเนื้อลำเขื่องก็ยังไม่ได้ถอนออกไป ชายหนุ่มบ้าระห่ำถึงขั้นจงใจเสียบแช่เอาไว้ ครอบครองคนที่ตนแอบรักทั้งยามตื่นยามหลับ กอดรัดเรียกร้องจากเธอทั้งคืน ราวกับหลุมดำที่ไม่ว่าโยนสิ่งใดเข้าไปก็ไม่มีทางถมเต็มเขาอยากทำอีก แต่แม่สาวคนสวยสู้สุดใจก็ยังต่อกรกับเขาไม่ได้ เมื่อคืนเธออดทนจนหน้าแดงหน้าขาว ทว่าไม่ขอร้องให้หยุดจนทำก

เมลลินอึ้งนิดๆ พนัสน่ะเหรอสนใจฟองดาวน้อยลง จะเป็นไปได้ยังไง คบกันมาตั้งสองปี พึ่งผ่านวันเกิดแสนหวานมาแค่เดือนเดียวจะเปลี่ยนไปปุบปับได้เหรอถ้าเป็นเรื่องแข่งฟองดาวก็น่าจะเข้าใจสิ ทำเหมือนนี่เป็นครั้งแรกไปได้ หรือหมอนั่นจะบ้าอ่านหนังสือจนลืมใส่ใจแฟนจริงๆ“อย่าคิดมากสิ มีอะไรก็ลองคุยกันก่อน อาจไม่ใช่อย่างที่ฟองคิดก็ได้”“เราไม่อยากเป็นตัวถ่วงพีอีกแล้ว เมล เราว่าจะเลิกกับพี เรา…ฮึก!เราพอแล้ว เราไม่อยากให้เขาสงสาร”“เดี๋ยวๆ ใจเย็นก่อน ค่อยๆ คุยกัน”เมลลินพูดกล่อมอยู่สักพักถึงวางสาย เธอครุ่นคิด อาการป่วยของฟองดาวยังมีอยู่อีกเหรอ ไม่ใช่ว่าได้ไขสันหลังเธอไปรักษาแล้วหรือไง?โอ๊ย!อะไรกันวะเนี่ยเมลลินจำกัดการหาข้อมูลโดยส่งข้อความไปถามอาการของโรคกับคนที่พอจะให้คำปรึกษาเร็วๆ ได้ อีกฝ่ายราวกับยินดีนักหนาที่ได้บริการเธอ เขาถึงกับโทรมาบอกรายละเอียดด้วยตัวเอง“หลังจากปลูกถ่ายเซลล์ต้นกำเนิดหรือก็คือปลูกถ่ายไขกระดูกสันหลังที่เข้ากันได้ ในระยะเวลาอย่างน้อยห้าปี ถ้าผู้ป่วยไม่แสดงอาการของโรคอีก ก็มีโอกาสกลับมาเป็นซ้ำยากมาก แทบจะเรียกว่าหายขาดได้แล้ว ใครเป็นอะไรเหรอครับ ทำไมเธอถึงอยากรู้”“ไม่มีอะไร แค่อยา

แค่พี่สาวบอกว่ากลัวเจ็บ พ่อของเธอก็ทำราวกับว่าเธอไม่ใช่ลูก สั่งให้แม่ไปหาคนที่มีคู่ไขกระดูกสันหลังที่เข้ากันได้มาใหม่ พี่สาวไม่ใช่เด็กแล้วด้วยตอนนั้น อายุสิบสี่สิบห้าแล้ว ยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ“ฉันผิดหรือไงที่กลัว เธอก็หายแล้วนี่ กลับมาก็ได้ทุกอย่างที่ควรจะได้ ทำไมยังเก็บเอามาพูดอีก”“เพราะฉันเกลียดพี่ไง เกลียดความลำเอียงของพ่อ ตายไปแล้วยังยกมรดกให้พี่ตั้งเยอะ รักพี่มากกว่าฉัน ทำไมถึงแบ่งให้เท่าๆ กันไม่ได้ล่ะ ฉันกลับมาบ้านได้ทุกสิ่งที่ควรได้จริงเหรอ? ...” ฟองดาวไม่อยากเห็นหน้าพี่สาวจึงลุกเดินขึ้นห้องชีวิตวัยเด็กเจ็บป่วยง่าย โตเป็นวัยรุ่นยังตรวจเจอโรคร้าย พ่อแม่เดียวกันแท้ๆ แต่พี่สาวกลับแข็งแรงสบายดี สิ่งที่เธอพลาดไป ตอนนี้เธอต้องการการชดเชยทั้งหมด นอกจากแม่แล้ว ยังมีเมลลินเพื่อนรักอีกคนที่ห่วงใยตามใจเธอผู้หญิงบ้านนอกไก่ป่าขนสวยที่ใครๆ ต่างก็ตาบอดคิดว่าเป็นนกยูงคนนั้น ผู้ที่เก่งแต่แย่งความสนใจทุกคนไปจากเธอ ผู้หญิงชั้นต่ำที่บริจาคไขสันหลังให้เธอและคอยกดเธอทุกทาง ชิงหัวใจรักแรกของเธอไป ตอนนี้ยังครอบครองผู้ชายที่สมบูรณ์แบบมากๆ คนหนึ่งอีก เป็นแค่เมลลิน เป็นแค่คนมีไขสันหลังตรงกัน ทำไมถึงเ

กระเซ้าเย้าแหย่อีกนิด คงได้มีคนเขินจนตัวแตกซะก่อน ป้อมปราบจึงเลิกแกล้งเธอ แต่เรื่องย้ายมาอยู่ด้วยกันเขายังคงยืนกรานเช่นเดิมวันนั้นหลังรับประทานมื้อเย็น ฟองดาวก็โทรเข้ามาอีก เมลลินนั่งอ่านหนังสืออยู่เหลือบมองหน้าจอแวบหนึ่ง ปล่อยให้โทรศัพท์สั่นอยู่อย่างนั้นสักพัก พลันมีนิ้วมือใครบางคนกดรับให้พร้อมเปิดลำโพง ป้อมปราบพึ่งอาบน้ำเสร็จ ทั้งตัวสวมเพียงกางเกงวอร์มสีเทาเปลือยแผ่นอกหนัดแน่น เส้นผมเขายังหมาดชื้นจึงมองอ้อนๆ ขอให้เมลลินช่วยเช็ด“เมลทำอะไรอยู่ ฟองโทรมารบกวนหรือเปล่า”เมลลินขยับตัวขึ้นไปเช็ดผมให้ชายหนุ่มพลางกล่าวตอบ “ไม่รบกวน ว่างพอดี มีอะไรเหรอ”“ขอโทษที่รบกวนบ่อยๆ นะ แต่ฟองไม่รู้ว่าจะคุยกับใครแล้ว”คำพูดนี้ค่อนข้างย้อนแย้ง กว่าสองปีที่ไม่ได้สุงสิงกัน แถมอีกฝ่ายมีเพื่อนสาวที่ออกหน้าให้ขนาดนั้น จะบอกว่าไม่มีคนให้คุยด้วยได้ยังไง ฟองดาวเสียงเหมือนพึ่งร้องไห้มา เธอกล่าวเจือสะอื้นพูดกับเมลลินต่อ“ฟองจะทำยังไงดีเมล ฟองอยากมูฟออนตัวเองเร็วๆ ทั้งวันเอาแต่คิดไม่ตก ฟองปวดหัวมากเลย”“ลองออกไปเที่ยวดูไหม”“ก็อยากไปนะ แต่สู้สายตาคนอื่นไม่ไหว ฟองไม่ดีเองเลยโดนบอกเลิก ฟองไม่อยากให้คนมอง” ฟองดาวหาเ

สามหนุ่มสะดุ้งเฮือก จู่ๆ หญิงสาวก็ตะเบ็งเสียง ต่างคนจึงต่างตื่นตัวลุกพรวดพราดขึ้นยืนตรง ปฏิกิริยาร่างกายเตือนว่าอีกเดี๋ยวจะมีภัย“เจอแล้ว ลิ้นไอเสียรั่ว” เมลลินหันมาบอกทุกคน แต่ต้องแปลกใจเมื่อเห็นพวกเขาทำหน้าตาเลิ่กลั่ก“อะไรเหรอ”“เปล่า ไหนดูซิ ใช่ลิ้นไอเสียรั่วจริงไหม” ป้อมปราบเดินเข้าไปช่วยดู พลางแอบเม้มปากกลืนน้ำลายลงคอเงียบๆเขาหมั่นเขี้ยวเธอเหลือเกิน อยากจะตีก้นเด้งๆ นี่สักป้าบระบายอารมณ์ อยากกัดสักคำแล้วฝังใบหน้าฟัดลงไป“ทุกคน ยุ่งกันอยู่หรือเปล่า ซื้อขนมมาฝาก”คนในช็อปหันไปยังทางเข้า หญิงสาวคนหนึ่งถือถุงขนมมาพะรุงพะรัง ใบหน้าแลดูสะสวยทว่าแววตากลับหม่นหมอง บอบบางจนชวนให้ผู้ชายทั้งหลายรู้สึกอยากปกป้องขึ้นมา“กลับบ้านไปก็ฟุ้งซ่าน ฟองไม่อยากอยู่คนเดียว จะรบกวนไหมเมลถ้าฟองอยากอยู่ที่นี่ด้วย”“พี่ๆ คะวันนี้เพยได้ขนมฟรีมาฝากค่ะ” พะเพยปรากฏตัวไล่เลี่ยกัน ในมือมีถุงขนมเช่นฟองดาว“สาวๆ เขาใจดีกับเราจังวะ มีขนมมาฝากตลอดเลย ไปไอ้รัน ไปช่วยเขาถือ”“ไอ้รักษ์ เห็นสวยหน่อยไม่ได้นะมึง ลืมแล้วหรือไง…” ภรันกระซิบกระซาบ “คนที่ทำให้อิเจ๊โดนด่า คนที่โพสต์จนเป็นประเด็นตอนนั้นคือใคร คิดหน่อย”“เกือบแ