All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 101 - Chapter 110

พวกเธอเจอเมลลินบ้างตามโอกาส แต่ไม่ค่อยอยากสุงสิงเพราะฐานะครอบครัวอีกฝ่ายอยู่คนละระดับ พอมาลองอวดข่มซึ่งหน้าแล้วคนไม่สะทกสะท้าน พลันโมโหจนเกือบเก็บอาการไม่ไหว“ก็ไม่ใช่ว่าไม่สวยนะ แต่รู้สึกว่าของเมลลินสวยกว่าแค่นั้นเอง นี่นะเมลลินรู้หรือเปล่าว่าพนัสเตรียมเซอร์ไพร์อะไรไว้ให้ยัยฟอง” เมื่อสู้รอบแรกไม่ชนะ แฮนนี่จึงรีบต่อยกสองด้วยการเอาจุดอ่อนของหญิงสาวมาเล่น“ได้ยินว่าเป็นเซอร์ไพร์ใหญ่เลยมั้ง อิจฉาจัง ถ้าฉันมีแฟนแบบนี้บ้างก็คงดี เมลลินล่ะ อยากได้แฟนแบบนี้ไหม”“ไม่อ่ะ พอดีไม่ชอบเซอร์ไพร์ ถามหน่อยสิ ทำไมถึงอิจฉาเหรอ ไม่รู้สึกแปลกหรือไงที่จู่ๆ ก็มีความคิดอยากได้แฟนเหมือนของเพื่อน”เมลลินกะพริบตาไร้เดียงสาถามอีกฝ่าย ท่าทางเหมือนไม่เข้าใจจริงๆ “เธอก็สวยมากเลยนะ ได้ยินฟองดาวบอกว่าวันนี้หนุ่มๆ จะมากันเยอะ ไม่ลองดูคนอื่นเป็นตัวเลือกเพิ่มล่ะ เรื่องนี้ก็เอาไว้รู้กันแค่เราเถอะ อย่าให้ฟองดาวมาได้ยิน ไม่งั้นจะเข้าใจผิดกัน”“นี่!...ใครบอกว่าฉันชอบพนัส เธอสิ”“อ้าว!ไม่ได้ชอบหรอกเหรอ เห็นบอกว่าอยากได้แฟนแบบพนัส”“ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นพนัสไหม ฉันไม่ใช่พวกชอบลักกินขโมยกินเหมือนคนบางคนแถวนี้นะ”หญิงสาวชุดโลลิต

กระดุมเสื้อที่ติดจนมิดคอถูกดึงขาดหลุดลุ่ย ผู้ชายตัวใหญ่กอดจูบเธออย่างลึกล้ำดูดดื่ม ทันทีที่ไฟกลางห้องสว่างอัตโนมัติ ชุดเมดโลลิต้าอันแสนเรียบร้อย ซึ่งให้ภาพลักษณ์บริสุทธิ์ผุดผ่องดุจนางฟ้าพลันถูกขย้ำจนแทบจะเหมือนกับผ้าขี้ริ้ว จากนั้นก็ได้ยินเสียงฉีกขาดสั้นๆ ตามมาอีกระลอกหนึ่ง พละกำลังจากฝ่ามือหนามีมากจนน่าทึ่ง เพียงไม่นานเมลลินก็เหลือแต่แพนตี้กับบราสีฟ้าอ่อนห่อหุ้มร่างกายหญิงสาวพลันแหงนคอหงายไปด้านหลัง ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงตามการเล้าโลมที่ไร้ทิศทางของเขา ป้อมปราบในตอนนี้อุกอาจไม่เหมือนทุกครั้ง เมลลินจึงไม่ชินและตื่นตระหนกอย่างยิ่ง“ปราบ…ปราบใจเย็นก่อนนะ”ฟังฉันหน่อยสิ เฮ้ๆ ปากนายกำลังสัมผัสถูกส่วนไหนน่ะสิ่งที่ตอบกลับมาคือจุมพิตลึกล้ำเรียกร้องมากกว่าเดิม เขาแง้มกลีบปากของเธอออก เรียวลิ้นเปียกชุ่มส่งเข้ามาเกี่ยวกระหวัดนัวเนียราวกับคนอดอยากที่ได้ดื่มน้ำหวานครั้งแรกในชีวิต แผดเผาเร่าร้อนจนไม่อาจหยุดยั้ง เสียงหอบหายใจกระสันซ่านมอมเมาจนเมลลินขาอ่อนยวบไปหมด แทบจะกลายเป็นเทียนถูกไฟลนอยู่ในอ้อมอกร้อนผ่าวของเขาป้อมปราบอุ้มแม่สาวคนสวยของตนขึ้นมา ให้เธอเกี่ยวขารอบเอวสอบ จูบกันอย่างดูดดื่มไปพลาง

สะโพกแกร่งเนื้อแน่นเริ่มขยับโยก ผสานจังหวะเชื่องช้าให้คนใต้ร่างได้ปรับตัว ที่ผ่านมาไม่ว่าจูบกันเท่าไร ลูบคลำกอดรัดแค่ไหน สำหรับป้อมปราบล้วนไม่เคยพอ เขายังหนุ่มยังแน่น ยังมีความต้องการสูง ต้องได้แทงเข้าไปในพื้นที่อ่อนนุ่มนี้เท่านั้น จึงจะถมความปรารถนาที่เดือดพล่านได้“อา!” ทั้งคู่ส่งเสียงครางหนักยามจังหวะผสานเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้นใบหน้าหล่อเหลาดูเร้าอารมณ์ มีเสน่ห์ชวนหลงใหลชนิดที่ว่าต่อให้อยากลืมก็ลืมไม่ได้เมลลินรู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย ความสยิวซ่านจู่โจมเข้ามาในทุกการเคลื่อนไหวของเขา หัวอาวุธร้ายยิ่งตอกอัดยิ่งกระแทกถูกจุด คนตาหวานพลันร้องเสียงแผ่ว รับการอัดโขลกที่ส่งมาเร็วขึ้นเรื่อยๆ อย่างแทบจะสิ้นสติเธออายที่ด้านล่างขมิบตอดเขารุนแรง ปากก็บอกว่าไม่เอา แต่ยามนี้ร่างกายกลับร้อนร่านขึ้นมา ป้อมปราบรับรู้ปฏิกิริยาที่ยากจะปกปิดของเธอ พลันยิ่งทะลวงเข้าไป ความอ่อนโยนก่อนหน้ามลายสิ้น มีเพียงความดุเดือดลุ่มหลงแผดเผาอยู่ในดวงตาคมกริบคู่นั้น "เบา...เบาหน่อย อ๊า!"ทุกสิ่งปั่นป่วนไปหมด ร่างกายชื้นเหงื่อเสียดสีกันและกันอย่างลุกร้อนรุนแรง หลังจากปลดปล่อยไปนับไม่ถ้วน ดวงตาของเมลลินเลื่อนลอยไม่อาจจับสิ่

ในจุดนี้เป็นคุณสมบัติที่ดีมากๆ ส่วนติวเตอร์ที่มาสอนเสริมให้ในสัปดาห์ที่สองของเดือน เป็นชายวัยกลางคนรุ่นอา ซึ่งชอบแต่งตัวสบายๆ คนหนึ่ง ชื่อว่ามิสเตอร์คิว หน้าตาของเขาออกไปทางลูกครึ่งเอเชียยุโรป นิสัยค่อนข้างมีความอดทน ซึ่งตรงกันข้ามกับติวเตอร์ที่อาจารย์วสันต์หามาให้ทีมพนัสสิ้นเชิง เวลาเกิดข้อสงสัยแล้วเพื่อนอยากถาม มิสเตอร์คิวก็ไม่ได้บ่นเพียงแต่จะคุยกับเขาต้องเป็นภาษาอังกฤษเท่านั้น หนึ่งสัปดาห์ที่ติวด้วยกันเลยทุลักทุเลพอสมควร เมลลินเคยได้ยินเพื่อนโอดโอยเพราะภาษาไม่แข็งแรง สอนพิเศษแค่ช่วงวันหยุดสองวัน ทุกคนจึงจับใจความได้น้อยมาก หากไม่ใช่เพราะขยันเป็นทุนเดิม ทั้งในรอบพรีเซ็นต์ผลงานยังต้องพูดภาษาอังกฤษเป็นหลัก คงเสียเวลามิสเตอร์คิวไปแล้วระยะหนึ่งเดือนที่เหมือนจะสบายๆ กลับโหดขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนถูกกดดันให้ตอบคำถามอยู่บ่อยๆ ด้วยเหตุที่ไม่อยากถูกสายตาดุแต่หน้ายิ้มของมิสเตอร์คิวจดจ้อง พวกเขาจึงเลิกเขินอายสำเนียงภาษาแปร่งๆ ของตัวเอง ริเริ่มพูดกับติวเตอร์จนชินปาก โดยไม่รู้ตัวก็พบว่าภาษาอังกฤษไม่ได้ยากโหดหินขนาดนั้นอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่ยังคงอยู่ร่วมทุกครั้งที่มีการติว และด้วยความที่มักจะตื่นเต้

เมลลินอยากสอบสวน แต่กลายเป็นถูกมองซะเองก็แสร้งโมโห “อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง พูดถึงฉันดีๆ กันทั้งนั้น พวกนายนี่มันชั่วจริงๆ”“อย่าโกรธๆ พวกเราก็แค่ทดสอบน้องไก่อ่อนดูเท่านั้นเอง“เหรอ!นึกว่าได้ทีก็ระบายความในใจออกมาซะอีก คอยดูนะ ฉันใจดีขนาดนี้น้องคนนั้นไม่มีทางเชื่อพวกนายแน่นอน”“แหมๆ หมอนั่นปากก็พูดไปงั้นแหละ ไม่เชื่อก็ต้องคิดบ้างล่ะ คอยดูสิถ้าได้คบกันคงไม่ถึงห้าวันเดี๋ยวก็เลิก”เมลลินโมโหที่เพื่อนเล่าส่วนที่ไม่ดีของเธอให้คนนอกฟัง พอมีการท้าทายหญิงสาวจึงตอบกลับไปอย่างไม่ยินยอม “เออ!คอยดูเลย เดี๋ยวจะคบให้นานกว่าห้าวันให้ดู ถึงตอนนั้นใครพูดอะไรไว้รับผิดชอบด้วย เลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำฉันจนกว่าจะเรียนจบเลยนะ”“เมลใจเย็นเว้ย เพื่อนแค่หยอกเล่นไหม”“ไม่!” ลองมาเป็นเธอดูสิ ทั้งที่บ้านทั้งที่มหาวิทยาลัย ไม่มีใครมองว่าเธอเป็นผู้หญิงด้วยซ้ำ แต่งตัวสวยทีก็มีแต่โดนล้อ เธอไม่อยากเป็นพวกดิบเถื่อนหนังหนานิสัยดุร้ายเข้าใจไหม“อย่าโกรธเลยเมล ต่อให้นอนกรนปราบก็ชอบฟัง เหมือนแมวไง ออกจะน่ารัก”“อย่ามาพูด!”“ใครบอกอิเจ๊กินเยอะ กินน้อยกว่ากูอีก เลี้ยงง่ายโตเร็วจะตายไป”“เหรอไอ้รักษ์ มึงน่ะเริ่มก่อนเลยนะ เตือนด้วยควา