All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 151 - Chapter 160

เมื่อคืนคงเพราะโดนกระตุ้นมากเกินไปป้อมปราบจึงไม่ยอมหลับยอมนอน หลังได้รับความตกใจกะทันหันก็เหมือนกับคนที่สติหลุด ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ดีใจเกินไป ซาบซึ้งเกินไป สิ่งที่รอมาเนิ่นนาน ความรักที่ไม่เคยลดลงเลย ในที่สุดก็ได้ลิ้มรสความหวานชื่นซาบซ่านทุกอณูเนื้อดุจเปลือกน้ำแข็งหุ้ม เมื่อได้รับความร้อนจากในร่างกายก็ค่อยๆ หลอมละลายกลายเป็นธารน้ำอุ่นกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ต่อให้อยากว่ายหนีเอาชีวิตรอดก็ไม่พ้น ดิ้นรนจนหมดเรี่ยวแรง สุดท้ายก็ต้องถูกคลื่นม้วนจมลงไป ไม่มีทางไปจากเขาได้ทั้งคืนขณะหอบกระชั้นแนบชิดกัน เมลลินรู้สึกเช่นนั้น ทั้งใจจะขาดทั้งเหนื่อยจนดวงตาพร่าเลือน เหมือนคนจมน้ำที่พยายามแหวกว่ายเข้าฝั่ง โชคดีว่าป้อมปราบยั้งมือ ไม่อย่างนั้นเธอคงสำลักความสุขที่เขามอบให้จนกระอักแน่เช้าวันใหม่ เมื่อยกเปลือกตาอันแสนหนักอึ้งขึ้น เมลลินก็หันไปมองด้านข้าง กลับพบว่าป้อมปราบไม่อยู่แล้ว ไม่ทราบว่าเขาตื่นตอนไหน แต่ก็โล่งใจไปเปราะหนึ่งเพราะตัวเธอก็ยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้าเท่าไร ไม่ใช่นึกเสียใจทีหลัง มันแค่ไม่ชินและออกจะเคอะเขินอยู่บ้างกลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลทันทีเมื่อเปิดประตูออกจากห้อง เมลลินอาบน้ำแต่งตัว

ภรันแย้ง ก่อนจะหันไปเห็นว่าเมลลินกำลังคลึงขมับ ราวกับมีเรื่องน่าปวดหัวบางอย่าง ไม่ใช่หรอก อย่าบอกว่าลูกพี่มาหาสาวสวยคนเดียวในกลุ่มของพวกเขาป้อมปราบกวาดสายตาไปจนเจอคนคุ้นเคย เขาแทรกตามช่องของเก้าอี้เข้าไปแล้วนั่งลงที่ว่างข้างเมลลิน ภรันเหมือนจะรู้ว่าทั้งสองมีธุระคุยกันจึงขยับให้ก่อนแล้ว พอนั่งลงได้เขาก็เอาแต่เหลือบตามองมา เมลลินเลยหันไปเผชิญหน้า“ไม่ใช่ว่าจะไปนอนที่ช็อปเหรอ มีอะไรอีก ทำไมไม่ส่งข้อความมา”คนที่เหมือนสุนัขติดเจ้าของแจไม่ปิดบังเจตนา เขากล่าวหน้าตาเฉยว่า “คิดถึง อยากมาหา เมลเรียนไปเถอะ ปราบไม่รบกวน”เมลลินคิด ไม่รบกวนกับผีน่ะสิ แค่เขานั่งอยู่ตรงนี้ก็เรียกความสนใจได้ไม่น้อย ยังจะทำสมาธิยังไงเจ้าหมอนี่ ตกลงว่าเป็นอะไรกันแน่…” >”ยังไม่คลายข้องใจใต้โต๊ะก็มีมือมากุมมือที่ว่างไม่ได้จับปากกาของเธอเงียบๆ ป้อมปราบมองมาด้วยแววตาลึกซึ้ง จนเมลลินรู้สึกว่าอีกไม่นาน ตนเองจะต้องโดนมดไต่เพราะความหวานนี้เพลาๆ หน่อยเถอะ เธอยังไม่ได้บอกเพื่อนๆ เลยว่าพวกเราตกลงคบกัน นี่เป็นวันแรกก็จริง แต่เขาจะกระตือรือร้นเกินไปหรือเปล่าด้วยความอ่อนใจ พอจบคลาสเรียนก็จำต้องพาป้อมปราบไปนอนที่ช็อปยานยนต์ก่อ

ที่โรงยิมค่ายมวยเคโอ หลังเลิกเรียนเมลลินไม่ได้กลับไปพักผ่อนทันทีเพราะสามวันต่อจากนี้ป้อมปราบมีแข่งชกยิ่งรอบลึกยิ่งมีแต่คนเก่ง เขาจะขาดการฝึกซ้อมไม่ได้เธอจึงมาอยู่เป็นเพื่อนเพื่อให้กำลังใจ แสนชัยเองก็ผ่านรอบแปดคนของรุ่นไปแล้ว ตอนนี้กลับไปทำการฝึกซ้อมอยู่ที่ค่ายของบิดา คาดว่าใกล้วันไปชกที่ญี่ปุ่นจึงจะมาลองเชิงกับนักมวยเก่งๆ ของที่นี่ เมลลินจึงสบายใจได้ว่าจะไม่ถูกลูกพี่ลูกน้องพบเห็นความสัมพันธ์แล้วเอาไปรายงานพ่อ“เมล มาจับป้อมซ้อมให้หน่อย” ป้อมปราบวอร์มร่างกายได้ที่ ทั้งตัวมีแต่เหงื่อเคลือบผิวสีน้ำผึ้งแทนของเขาจนมันเงา แต่ก่อนฝึกเตะฝึกต่อยเขาสามารถทำคนเดียวได้ แต่วันนี้นึกอยากเล่นกับคนน่ารักก็เลยขอความร่วมมือ“ได้สิ” เมลลินในชุดหลังเลิกเรียนเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนส์รับเรียวขาลุกขึ้นอย่างทะมัดทะแมงจับเป้าซ้อมเธอช่วยพ่อทำมานับครั้งไม่ถ้วน แค่นี้เล็กน้อยมาก อีกอย่างก็แค่ล่อทิศทางให้ชกตาม ไม่ใช่เป็นกระสอบทรายเคลื่อนที่รับน้ำหนักลูกเตะสักหน่อย “มาสิ ต่อยเร็วๆ หน่อย เอาเรี่ยวแรงไปทำอะไรหมด อ๊ะ!เร็วอีก เร็วอีก”เสียงนวมกระทบกับเป้าซ้อมหยุดลง คนอื่นในยิมมวยลอบมองทั้งสองนานแล้ว พอป้อมป

มันทะแม่งๆ พอคิดว่าเป็นคนอื่นที่นึกอยากทำลายของในช็อปนักศึกษาก็ไม่น่าใช่ นอกจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ใครจะอุตริพิเรนทร์ขนาดนั้น เมลลินมีลางสังหรณ์และความสงสัยประการแรกจึงไปที่ช็อปฝั่งของพนัสเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจ อีกทีมกำลังดูโมเดลใหม่ที่อาจารย์ให้มาลองทำพอดี และไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไปยุ่ง เธอจึงได้แต่รอคุยกับพนัสอยู่ข้างนอกเขายังคงแสดงความใจกว้าง ไม่ได้กลัวว่าเมลลินจะแอบสืบข้อมูลก็เอาให้ดูเลยว่าอาจารย์ให้โมเดลแบบไหนมา หลังเรื่องฟองดาวผ่านไป น้อยมากที่จะได้คุยกันเช่นนี้ ถ้าพอช่วยได้เขาก็อยากช่วย พนัสกำลังคิดจะหยั่งเชิงลองถามว่าหญิงสาวเป็นยังไงบ้าง แต่เมลลินกลับเงยหน้าขึ้นถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง“นี่พีกำลังจะทำเครื่องยนต์ 400 กว่าแรงม้าเหรอ เหมือนเมลจะจำได้ว่าพีออกแบบรถสปอร์ต ไม่ใช่รถแข่ง”แค่อะไหล่ก็สามารถเดาได้คร่าวว่าความเร็วจะออกมาถึงระดับไหน รถสปอร์ตไม่ต้องใช่ความเร็วระดับนี้ แต่นี่ ดูแล้วมันคือของสำหรับรถแข่งชัดๆ พนัสดูตามที่เมลลินทักท้วง จากนั้นก็พบว่าเป็นอะไหล่ของพวกรถแข่งจริงๆ แต่อาจารย์เป็นที่ปรึกษาและชอบโมเดลนี้ เขาจึงต้องหาทางปรับแก้ เปลี่ยนรถสปอร์ตให้กลายเป็นรถแข่งในห้าวันนี้

คำถามนี้เป็นของเจตน์ พวกเขาเคยเจรจาขอทุนกับทางเคย์ออสก็จริง และได้ลูกสูบมาประกอบเครื่องยนต์ด้วย ทว่าหากเกิดข้อผิดพลาดทางนักศึกษากับมหาวิทยาลัยต้องรับผิดชอบสิ ระดับผู้จัดการไม่เคยต้องลงมาสะสางเรื่องพวกนี้เอง“ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนช่วยขอทุนให้พวกเรา” เมลลินกล่าวยิ้มๆ ถ้าแม้แต่ขอทุนยังช่วยเอามาให้ได้ แน่นอนว่าต้องเส้นใหญ่มากพอตัวมีปัญญาจนคนระดับสูงยังใส่ใจมาช่วยเหลือ นอกจากป้อมปราบขาใหญ่จะมีใครได้อีก“ลูกพี่สุดยอดว่ะ เอาจริงแค่โมเดลที่โดนถีบพังราคาไม่เยอะหรอก แต่พอกดดันโดยบอกไปว่าความเสียหายยี่สิบกว่าล้านประกอบกับเป็นเรื่องขโมยความลับ ยังมีผู้จัดการเคย์ออสมาเสริมความน่าเชื่อถือด้วยตัวเอง เป็นใครโดนขู่แบบนี้ก็ต้องกลัวหัวหดแหละ หนีไม่ได้ ทางเดียวคือสารภาพ กูไม่เห็นใจนะ อาจารย์วสันต์สมควรโดรล่ะ” ภรันยกนิ้วชื่นชมคุยกันได้แป้บเดียวก็ต้องไปเชื่อมชิ้นส่วนทำโมเดลรถต่อ ตลอดสามวันนี้กินนอนที่ช็อปยานยนต์ เพราะว่าหามรุ่งหามค่ำจวนกระชั้นชิดการแข่งใกล้เข้ามาพวกเราจึงประกอบงานกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้สมาชิกทีมทุกคนบินเฟิร์สคลาสนั่งสบายไปแข่งรอบสุดท้ายที่ประเทศญี่ปุ่น งบส่วนนี้ป้อมปราบเป็นคนสนับส